An investigation into ethnic group and deprivation inequalities in influenza and COVID-19 hospitalizations, post-pandemic
Deze studie van de Engelse gegevens over 2023–2024 onthult dat hoewel etnische verschillen in influenza-ziekenhuisopnames aanhouden (met name voor Pakistaanse en Bengaalse groepen) en gedeeltelijk worden gedreven door deprivatie, de vaccinatiegraad en deprivatie de ongelijkheden voor zowel influenza als COVID-19 significant mediëren, wat de noodzaak onderstreept om het verbeteren van de vaccinatiebedekking in ondergevaccineerde populaties te prioriteren.
Oorspronkelijk artikel gelicentieerd onder CC BY 4.0 (https://creativecommons.org/licenses/by/4.0/). Dit is een AI-gegenereerde uitleg van een preprint die niet peer-reviewed is. Dit is geen medisch advies. Neem geen gezondheidsbeslissingen op basis van deze inhoud. Lees de volledige disclaimer
Elk jaar trekken seizoensgebonden virussen zoals influenza en het virus dat COVID-19 veroorzaakt door gemeenschappen, wat ziekte veroorzaakt die varieert van een milde hoest tot een levensbedreigende toestand die ziekenhuisopname vereist. Hoewel deze infecties iedereen treffen, raken ze niet alle groepen mensen met dezelfde kracht. Sommige gemeenschappen belanden veel vaker in het ziekenhuis dan andere, een patroon dat gezondheidsfunctionarissen ongelijkheid noemen. Om deze oneerlijke kloven te dichten, moeten leiders niet alleen begrijpen dat de kloof bestaat, maar ook waarom deze bestaat. Is het omdat bepaalde groepen van nature zieker zijn? Is het omdat ze in gebieden wonen met minder middelen? Of is het omdat ze minder waarschijnlijk beschermende vaccins ontvangen? Het beantwoorden van deze vragen is moeilijk omdat deze factoren met elkaar verweven zijn; armoede leidt vaak tot een slechtere gezondheid, en zowel armoede als een slechte gezondheid kunnen het moeilijker maken om gevaccineerd te worden. Zonder deze draden te ontwarren, is het onmogelijk om te weten aan welke knoppen er gedraaid moet worden om de zaken te verbeteren.
Een team van onderzoekers van de UK Health Security Agency zette zich tijdens de winter van 2023 en 2024 in om deze draden te ontwarren voor Engeland. Ze richtten zich op mensen die in aanmerking kwamen voor vaccins tegen zowel griep als COVID-19, een groep die oudere volwassenen en mensen met langdurige gezondheidsproblemen omvat. Door enorme hoeveelheden gegevens te koppelen over wie ziek werd, wie gevaccineerd werd, waar zij woonden en welke gezondheidstoestanden zij hadden, bouwden de wetenschappers een helder beeld van hoe deze factoren met elkaar interageren. Hun doel was om te zien hoeveel van het verschil in ziekenhuisopnames tussen etnische groepen en tussen rijke en arme gebieden verklaard kon worden door specifieke, veranderbare oorzaken zoals vaccinatiegraden of onderliggende gezondheidsproblemen.
De studie onthulde een opvallend verschil tussen de twee virussen. Voor influenza was de kloof in ziekenhuisopnames groot en hardnekkig. Mensen met een Pakistaanse of Bengaalse achtergrond werden aanzienlijk vaker opgenomen in het ziekenhuis voor griep vergeleken met de Britse witte bevolking. De onderzoekers vonden dat de meest achtergestelde gebieden, die met het laagste inkomen en de hoogste werkloosheid, ook veel hogere ziekenhuisopnames lieten zien. Toen ze nauwkeuriger keken naar waarom deze kloven bestonden, ontdekten ze dat de plek waar iemand woonde een grote rol speelde. Voor mensen met een Pakistaanse of Bengaalse achtergrond verklaarde het feit dat zij vaker in achtergestelde gebieden woonden ongeveer een kwart tot twee vijfde van hun hogere risico op ziekenhuisopname. Dit betekent dat de economische omstandigheden van hun wijken een krachtige drijfveer waren voor hun gezondheidsuitkomsten.
Echter, het verhaal was anders voor COVID-19. In deze post-pandemische periode vonden de onderzoekers bijna geen verschil in ziekenhuisopnames tussen etnische groepen. Hoewel sommige groepen iets lagere percentages hadden dan de Britse witte populatie, had geen enkele groep een onevenredig hoog risico. Dit was een opmerkelijke verschuiving ten opzichte van de vroege jaren van de pandemie, toen etnische minderheidsgroepen veel hogere risico's liepen. De onderzoekers suggereren dat deze verandering kan komen doordat deze gemeenschappen al een sterke immuniteit hadden opgebouwd door eerdere infecties, wat het speelveld voor ernstige uitkomsten heeft gelijkgetrokken. Voor COVID-19 bleef de enige duidelijke ongelijkheid gekoppeld aan armoede, waarbij de meest achtergestelde gebieden nog steeds hogere ziekenhuisopnames lieten zien dan de minst achtergestelde gebieden.
De onderzoekers vroegen zich vervolgens af wat deze ongelijkheden aanjoeg. Ze testten of het hebben van meer gezondheidstoestanden, bekend als comorbiditeiten, de verschillen verklaarde. Verrassend genoeg verklaarden deze aandoeningen, binnen de groep die in aanmerking kwam voor vaccins, niet waarom sommige groepen vaker in het ziekenhuis werden opgenomen dan anderen. Dit komt waarschijnlijk doordat het vaccinatieprogramma zelf al mensen met deze aandoeningen target, waardoor zij effectief worden beschermd tegen de ergste uitkomsten. In plaats daarvan was de belangrijkste factor die de ongelijkheden verklaarde de vaccinatie. Voor zowel griep als COVID-19 was het minder waarschijnlijk dat mensen in de meest achtergestelde gebieden gevaccineerd waren. Deze lagere vaccinatiegraad verklaarde een aanzienlijk deel van de extra ziekenhuisopnames in arme gebieden. Voor de griep verklaarde het gat in vaccinatie tussen de 17 en 26 procent van het extra risico voor de meest achtergestelde groepen. Voor COVID-19 verdween de ongelijkheid tussen rijke en arme gebieden in essentie, zodra de onderzoekers rekening hielden met vaccinatie en gezondheidstoestanden.
Deze bevinding wijst op een duidelijke weg voorwaarts. De studie suggereert dat hoewel diepgewortelde problemen zoals armoede en de omstandigheden die het creëert moeilijk snel op te lossen zijn, vaccinatie een instrument is dat nu direct verbeterd kan worden. De gegevens laten zien dat als de vaccinatiegraden zouden worden verhoogd om overeen te komen met die in rijkere gebieden en onder de Britse witte populatie, het aantal ziekenhuisopnames aanzienlijk zou dalen en de oneerlijke kloven zouden krimpen. De onderzoekers benadrukken dat hoewel het aanpakken van armoede essentieel is voor de gezondheid op de lange termijn, het verbeteren van de wijze waarop vaccins worden toegediend aan ondergevaccineerde gemeenschappen een onmiddellijke en acteerbare prioriteit is. Door te focussen op deze gemiste kansen voor bescherming, kunnen gezondheidsfunctionarissen een echt verschil maken in wie in het ziekenhuis belandt en wie veilig thuis blijft.
Verdrinkt u in papers in uw vakgebied?
Ontvang dagelijkse digests van de nieuwste papers die bij uw onderzoekswoorden passen — met technische samenvattingen, in uw taal.