A Comparative Study of Mental and Physical Health Status in Iran and Singapore Based on the Legatum Prosperity Index

Beschouw gezondheid als de motor van een auto. Je kunt de glimmendste lak hebben en de meest comfortabele stoelen (dat is je inkomen en opleiding), maar als de motor hapert, komt de auto niet ver. Wetenschappers weten al lang dat de motor van een land — het fysieke en mentale welzijn van de mensen — het geheime ingrediënt is voor economische groei. Maar net zoals een monteur een dashboard nodig heeft om te zien wat er mis is, hebben landen een manier nodig om hun gezondheid te meten. Hier komt de "Legatum Prosperity Index" kijken, een enorme wereldwijde rapportcijferlijst die niet alleen kijkt naar hoeveel geld een land heeft, maar ook naar hoe gelukkig, veilig en gezond de mensen daar daadwerkelijk zijn. Het verdeelt gezondheid in twee hoofdbakken: de "lichaamsbak" (fysieke gezondheid) en de "geestbak" (mentale gezondheid). Onderzoekers zijn altijd nieuwsgierig naar waarom sommige motoren soepeler draaien dan andere, vooral wanneer ze een land vergelijken dat worstelt met een land dat een wereldkampioen is.

Deze studie is een zij-aan-zij vergelijking van twee zeer verschillende motoren: Iran en Singapore. De onderzoekers, een team van de Aja University of Medical Sciences, besloten de Legatum Index als hun kaart te gebruiken. Ze kozen Singapore omdat het de huidige "goudmedaillewinnaar" is in de gezondheidscategorie, met de eerste plaats ter wereld. Ze kozen Iran om te zien waar het in vergelijking daarmee staat en om te ontdekken welke lessen geleerd kunnen worden. Denk eraan als een nieuwsgierige tiener die zijn eigen rommelige kamer vergelijkt met de perfect georganiseerde kamer van de beroemdste opruimer van de buurt. Het doel was niet alleen om te zeggen "Singapore is beter", maar om te kijken naar de specifieke hulpmiddelen en gewoonten die het verschil maken.

De onderzoekers hebben geen nieuwe experimenten uitgevoerd of mensen geïnterviewd; in plaats daarvan handelden ze als detectives die aanwijzingen verzamelen uit bestaande rapporten. Ze keken naar specifieke indicatoren, die als de individuele meters op dat gezondheidsdashboard werken. Voor mentale gezondheid controleerden ze het emotionele welzijn, depressiecijfers en zelfmoordstatistieken. Voor fysieke gezondheid keken ze naar pijnniveaus, algemene gezondheidsproblemen, infectieziekten, chronische ziekten (zoals hartproblemen of diabetes) en bloeddruk. Ze gebruikten een methode genaamd een "scoping review", wat in feite een diepe duik is in alle beschikbare gegevens om de patronen te vinden.

Dit is wat het dashboard onthulde. In bijna elke categorie draaide de motor van Singapore veel soepeler dan die van Iran. In de "geestbak" scoorde Singapore veel hoger op emotionele gezondheid en waren er veel minder mensen die leden aan depressie. De enige plek waar het dashboard van Iran een beter licht liet schijnen, was bij het zelfmoordcijfer; Iran had een lager aantal zelfmoordsterfgevallen vergeleken met Singapore. De onderzoekers merkten echter op dat dit verschil beïnvloed kan worden door de manier waarop verschillende culturen deze tragische gebeurtenissen rapporteren, aangezien stigma soms de werkelijke cijfers kan verbergen.

In de "lichaamsbak" was de kloof nog groter. Singapore scoorde aanzienlijk beter in bijna elke fysieke gezondheidsindicator. Mensen in Singapore rapporteerden minder fysieke pijn en minder algemene gezondheidsproblemen die dagelijkse activiteiten belemmeren. Wat ziekten betreft, had Singapore veel lagere percentages van zowel infectieziekten (zoals griep) als niet-overdraagbare ziekten (zoals hartziekten of diabetes). Zelfs voor de bloeddruk, hoewel het aantal mensen met een hoge bloeddruk in beide landen enigszins vergelijkbaar was, was de situatie in Singapore beter omdat meer mensen wisten dat ze het hadden en het succesvol onder controle hielden met behandeling. In Iran wist een groot deel van de mensen met een hoge bloeddruk niet dat ze het hadden, of werd het niet goed beheerd.

De studie suggereert dat de redenen voor deze verschillen complex zijn. Voor mentale gezondheid wijzen de auteurs erop dat cultuur een enorme rol speelt. In Iran kan een meer collectivistische cultuur het moeilijker maken om positieve emoties openlijk te uiten, en economische of politieke stressfactoren kunnen zwaar op de bevolking drukken. In Singapore, hoewel het mentale gezondheidssysteem geavanceerd is, creëert de druk van een snelle, multiculturele samenleving zijn eigen unieke stressfactoren, wat leidt tot hogere zelfmoordcijfers onder jongeren. Voor fysieke gezondheid benadrukt de studie dat Singapore zwaar heeft geïnvesteerd in zijn gezondheidszorgsysteem, met een focus op preventie en gemeenschapshulp, terwijl Iran te maken heeft met uitdagingen door een vergrijzende bevolking en een hoge last van chronische ziekten.

Uiteindelijk concludeert het artikel dat Iran veel werk te verzetten heeft om in te halen wat de wereldleiders betreft. Het suggereert dat Iran, om te verbeteren, zijn gezondheidsinfrastructuur moet versterken, het publiek meer moet informeren over een gezonde levensstijl en misschien moet kijken naar hoe Singapore het gemeenschapsonderhoud en de ziektepreventie beheert. De onderzoekers geven toe dat hun gegevens gebaseerd zijn op rapporten uit 2023 en dat sommige cijfers wat oud kunnen zijn, maar de boodschap is duidelijk: door te kijken naar het "goudmedailleland" kan Iran precies zien waar de hiaten zitten en kan het beginnen met het bouwen van een gezondere toekomst voor zijn mensen.