Using a Co-Teaching Team to Enhance Research Proposal Feedback in an Online Medical Education Graduate Course

Technische Samenvatting: Het verbeteren van feedback op onderzoeksvoorstellen via co-teaching in medisch onderwijs

Probleemstelling
Wetenschappelijk onderzoek binnen het medisch onderwijs lijdt regelmatig onder een gebrek aan wetenschappelijke rigueur, gekenmerkt door ontoereikende beschrijvingen van onderzoeksontwerpen, onvoldoende literatuuronderzoeken en zwakke theoretische kaders. Dit tekort wordt vaak toegeschreven aan een gebrek aan geavanceerde training in onderzoeksmethoden en wetenschappelijk schrijven onder zorgprofessionals. Hoewel ervaren onderzoekers over de nodige klinische inzichten beschikken om studies af te stemmen op de operationele realiteit, weerhouden hun klinische verplichtingen hen vaak van het fungeren als instructeur in graduate onderzoekscursussen. Als gevolg hiervan missen studenten die een geavanceerde onderzoekstraining volgen vaak de toegang tot de dubbele expertise die vereist is om klinische haalbaarheid te overbruggen met methodologische rigueur. Hoewel co-teaching modellen veelbelovend zijn gebleken in K-12 en undergraduate settings, is er een tekort aan literatuur die hun implementatie en uitkomsten in graduate-niveau medische onderwijsonderzoekstraining beschrijft.

Methodologie
Deze kwalitatieve studie maakte gebruik van een pragmatische wereldbeschouwing en een epistemologisch interpretatief kader om feedback op onderzoeksvoorstellen te analyseren binnen een Master of Education-programma voor zorgprofessionals. De studie vergeleken twee instructiemodellen:

1. Single Instructor Model: Een niet-fysician instructeur met een doctoraat in de educatie leverde alle feedback (Najaar 2020 – Najaar 2021).
2. Co-Teaching Model: Een team bestaande uit een physician instructeur en een niet-physician instructeur leverde feedback (Zomer 2023 – Voorjaar 2024).

De studie analyseerde 53 onderzoeksvoorstellen (22 uit het single instructor model; 31 uit het co-teaching model). Twee onafhankelijke coders, die niet wisten welk onderwijsmodel werd toegepast (blinded), analyseerden gede-identificeerde feedbackcommentaren op de eerste versies van de studentenvoorstellen. Het codatieproces was gebaseerd op het feedbackmodel van Hattie en Timperley, waarbij feedback werd gecategoriseerd in niveaus (Taak, Proces, Zelfregulatie, Zelf) en specifieke codes voor inhoudelijke granulariteit werden ontwikkeld. Het onderzoeksteam maakte gebruik van een iteratief proces van onafhankelijke codering, peer debriefing en consensusvorming om het codeboek te verfijnen en thema's te identificeren.

Belangrijkste bijdragen en resultaten
De analyse identificeerde twee primaire thema's met betrekking tot de aard van de feedback die aan studenten werd gegeven:

1. Voorstel-specifieke feedback (gemeenschappelijk aan beide modellen):
   Beide instructiemodellen boden feedback gericht op de directe taak en het specifieke project. Dit omvatte:

• Redactie en correcties: Instructies over formattering, consistentie in werkwoordstijden, citatie-eisen en organisatorische structuur.
• Kwaliteiten van een rigoureus onderzoek: Begeleiding bij het definiëren van onderzoeksleemten, het verfijnen van conceptuele kaders en het adresseren van specifieke elementen van het onderzoeksontwerp, zoals steekproefverdeling, validiteit en betrouwbaarheid.

2. Breder wetenschappelijk advies (exclusief voor het co-teaching model):
   Dit thema kwam alleen naar voren in het co-teaching model, primair gedreven door de physician instructeurs. Dit omvatte:

• Omvang en haalbaarheid: Feedback die studenten hielp hun projectambitie af te stemmen op de tijdlijn van de Master, waarbij werd gesuggereerd ambitieuze projecten op te splitsen in beheersbare componenten of te focussen op specifieke fasen (bijv. een behoefteanalyse versus volledige curriculumontwikkeling).
• Verder dan het Masterproject: Advies dat zich uitstrekte tot levenslang, zelfgereguleerd leren. Dit omvatte advies over wetenschappelijk schrijven voor publicatie, het identificeren van doelgerichte tijdschriften, het benutten van universitaire middelen (bijv. schrijverscentra) en het presenteren van het huidige project als een opstapje voor een toekomstige onderzoeksagenda.

De studie vond dat terwijl beide modellen de mechanica van het voorstel behandelden, het co-teaching model uniek strategische begeleiding bood over het bredere wetenschappelijke traject van het werk van de student.

Significantie en claims
De auteurs claimen dat het co-teaching model waarde toevoegt aan de training in medisch onderwijsonderzoek door de rigueur en de methodologische reikwijdte van studentenprojecten te vergroten. Specifiek maakt de integratie van physician en niet-physician instructeurs voor:

• Complementaire expertise: Physician instructeurs dragen inzichten bij over klinische haalbaarheid en de afstemming van onderzoek op academische en klinische contexten, terwijl niet-physician instructeurs zorgen voor naleving van programmareisten en methodologische standaarden.
• Verbeterde zelfgereguleerd leren: Door begeleiding te bieden die verder gaat dan de directe opdracht, moedigt het model studenten aan om hun werk binnen een grotere wetenschappelijke context te zien, wat potentieel toekomstige publicatie en carrièreontwikkeling bevordert.
• Haalbaarheid in academische settings: Het model demonstreert een strategie om de tijdsbeperkingen van praktiserende clinici te overwinnen door taakverdeling, waardoor physicians zich kunnen concentreren op hoogwaardige wetenschappelijke begeleiding in plaats van administratieve taken.

Het artikel concludeert dat hoewel co-teaching extra middelen en coördinatie vereist, de voordelen van het bieden van multidisciplinaire, uitgebreide feedback mogelijk opwegen tegen de kosten, met name bij het voorbereiden van zorgprofessionals om hoogwaardige educatieve wetenschap te produceren. De auteurs merken de beperkingen op, waaronder de setting bij één instelling en de potentiële invloed van individuele instructiestijlen, en roepen op tot verdere kwantitatieve evaluatie van de uitkomsten van eindprojecten om de impact van het model definitief te beoordelen.