The Agentic Web Requires New Normative Infrastructure

Stel je het internet voor als een enorme, bruisende stad. Lange tijd was deze stad gebouwd met open straten waar iedereen kon wandelen, rondkijken en praten. Maar onlangs is de stad verdeeld in duizenden private, omheinde wijken die "walled gardens" (ommuurde tuinen) worden genoemd. Binnen deze tuinen controleren machtige landheren (de grote techplatforms) de poorten. Zij bepalen wie er binnenkomt, wat je kunt zien en hoe je je kunt bewegen. Meestal moet je, als je naar binnen wilt, zelf door de poort lopen en hun strikte regels volgen.

Stel je nu een nieuw soort helper voor: een super slimme digitale assistent, of "agent". Denk aan een persoonlijke robot-butler die je kunt uitsturen om je klusjes te doen. In plaats van dat jij zelf naar de supermarkt loopt om prijzen te vergelijken, kan jouw robot-butler erheen rennen, de schappen controleren en de beste deal voor je meebrengen. In de wereld van het internet worden deze agenten aangedreven door geavanceerde AI. Ze kunnen websites lezen, formulieren invullen en zelfs namens jou deals onderhandelen. De grote vraag is: als je het recht hebt om zelf een digitale wijk binnen te lopen, zou je robot-butler dan niet ook met jou mee naar binnen mogen? Momenteel slaan de landheren de poorten vaak dicht voor deze robots en behandelen ze hen als sluwe dieven, zelfs wanneer ze gewoon je huiswerk aan het doen zijn. Dit artikel onderzoekt hoe we de regels kunnen aanpassen zodat deze behulpzame robots hun werk kunnen doen zonder uit de stad te worden gezet.

Het artikel: "The Agentic Web Requires New Normative Infrastructure"

Dit artikel betoogt dat we op de drempel staan van een enorme verschuiving in hoe we het internet gebruiken. Jarenlang was de enige manier om online dingen gedaan te krijgen het zelf doen, klikken en typen. Maar nu zijn AI-agenten klaar om die taken over te nemen. De regels van de weg zijn echter nog niet bijgebleven. De auteurs stellen dat we een geheel nieuwe set wetten en sociale normen nodig hebben — wat zij "normatieve infrastructuur" noemen — om ervoor te zorgen dat deze agenten voor ons kunnen werken zonder te worden geblokkeerd door de platforms die de websites hosten.

Het Probleem: Een Koude Oorlog van Poorten en Sloten
Op dit moment is er een gespannen patstelling tussen de mensen die deze AI-agenten bouwen en de bedrijven die de websites bezitten. De website-eigenaren zijn doodsbang. Ze zien het geautomatiseerde verkeer en denken: "Dat is een kwaadaardige bot die onze gegevens steelt of onze servers laat crashen!" Daarom bouwen ze hightech hekken en schrijven ze strikte regels in hun "Terms of Service" die zeggen: "Geen robots toegestaan."

De AI-ontwikkelaars zijn ondertussen als ninja's die proberen langs die hekken te sluipen. Ze gebruiken slimme trucjes om de identiteit van hun robots te verbergen, zodat de websites denken dat het gewone mensen zijn. Dit is uitgegroeid tot een "koude oorlog" waarbij beide kanten geld en energie verspillen om elkaar te proberen te slim af te zijn. Het artikel wijst erop dat dit een verspilling is. Het is also[t] een winkelier die tegen de geautoriseerde winkelassistent van een klant schreeuwt, denkend dat het een dief is, terwijl de klant gewoon boodschappen probeert te doen.

De Oplossing: Een Drieledig Regelboek
De auteurs stellen een nieuwe "Normatieve Triade" voor — een drieledig regelboek om deze puinhoop op te lossen. Zij geloven dat deze regels de basis moeten vormen voor hoe het internet werkt in het tijdperk van AI.

1. Delegatie (De "Proxy"-regel):
   Stel je voor dat je een sleutel van je eigen huis hebt. Als je een vriend inhuurt om je planten water te geven terwijl je weg bent, ben je autoriteit aan het "delegeren" aan hem. Het artikel betoogt dat als je het recht hebt om toegang te krijgen tot een website, je ook het recht moet hebben om een AI-agent te sturen om dat voor je te doen. De agent is slechts jouw instrument, zoals een browser of een bril. Als de website jou binnenlaat, moet hij ook jouw geautoriseerde agent binnenlaten. De auteurs zeggen dat we de robot van een gebruiker niet als een vreemde moeten behandelen; het is gewoon de gebruiker, met een digitaal masker op.

