Feasibility of longitudinal sleep monitoring among Kenyan healthcare workers using wearable technology

Stel je voor dat je lichaam een kleine, onzichtbare dirigent in je hoofd heeft, zoals een maestro in een orkest. Deze dirigent gebruikt geen stokje; in plaats daarvan gebruikt hij licht, duisternis en je dagelijkse gewoonten om je hart, hersenen en spieren te vertellen wanneer ze hard en snel moeten spelen (word wakker!) en wanneer ze zacht en langzaam moeten spelen (slaap!). Dit is je circadiaanse ritme. Wanneer de dirigent gelukkig is, voel je je geweldig, denk je helder en loopt je lichaam soepel. Maar wanneer de dirigent in de war raakt – bijvoorbeeld omdat je nachtdiensten draait of om 3 uur 's nachts naar een telefoonscherm staart – raakt het hele orkest uit de pas. Deze "mismatch" kan ervoor zorgen dat je moe, chagrijnig en zelfs ziek wordt.

Denk nu aan de mensen die onze ziekenhuizen draaiende houden: artsen, verpleegkundigen en ondersteunend personeel. Zij moeten vaak onregelmatige uren werken, soms slapend overdag en werkend in de nacht. In rijke landen hebben wetenschappers hun slaap al jarenlang bestudeerd, maar in veel gebieden met minder middelen, zoals Kenia, zijn we als blinden rondgevlogen. We vroegen hen vooral: "Heb je goed geslapen?" en hoopten dat ze zich dit correct herinnerden. Maar het geheugen is verraderlijk! Het is also': proberen te herinneren welke noten je vorig jaar bij elk concert hebt gespeeld; je zult het waarschijnlijk niet precies weten. Dit is waar draagbare technologie (wearables) om de hoek komt kijken. Zie deze apparaten als kleine spionnen om je pols die er niet om geven als je iets vergeet; ze tellen gewoon je stappen, controleren je hartslag en houden in de gaten wanneer je je ogen sluit, waarbij ze 24/7 de waarheid vastleggen.

Een team van wetenschappers besloot te kijken of deze "slaapspionnen" konden werken in Kenia. Ze wilden weten: kunnen we een tracker op zorgmedewerkers plakken voor een heel jaar en goede gegevens verzamelen? En zo ja, wat vertelt die data ons over hun slaap en hun interne klokken?

De Slaapspion-missie in Kenia

De onderzoekers zetten een enorme, een jaar durende experiment op (duur van 12 maanden) verspreid over vijf verschillende ziekenhuizen in Kenia. Ze rekruteerden 527 zorgmedewerkers, waaronder verpleegkundigen, artsen en ander personeel. In plaats van hen een papieren dagboek te laten invullen, gaf het team hen Fitbit Inspire 2™ apparaten. Dit zijn polsbandjes die op horloges lijken, maar fungeren als slaapdetectives. De medewerkers kregen de opdracht om ze de hele tijd te dragen, zelfs tijdens het slapen, en de gegevens te synchroniseren met een telefoon-app genaamd MyDataHelps.

Om er zeker van te zijn dat de gegevens echt waren en niet slechts een foutje, moest het team streng zijn. Ze begonnen met 434 mensen die daadwerkelijk gegevens uploadden. Maar ze gooiden alle "slaap" weg die extreem kort was (minder dan 3 uur), omdat dat waarschijnlijk een dutje was of iemand de tracker was vergeten af te doen, en geen echte nachtrust. Na het opschonen van de cijfers bleven er 228 deelnemers over die voldoende goede gegevens hadden om te bestuderen. Deze groep bestond voornamelijk uit vrouwen (137 vrouwen en 91 mannen), met een gemiddelde leeftijd van ongeveer 36 jaar. De meesten waren verpleegkundigen (58,7%), gevolgd door ander personeel (33,7%) en artsen (7,4%).

