Policy Orchestration and Entrepreneurial Ecosystem Performance in the UAE: A Multi-Level Framework for SDG 8-Oriented Economic Development

In de moderne wereld draait het succes van nieuwe bedrijven zelden alleen om een enkel briljant idee of een eenzame oprichter die in een garage werkt. In plaats daarvan kijken economen en onderzoekers nu naar de gehele omgeving die een bedrijf omringt, wat ze vaak een "ondernemend ecosysteem" noemen. Denk hierbij niet aan een enkele machine, maar aan een levendige buurt waar banken, universiteiten, overheidsregels en andere bedrijven allemaal met elkaar interageren om een nieuw bedrijf te laten groeien. Decennialang was het bekendste voorbeeld van een dergelijke plek Silicon Valley in Californië, dat schijnbaar natuurlijk groeide uit een mix van cultuur en risicobereidheid. Veel landen proberen echter nu dergelijke omgevingen vanaf de grond op te bouwen, waarbij de overheid vaak optreedt als de primaire architect in plaats van een passieve waarnemer. De grote vraag voor deze landen is of top-down planning werkelijk hetzelfde soort vitale, zelfvoorzienende groei kan creëren als die organisch ontstaat, en zo ja, hoe te meten of die inspanningen daadwerkelijk goede banen en een sterkere economie creëren, in plaats van alleen maar veel activiteit.

Dit is de specifieke puzzel die Dr. Sazina Khan en Dr. Rajesh Arora probeerden op te lossen door naar de Verenigde Arabische Emiraten te kijken. De auteurs kozen de VAE omdat het land een unieke casus vormt: een natie die actief probeert weg te bewegen van de afhankelijkheid van olie en een toekomst op te bouken die gebaseerd is op technologie, financiën en innovatie, terwijl de overheid een centrale rol speelt in het sturen van dit proces. De onderzoekers hebben geen nieuwe enquêtes uitgevoerd of oprichters geïnterviewd; in plaats daarvan hebben zij een diepgaande review gedaan van bestaande rapporten, nationale strategieën en publieke data om een nieuwe manier te begrijpen van hoe deze door de overheid geleide ecosystemen werken. Ze onderzochten belangrijke nationale plannen, zoals de "We the UAE 2031"-visie en de "Dubai Economic Agenda D33", die tot doel hebben de economie te verdubbelen en een topniveau mondiale stad te creëren. Ze keken ook naar specifieke industriële programma's zoals "Operation 300bn", ontworpen om de productie te stimuleren, en gespecialiseerde hubs zoals Hub71 in Abu Dhabi en de DIFC Innovation Hub in Dubai, die fungeren als gefocuste centra voor startups in velden zoals kunstmatige intelligentie en financiële technologie.

De kernbevinding van hun werk is dat voor een door de overheid geleid ecosysteem succes niet simpelweg kan bestaan uit een verzameling losse programma's of een lijst met prikkels. De auteurs stellen voor dat succes afhangt van "beleidsorkestratie", wat de zorgvuldige coördinatie is van al deze verschillende onderdelen zodat ze naadloos samenwerken. Ze betogen dat de overheid als een dirigent moet optreden, om ervoor te zorgen dat nationale doelen, lokale regelgeving, financieringsbronnen en talentbeleid allemaal in dezelfde richting worden gestuurd. Als deze elementen gefragmenteerd zijn, kan een land weliswaar een hoog aantal nieuwe bedrijven zien worden geregistreerd, maar kunnen die bedrijven mogelijk niet groeien of betekenende werkgelegenheid creëren. De onderzoekers suggereren dat de aanpak van de VAE effectief is omdat het ondernemerschap niet alleen als een zakelijke activiteit behandelt, maar als een instrument voor nationale transformatie, waarbij de creatie van startups direct wordt gekoppeld aan bredere doelen zoals economische diversificatie en de creatie van fatsoenlijke, hoogwaardige banen.