2. Transparantie (De "Naambordje"-regel):
   Het probleem met het huidige systeem is dat websites het verschil niet kunnen zien tussen een behulpzame robot en een slechte robot. De auteurs stellen een regel van tweezijdige transparantie voor.

• De taak van de Agent: De AI-agent moet een digitaal naambordje dragen. Er moet staan: "Hallo, ik ben een agent en ik werk voor [Naam Gebruiker]." De agent mag zich niet verstoppen achter een menselijke vermomming.
• De taak van de Website: De website moet eerlijk zijn over zijn regels. Hij kan niet stiekem robots blokkeren of vertragen zonder het aan iemand te melden. Als een website zegt: "Wij blokkeren alle bots," moet hij dat duidelijk zeggen, en het niet verstoppen in de kleine lettertjes.
  Op deze manier weten gebruikers of hun agent eerlijk wordt behandeld, en weten websites precies wie er aan de deur klopt.

3. Proportionele Beperking (De "Minder is Meer"-regel):
   Soms moet een website inderdaad "Nee" zeggen. Misschien is de server overbelast, of probeert de agent iets illegale te doen. Het artikel betoogt dat als een website een agent wil blokkeren, hij daar een zeer goede, specifieke reden voor moet hebben. Hij kan niet zomaar alle robots verbieden omdat hij bang is. Hij moet de "minst restrictieve middelen" gebruiken die mogelijk zijn.
   Denk aan een uitsmijter bij een club. Als een groep problemen veroorzaakt, kan de uitsmijter hen eruit zetten. Maar de uitsmijter moet niet de hele groep eruit gooien alleen omdat één persoon een gekke hoed draagt. De beperking moet overeenkomen met het werkelijke probleem. Als het enige probleem is dat de agent te veel data verbruikt, moet de website alleen de data beperken, en niet de agent volledig verbieden.

Wat dit artikel NIET zegt
De auteurs zijn voorzichtig in hun bewering dat ze niet elk probleem in de wereld oplossen.

• Ze zeggen niet dat elke bot goed is. Ze maken expliciet onderscheid tussen "kwaadaardige bots" (zoals die gegevens stelen om AI-modellen te trainen zonder toestemming) en "gebruikers-geautoriseerde agenten" (robots die voor een specifere persoon werken). Hun regels zijn voor de goede jongens, niet voor de dieven.
• Ze zeggen niet dat platforms al hun controle moeten opgeven. Ze erkennen dat websites legitieme zorgen hebben over beveiliging, privacy en serverkosten. Hun regel van "Proportionele Beperking" is ontworpen om websites te laten zichzelf te beschermen, maar niet op een manier die gewone gebruikers schaadt.
• Ze beweren niet dat dit een opgelost probleem is. Ze stellen deze principes voor als een startpunt voor een groot gesprek. Ze geven toe dat er risico's zijn, zoals agenten die te machtig worden of nieuwe ongelijkheden creëren, maar ze geloven dat de voordelen van het laten controleren van je eigen digitale assistenten door de gebruiker te groot zijn om te negeren.

Waarom dit ertoe doet
Het artikel suggereert dat als we deze regels niet repareren, het internet een plek zal worden waar alleen de grote bedrijven winnen. Als gebruikers hun agenten niet kunnen sturen om prijzen te vergelijken, rekeningen te onderhandelen of hun leven te beheren, zullen ze gevangen blijven in de "walled gardens", gedwongen om de voorwaarden van de platforms te accepteren die zij bieden. Door deze nieuwe infrastructuur te bouwen, kunnen we de macht teruggeven aan de gebruikers, waardoor zij hun AI-helpers kunnen gebruiken om vrij door de digitale wereld te navigeren, net zoals ze dat in de echte wereld zouden doen.

De auteurs concluderen dat de technologie klaar is. De robots zijn gebouwd. Het enige dat nog ontbreekt, is de overeenkomst over hoe ze binnen mogen komen. Ze roepen op tot een maatschappelijk gesprek om deze nieuwe regels te schrijven voordat het internet voor altijd wordt afgesloten.