Development and Validation of a Student-Centered Tpack-Based Instrument for Evaluating Technology-Supported Environmental Learning in Higher Education
Deze studie heeft een betrouwbaar, 41-items tellend, studentgericht instrument gebaseerd op TPACK ontwikkeld en psychometrisch gevalideerd om de percepties van universiteitsstudenten met betrekking tot technologisch ondersteund omgevingsleren te beoordelen, waarmee de toepassing van het TPACK-raamwerk wordt uitgebreid van lerarenopleidingen naar contexten in het hoger onderwijs die gericht zijn op onderwijs voor duurzame ontwikkeling.
Oorspronkelijk artikel gelicentieerd onder CC BY 4.0 (https://creativecommons.org/licenses/by/4.0/). Dit is een AI-gegenereerde uitleg van het onderstaande artikel. Het is niet geschreven of goedgekeurd door de auteurs. Raadpleeg het oorspronkelijke artikel voor technische nauwkeurigheid. Lees de volledige disclaimer
In de moderne universitaire klaslokaal gaat leren niet langer alleen over het luisteren naar een college of het lezen van een tekstboek. Het is steeds vaker een versmelting van drie afzonderlijke elementen die samenwerken: de leerstof zelf, de methoden die worden gebruikt om het te onderwijzen, en de digitale hulpmiddelen die beschikbaar zijn om het te verkennen. Wanneer deze drie elementen op elkaar aansluiten, kunnen studenten complexe ideeën dieper begrijpen. Decennialang hebben onderzoekers een raamwerk gebruikt genaamd Technological Pedagogical Content Knowledge, of TPACK, om te begrijpen hoe docenten deze elementen combineren. Dit raamwerk suggereert dat effectief onderwijs niet plaatsvindt wanneer een docent simpelweg technologie kent of hun vakgebied kent, maar wanneer zij weten hoe ze de twee kunnen verweven met de juiste onderwijsmethoden. Echter, dit raamwerk is bijna uitsluitend gebruikt om docenten te beoordelen. Er is zeer weinig aandacht besteed aan hoe studenten deze gemengde leeromgevingen daadwerkelijk ervaren, vooral wanneer de leerstof iets zo dringends en complexs is als milieu en duurzaamheid.
Een team van onderzoekers in Kazachstan besloot deze onbalans te veranderen. Ze wilden weten of studenten de kwaliteit van hun eigen door technologie ondersteunde leerervaringen konden waarnemen en beschrijven met behulp van hetzelfde TPACK-raamwerk. Hiervoor ontwikkelden zij een nieuw meetinstrument, specifiek ontworig voor studenten in plaats van voor docenten. Ze richtten zich op milieueducatie, een vakgebied waar digitale simulaties en online samenwerking essentieel worden voor het begrijpen van kwesties zoals klimaatverandering en ecologische verantwoordelijkheid. De onderzoekers verzamelden gegevens van 115 bachelorstudenten aan de Abai Kazakh National Pedagogical University die recentelijk deelnamen aan cursussen waarin digitale bronnen met onderwerpen over het milieu werden geïntegreerd. Deze cursussen omvatten online discussies, multimediaal materiaal en collaboratieve digitale projecten. Het doel was om te zien of een studentgerichte versie van het TPACK-raamwerk betrouwbaar kon meten hoe deze studenten over hun leerreis dachten.
De onderzoekers stelden een vragenlijst samen met 41 vragen, georganiseerd in zeven afzonderlijke categorieën die het TPACK-model weerspiegelen. Deze categorieën varieerden van basisvaardigheden en technologische kennis tot de meer complexe bekwaamheid om technologie te gebruiken om specifieke milieubegrippen te onderwijzen of te leren. De studenten beantwoordden deze vragen op een schaal van één tot vijf, waarbij zij aangaven in hoeverre zij het eens waren met stellingen over hun leerervaringen. Het team onderwierp de gegevens vervolgens aan rigoureuze statistische toetsing om te garanderen dat het instrument valide en consistent was. Ze ontdekten dat het instrument opmerkelijk goed werkte. De interne consistentie van de enquête was uitzonderlijk hoog, wat betekende dat de vragen binnen elke categorie zeer betrouwbaar hetzelfde onderliggende concept maten. Bovendien bevestigde de statistische analyse dat de zeven categorieën onderscheidend maar toch onderling verbonden waren, precies zoals de theorie voorspelde. De gegevens toonden aan dat de verschillende onderdelen van de leerervaring — technologie, onderwijsmethoden en inhoud — positief met elkaar verbonden waren, wat een samenhangend beeld van de leeromgeving vormde.
Toen de onderzoekers naar de feitelijke reacties van de studenten keken, kwam er een duidelijk patroon naar voren. De studenten rapporteerden over het algemeen hoge niveaus van zelfvertrouwen en positieve percepties op alle gebieden van hun leren. Ze voelden zich met name sterk in hun begrip van milieubegrippen en hun vermogen om digitale hulpmiddelen te gebruiken om informatie te vinden. De gemiddelde scores voor deze gebieden lagen nabij de bovenkant van de vijfpuntsschaal. Echter, één gebied viel op als iets uitdagender voor de studenten: de integratie van technologie specifiek met de milieuinhoud. Hoewel dit nog steeds positief was, waren de scores voor deze specifieke intersectie de laagste van de zeven categorieën. Dit suggereert dat hoewel studenten comfortabel zijn met het gebruik van technologie en comfortabel zijn met milieufacten, de handeling van het samenvoegen van de twee — het gebruik van digitale hulpmiddelen om diepgaand milieuproblemen te verkennen en op te lossen — een complexe vaardigheid blijft die verdere ontwikkeling vereist.
De studie concludeert dat deze nieuwe, studentgerichte enquête een valide en betrouwbaar instrument is om te meten hoe universiteitsstudenten door technologie ondersteund milieuleerproces ervaren. Door de focus te verschuiven van wat docenten weten naar wat studenten waarnemen, hebben de onderzoekers een manier geboden om de effectiviteit van digitale leeromgevingen vanuit het perspectief van de lerende te evalueren. Dit is een belangrijke stap voorwaarts voor het onderwijs, omdat het instellingen een concrete manier biedt om te beoordelen of hun digitale strategieën er werkelijk toe bijdragen dat studenten zich verdiepen in duurzaamheidsvrastukken. De bevindingen suggereren dat hoewel de fundering sterk is, er nog werk te verrichten is om studenten te helpen technologie volledig te integreren met de specifieke inhoud van de milieuwetenschap. De onderzoekers erkennen dat hun studie beperkt was tot één enkele universiteit en een specifieke groep studenten, waardoor het instrument verder getest moet worden met grotere en diversere groepen om de bredere bruikbaarheid te bevestigen. Desalniettemin biedt het werk een solide, op bewijs gebaseerde methode voor universiteiten om de digitale leerervaringen te begrijpen en te verbeteren die centraal staan in het moderne onderwijs.
Verdrinkt u in papers in uw vakgebied?
Ontvang dagelijkse digests van de nieuwste papers die bij uw onderzoekswoorden passen — met technische samenvattingen, in uw taal.