Growth and in-work poverty in Africa

Technische Samenvatting: Groei en Werkende Armoede in Afrika

Probleemstelling
Het artikel behandelt de paradoxale relatie tussen economische groei en armoedebestrijding in Afrika. Terwijl de conventionele wijsheid een negatieve correlatie tussen werkgelegenheid en armoede veronderstelt, daagt de realiteit van "werkende armoede" (individuen die wel werk hebben maar onder de armoedegrens leven) deze aanname uit. Ondanks de sterke economische groei in Afrika sinds het midden van de jaren 1990, is de armoedevermindering beperkt gebleven, waarbij Sub-Saharaans Afrika een onevenredig groot deel van de wereldwijde extreme armoede beslaat. De studie onderzoekt of economische groei in de regio het welzijn van werknemers daadwerkelijk verbetert, of dat dit gebeurt ten koste van een verslechterende kwaliteit van werk, vooral gezien de prevalentie van kapitaalintensieve sectoren (olie, mijnbouw) en hoge niveaus van informaliteit. Het kernprobleem is het gebrek aan empirisch begrip over hoe groei zich vertaalt naar werkende armoede binnen verschillende inkomensgroepen en economische sectoren in Afrika.

Methodologie
De studie analyseert een panel van 43 Afrikaanse landen over de periode 2000–2021, wat resulteert in 946 observaties. De gegevens zijn afkomstig van de World Development Indicators (WDI) en de International Labor Organization (ILO).

• Afhankelijke Variabele: Werkende armoede wordt volgens de ILO gedefinieerd als het percentage werkende individuen dat onder de US$ 2,15 PPP leeft.
• Onafhankelijke Variabelen: Economische groei wordt gemeten aan de hand van het BBP per hoofd van de bevolking en de toegevoegde waarde in de landbouw-, maak- en dienstensector. Controle variabelen omvatten menselijk kapitaal (bruto inschrijvingspercentages voor primair, secundair en tertiair onderwijs) en institutionele kwaliteit (de indicator 'Regulatory Quality' van de Wereldbank).
• Schattingstrategie: Om de potentiële reverse causaliteit (omgekeerde causaliteit) tussen groei en werkende armoede aan te pakken (waarbij groei armoede beïnvloedt, maar de productiviteit van de armen ook de groei beïnvloedt), gebruikt de auteur twee verschillende modellen:
  1. Simultane Vergelijkingsmethode: Gebruikt om bidirectionele causaliteit te vangen, waarbij de relatie tussen werkende armoede en sectorale toegevoegde waarde wordt geschat.
  2. Dynamische Panel Schatter (System GMM): Ontwikkeld door Blundell & Bond (1998) en gedetailleerd door Roodman (2009), dit model houdt rekening met endogeniteitsbias en dynamische effecten.
• Steekproefstratificatie: De analyse stratificeert landen in twee groepen op basis van Wereldbank-classificaties: "Hoge- en Middeninkomenslanden" en "Lageinkomenslanden", naast een geaggregeerd model voor alle landen.

Belangrijkste Resultaten
De empirische resultaten leveren gemengde conclusies op die significant variëren per inkomensniveau van het land en economische sector:

• Sectorale Impact:
  • Hoge/Middeninkomenslanden: Groei in de landbouw- en maakindustrie vermindert de werkende armoede aanzienlijk. Daarentegen is groei in de dienstensector geassocieerd met een toename van werkende armoede, wat suggereert dat banen in de dienstensector in deze landen vaak precair en laagbetaald zijn.
  • Lageinkomenslanden: Het patroon verschilt. Hoewel landbouw nog steeds armoede vermindert, is groei in zowel de maakindustrie als de dienstensector geassocieerd met toenemende werkende armoede. Dit duidt op een hogere kwetsbaarheid van banen in de maakindustrie en de dienstensector binnen lage inkomenscontexten, waarschijnlijk door hoge informaliteit en een onderontwikkelde industriële basis.
• Algemeen Groei-effect: De resultaten van het dynamische panel suggereren dat BBP-groei per hoofd van de bevolking de werkende armoede vermindert in hoge/middeninkomenslanden, maar fungeert als een katalysator voor werkende armoede in lageinkomenslanden. In de geaggregeerde steekproef domineert het armoede-opwekkende effect in lageinkomenslanden.
• Menselijk Kapitaal: Het niveau van secundair en tertiair onderwijs mitigeert consistent de werkende armoede. Echter, primair onderwijs is positief geassocieerd met werkende armoede in diverse specificaties, wat suggereert dat basisonderwijs alleen onvoldoende is om zekerheid van waardig werk te garanderen in de huidige arbeidsmarktstructuur.
• Institutionele Kwaliteit: De kwaliteit van regelgeving (Regulatory Quality) blijkt een cruciale determinant te zijn; een hogere kwaliteit van regelgeving is geassocieerd met zowel hogere groei als lagere werkende armoede, wat de rol van instituties benadrukt bij het beschermen van werknemers.

Belangrijkste Bijdragen

• Gedifferentieerde Analyse: Het artikel draagt bij aan de literatuur door expliciet onderscheid te maken tussen lage inkomenslanden en midden/hoge inkomenslanden in Afrika, waarmee wordt aangetoond dat de impact van groei niet uniform is over het hele continent.
• Methodologische Rigor: Door zowel simultane vergelijkingen als dynamische panel-schatters te gebruiken, adresseert de studie problemen met endogeniteit en reverse causaliteit die vaak over het hoofd worden gezien in de groei-armoede literatuur.
• Sectorale Nuance: Het onderzoek gaat verder dan geaggregeerd BBP door aan te tonen dat de compositie van groei (sectorale toegevoegde waarde) cruciaal is. Het identificeert dat de dienstensector, vaak gezien als een groeimotor, een bron van werkende armoede kan zijn in specifieke Afrikaanse contexten.
• Focus op Werkende Armoede: In tegenstelling tot veel studies die werkgelegenheid behandelen als een binaire oplossing voor armoede, richt dit artikel zich op het specifieke fenomeen van de "werkende armen", waarbij de kwaliteit van werk wordt geanalyseerd in plaats van enkel de kwantiteit.

Betekenis en Beleidsimplicaties
Het artikel stelt dat economische groei in Afrika, met name in lage inkomenslanden, momenteel "verarmend" is voor werknemers, wat suggereert dat groei wordt bereikt door arbeidsmarktflexibilisering die de kwaliteit van werk en het welzijn van de werknemer opoffert. De bevindingen dagen het idee uit dat groei alleen voldoende is voor armoedebestrijding.

De auteur pleit voor een tweeledige beleidsaanpak:

1. Structurele Maatregelen: Beleid moet de levenskwaliteit van de werknemer als een primair doel integreren, waarbij verder wordt gekeken dan louter BBP-doelstellingen. Dit omvat het bevorderen van beroepsonderwijs om de productiviteit en toegang tot betere banen te vergroten.
2. Institutionele Maatregelen: De resultaten onderstrepen de noodzaak van het versterken van regelgevende kaders. Een hoge kwaliteit van regelgeving is essentieel gebleken voor het genereren van groei terwijl tegelijkertijd de werkende armoede wordt verminderd, wat impliceert dat arbeidsmarkthervormingen prioriteit moeten geven aan de bescherming van kwetsbare werknemers in plaats van enkel aan flexibiliteit en concurrentievermogen.

De studie concludeert dat zonder het aanpakken van de structurele beperkingen van de arbeidsmarkt en de kwaliteit van de instituties, economische groei zal blijven falen in het vertalen naar een verbeterde levensstandaard voor de Afrikaanse beroepsbevolking.