Om uit te leggen hoe deze transformatie plaatsvindt, introduceren de auteurs een driestapsmodel. De eerste stap is de "beleidsarchitectuur", die de grote nationale visies en wetten omvat. De tweede stap, die zij "clusterconversie" noemen, is de cruciale middelste laag waar die beleidsmaatregelen worden omgezet in tastbare resultaten in de echte wereld. Dit is waar gespecialiseerde zones en hubs de middelen van de overheid gebruiken en deze verbinden met specifieke behoeften, zoals het koppelen van een tech-startup aan een zakelijke partner of het helpen van een oprichter bij het vinden van de juiste investeerder. Zonder deze conversiestap blijven de beleidsmaatregelen slechts woorden op papier. De laatste stap is de feitelijke impact, die de auteurs vinden dat gemeten moet worden aan de hand van de Duurzame Ontwikkelingsdoelstelling 8 van de Verenigde Naties. Deze doelstelling richt zich op duurzame economische groei en "fatsoenlijk werk", wat betekent dat een succesvol ecosysteem niet beoordeeld moet worden op basis van het aantal gecreëerde startups, maar op de vraag of die startups overleven, producten exporteren, eerlijke lonen betalen en een diverse groep mensen aannemen, inclusief vrouwen en de lokale jeugd.

Het artikel presenteert vijf specifieke ideeën, of proposities, om te leiden hoe deze ecosystemen gebouwd en gemeten moeten worden. Ten eerste suggereren ze dat wanneer overheidsinstanties samenwerken met gedeelde data en duidelijke doelen, startups veel grotere kans hebben om op te schalen en succesvol te zijn. Ten tweede betogen ze dat het groeperen van bedrijven in specifieke industrieën, zoals financiën of geavanceerde productie, effectiever is voor economische groei dan het proberen om elk type bedrijf gelijkmatig te ondersteunen. Derde merken ze op dat het bedrijven de ruimte geven om nieuwe ideeën te testen in een veilige, gereguleerde omgeving hen helpt sneller te groeien, maar alleen als die bedrijven ook echte klanten en investeerders kunnen vinden. Ten vierde benadrukken de auteurs dat het aantrekken van talent niet genoeg is; het systeem moet zich ook richten op het trainen van lokale werknemers en het waarborgen dat de gecreëerde banen van hoge kwaliteit en inclusief zijn. Ten slotte stellen ze voor dat de manier waarop we succes meten moet veranderen. In plaats van het tellen van het aantal nieuwe bedrijven of de hoeveelheid geïnvesteerd geld, zouden beleidsmakers moeten bijhouden of die bedrijven na drie of vijf jaar nog steeds bestaan, hoeveel omzet zij genereren en of zij bijdragen aan een niet-olie-economie.

De auteurs merken er zorgvuldig bij op dat hun werk een conceptueel kader is gebaseerd op een review van bestaande informatie, en geen definitief bewijs van oorzaak en gevolg. Ze suggereren dat hun model een praktische manier biedt voor leiders om van het simpelweg vieren van de lancering van nieuwe programma's over te gaan naar het evalueren van de vraag of die programma's daadwerkelijk duurzame economische waarde leveren. Ze wijzen erop dat hoewel de VAE aanzienlijke vooruitgang heeft geboekt, met sommige startup-gemeenschappen die naar verwachting in 2025 meer dan 1,5 miljard dollar aan omzet zullen genereren, er nog steeds een risico bestaat dat deze ecosystemen te afhankelijk kunnen worden van overheidssteun zonder hun eigen marktkracht te ontwikkelen. Het artikel concludeert met een oproep tot een nieuw soort dashboard voor beleidsmakers, een dat de diepte van de verbindingen tussen bedrijven, de kwaliteit van de gecreëerde banen en de diversiteit van de oprichters bijhoudt, om ervoor te zorgen dat de drang naar innovatie leidt tot een veerkrachtigere en inclusievere samenleving voor iedereen.