Wat de Spionnen Vonden

De grote vraag was: Werkt deze technologie in een omgeving met beperkte middelen? Het antwoord is een volmondig ja. Het team slaagde erin om slaappatronen gedurende een heel jaar te volgen, waarmee werd bewezen dat je in Kenia betrouwbare, objectieve gegevens kunt verkrijgen van zorgmedewerkers met behulp van wearables. Dit is een grote zaak, want het betekent dat we eindelijk kunnen stoppen met gissen en kunnen beginnen met meten.

Dit is wat de gegevens onthulden over hun slaap:

• Slaapduur: Verrassend genoeg was de totale hoeveelheid slaap die deze medewerkers kregen eigenlijk vrij vergelijkbaar met mensen in welvarende landen. Ze sliepen niet noodzakelijkerwijs minder dan het gemiddelde persoon in de VS of Europa.
• Het Nachtdienst-effect: Het echte verhaal zat in de timing. De onderzoekers merkten een grote groep mensen op die overdag sliepen. Toen ze dieper keken, zagen ze dat verpleegkundigen degenen waren die het meest waarschijnlijk in de middag sliepen (rond 15:00 uur) omdat ze nachtdiensten draaiden. Artsen en ander personeel hadden andere patronen. Dit bevestigde dat hun banen de belangrijkste reden waren voor hun vreemde slaapschema's.
• De mismatch van de "Interne Klok": Dit is het coolste deel. De onderzoekers keken niet alleen naar wanneer mensen sliepen; ze keken ook naar hun hartslag om te zien wat hun interne lichaamsklokken deden. Ze ontdekten dat voor veel medewerkers het "slaapsignaal" van hun lichaam (het deel van de hersenen dat zegt: "het is tijd om te slapen") niet synchroon liep met hun werkelijke slaaptijd.
  • Stel je voor dat je lichaam een trein is. De "hartslagklok" is de motor, en de "slaaptijd" is het station. Bij deze medewerkers probeerde de motor vaak te stoppen bij een station dat er nog niet was, of de trein probeerde te vertrekken voordat hij er klaar voor was.
  • Specifiek gebeurde het hartritme meestal eerder dan de tijd waarop ze daadwerkelijk in slaap vielen. Dit suggereert dat hun lichamen probeerden te slapen op een ander tijdstip dan hun schema's toelieten, wat een soort interne verkeersopstopping creëerde.

De Conclusie

De studie bewees niet alleen dat Fitbits werken in Kenia; het toonde aan dat draagbare technologie verborgen problemen kan onthullen die enquêtes missen. Als je een verpleegkundige alleen vraagt: "Ben je moe?", zeggen ze misschien "Ja". Maar de horloge kan je vertellen waarom: "Je hartslag zegt dat je om 14:00 uur zou moeten slapen, maar je bent aan het werk, en je lichaam is in de war."

De onderzoekers ontdekten dat hoewel de hoeveelheid slaap oké was, de kwaliteit en de timing vaak werden verstoord door de eisen van het werk, vooral voor degenen die ploegendiensten draaiden. Ze ontdekten ook dat oudere medewerkers de neiging hadden tot iets andere patronen, maar leeftijd was de belangrijkste reden voor die verschillen, niet het land waarin ze woonden.

Kortom, dit onderzoek suggereert dat we deze kleine polsbandjes kunnen gebruiken om de slaapproblemen van zorgmedewerkers overal ter wereld te begrijpen, zelfs waar internet en elektriciteit lastig zijn. Het opent de deur naar het oplossen van het probleem: zodra we precies weten wanneer en hoe hun lichamen uit de pas lopen, kunnen we misschien betere roosters of interventies ontwerpen om hen te helpen de rust te krijgen die ze nodig hebben om onze ziekenhuizen veilig te houden. De technologie werkt, de gegevens zijn echt, en de boodschap is duidelijk: slaapgezondheid doet ertoe, en nu hebben we een betere manier om het te meten.