Identifying the effects of health insurance coverage on health care use when coverage is misreported and endogenous

Het begrijpen van hoe een ziektekostenverzekering de manier waarop mensen medische zorg zoeken verandert, is een centrale vraag voor zowel onderzoekers als beleidsmakers. In veel landen, waaronder Australië, hebben burgers toegang tot een universeel publiek gezondheidszelsysteem dat essentiële diensten dekt. Daarnaast kiezen veel mensen ervoor om een private ziektekostenverzekering te kopen om toegang te krijgen tot privékrankenhuizen, sneller specialisten te zien, of behandelingen te krijgen die niet volledig door het publieke systeem worden gedekt. Om te begrijpen of deze extra dekking daadwerkelijk leidt tot meer medische bezoeken, vragen wetenschappers mensen vaak rechtstreeks of ze een verzekering hebben. Mensen zijn echter niet altijd nauwkeurig bij het beantwoorden van deze vragen; ze kunnen vergeten dat ze een polis hebben, of ze kunnen denken dat een basisplan meer dekt dan het in werkelijkheid doet. Dit creëert een probleem: als de gegevens over wie een verzekering heeft onjuist zijn, kunnen de conclusies over hoe verzekering het gebruik van gezondheidszorg beïnvloedt ook onjuist zijn. Bovendien kunnen mensen die van nature meer bezorgd zijn over hun gezondheid of die een hoger inkomen hebben, eerder geneigd zijn om een verzekering te kopen en ook eerder geneigd zijn om artsen te bezoeken, ongeacht de verzekering zelf. Het ontwarren van deze factoren om het ware effect van de verzekering te zien, is een moeilijke taak die zorgvuldige methoden vereist.

Een team van onderzoekers in Australië pakte deze uitdaging aan door naar een unieke set gegevens te kijken die enquêteantwoorden combineert met officiële overheidsgegevens. Ze richtten zich op de periode 2014-2015 en koppelden informatie van een nationale gezondheidsenquête waarin mensen hun eigen verzekeringsstatus rapporteerden aan administratieve belastinggegevens die precies laten zien wie een private ziekenhuisverzekering had. Dit stelde hen in staat om te vergelijken wat mensen zeiden te hebben tegenover wat ze daadwerkelijk hadden. Ze ontdekten dat hoewel de meeste mensen eerlijk waren, een aanzienlijk aantal dat niet was. Ongeveer 17 procent van degenen die in de enquête zeiden een private verzekering te hebben, had deze volgens de overheidsgegevens feitelijk niet, terwijl ongeveer 4 procent van degenen die zeiden niet verzekerd te zijn, wel degelijk gedekt was. De onderzoekers gebruikten vervolgens verschillende statistische benaderingen om te meten hoe het hebben van een private verzekering de waarschijnlijkheid veranderde van het bezoeken van een arts, het raadplegen van een specialist of het gaan naar een ziekenhuis, waarbij rekening werd gehouden met het feit dat mensen die een verzekering kopen, op manieren die moeilijk te meten zijn, kunnen verschillen van degenen die dat niet doen.

De studie toonde aan dat mensen met een private ziektekostenverzekering inderdaad bepaalde gezondheidsdiensten vaker gebruiken. Specifiek waren zij met dekking eerder geneigd om huisartsen te bezoeken, een specialist te raadplegen en tandartskonsulten te ondergaan. De omvang van dit effect hing echter sterk af van hoe de onderzoekers de verzekering maten en welke statistische instrumenten zij gebruikten. Wanneer de onderzoekers vertrouwden op de zelfgerapporteerde enquêtegegevens, leek de link tussen verzekering en toegenomen bezoeken sterker. Wanneer zij overschakelden naar de precieze overheidsgegevens, was het effect nog steeds aanwezig, maar vaak kleiner. Bijvoorbeeld, de onderzoekers vonden dat het gebruik van de zelfgerapporteerde gegevens, die fouten bevatten, leidde tot een aanzienlijke overschatting van hoeveel de verzekering het bezoeken van specialisten aanjoeg. In hun voorkeursanalyse, die de meest nauwkeurige gegevens combineerde met methoden die ontworpen zijn om de werkelijke oorzaak-gevolgrelatie te isoleren, schatten zij dat het vertrouwen op de gebrekkige enquêtecijfers het effect van de verzekering op specialistbezoeken bijna 15 procent groter zou maken dan het in werkelijkheid is.

De onderzoekers testten ook of de verzekering het totale aantal bezoeken veranderde, in plaats van alleen of mensen wel of geen bezoeken aflegden. In deze gevallen waren de resultaten meer gemengd. Hoewel de methoden die de enquêtefouten en andere factoren controleerden aantoonden dat verzekering de kans op het zien van een specialist vergrootte, vonden de methoden die probeerden het exacte aantal bezoeken te tellen geen duidelijk, consistent verband met een toename in alle diensten. Dit suggereert dat verzekering mensen misschien aanmoedigt om specifieke soorten zorg op te zoeken die ze anders wellicht zouden overslaan, maar dat het niet noodzakelijkerwijs leidt tot een enorme stijging in het totale volume van alle medische diensten. De studie benadrukt dat de positieve relatie tussen het hebben van een private verzekering en het gebruik van gezondheidszorg echt is, maar dat deze waarschijnlijk minder dramatisch is dan eerdere studies die alleen enquêtegegevens gebruikten hebben gesuggereerd. Door de fouten te corrigeren die mensen maken bij het rapporteren van hun verzekeringsstatus en voor de verborgen redenen waarom mensen een verzekering kopen, boden de onderzoekers een duidelijker, meer bescheiden beeld van hoe private dekking de vraag naar gezondheidszorg in Australië beïnvloedt.