Beyond Digital Access: Development and Validation of a Digital Engagement Scale for Older Adults in the United States

Technische Samenvatting: Voorbij digitale toegang: Ontwikkeling en validatie van een schaal voor digitale betrokkenheid bij ouderen in de Verenigde Staten

Probleemstelling
Huidige maten voor digitale inclusie bij ouderen steunen voornamelijk op binaire indicatoren van toegang, algemene frequentie van internetgebruik of zelfgerapporteerde digitale vaardigheden. Deze metrieken falen in het vastleggen van de gedragsmatige realiteit van wat ouderen daadwerkelijk online doen, waardoor de kwalitatieve verschillen tussen "verbonden zijn" en "betekenisvol betrokken zijn" verborgen blijven. Bestaande literatuur reduceert diverse online activiteiten vaak tot één enkel samengesteld cijfer, wat de onderscheidende voorspellers en gevolgen van specifieke digitale gedragingen maskeert. Bov�ien zijn veel bestaande instrumenten ontworpen voor andere populaties (bijv. studenten, klinische steekproeven) of meten zij latente constructen zoals geletterdheid en acceptatie in plaats van geobserveerde gedragsfrequentie. Er bestaat ook een kritiek gat in het gebrek aan testen op meetinvariantie; zonder vast te stellen dat instrumenten equivalent functioneren over verschillende sociodemografische groepen, kunnen geobserveerde verschillen in digitale participatie een reflectie zijn van meetbias in plaats van werkelijke ongelijkheden.

Methodologie
Deze studie maakte gebruik van een secundaire schaalontwikkelingsbenadering met gegevens uit de 2022 Health and Retirement Study (HRS) Leave-Behind Questionnaire, een nationaal representatieve panelstudie van Amerikaanse volwassenen van 51 jaar en ouder.

• Steekproef: De initiële structurele pool bestond uit 3.306 respondenten met volledige gegevens over 31 kandidaat-items voor digitale activiteiten. Deze steekproef werd willekeurig gesplitst in een exploratieve factoranalyse (EFA) kalibratiesteekproef ($n=1.653$) en een bevestigende factoranalyse (CFA) hold-out steekproef ($n=1.653$). Een bredere steekproef voor criteriumvaliditeit ($N=3.551$) werd gebruikt voor beschrijvende en regressieanalyses.
• Instrument: De studie evalueerde 31 geordende categorische items (omgekeerd gecodeerd 1–5, waarbij 5 dagelijks gebruik aangeeft) die een breed scala aan moderne apparaatactiviteiten dekken.
• Analytische strategie:
  • Factoranalyse: Gezien het geordende categorische karakter van de gegevens en vloereffecten bij bepaalde items, maakte de studie gebruik van polychorische correlaties en de Weighted Least Squares Mean- and Variance-Adjusted (WLSMV) estimator. Een EFA met oblique rotatie werd uitgevoerd om de latente structuur te identificeren, gevolgd door een CFA om het resulterende model te testen tegen een unidimensionale alternatief.
  • Validiteit en Betrouwbaarheid: De studie beoordeelde de interne consistentie (ordinale alfa, McDonald's omega, composiet betrouwbaarheid), convergente validiteit (Average Variance Extracted) en discriminerende validiteit (Heterotrait-Monotrait ratio van correlaties, HTMT).
  • Invariantietesten: Multigroep CFA werd uitgevoerd om meetinvariantie (configuratie, drempelwaarde, lading en residu) te testen over geslacht, leeftijd, opleiding, ras/etniciteit en inkomen.
  • Criteriumvaliditeit: Bekende-groepen-validiteit werd onderzocht door DES-scores te vergelijken tussen sociodemografische groepen en door meervoudige lineaire regressie te gebruiken om algemene betrokkenheid te voorspellen.

Belangrijkste Resultaten

• Factorstructuur: De EFA en de daaropvolgende CFA ondersteunden een 14-item, driefactorenstructuur die de unidimensionale modellen significant overtrof. De drie dimensies zijn:
  1. Informationele Betrokkenheid: (5 items; bijv. het weer controleren, nieuws lezen, zoeken naar ideeën).
  2. Sociale-Communicatieve Betrokkenheid: (4 items; bijv. berichten sturen, sociale netwerken, foto's delen).
  3. Transactionele Betrokkenheid: (5 items; bijv. online bankieren, winkelen, het regelen van vervoer, reisbeheer).
• Model Fit: Het driefactorenmodel vertoonde een uitstekende fit in de hold-out steekproef (CFI = .963, TLI = .955, RMSEA = .056, SRMR = .053), vergeleken met de slechte fit van het unidimensionale model (CFI = .896).
• Betrouwbaarheid en Validiteit: Alle drie de domeinen vertoonden een sterke betrouwbaarheid ($\omega$ = .84–.85; CR = .83–.84) en convergente validiteit (AVE > .50). Discriminerende validiteit werd bevestigd via HTMT-waarden (allemaal < .85), met de sterkste correlatie tussen Informationele en Sociale-Communicatieve betrokkenheid (.79) en de zwakste tussen Informationele en Transactionele betrokkenheid (.66).
• Betrokkenheidsprofielen: De beschrijvende resultaten gaven aan dat Informationele Betrokkenheid het meest frequente domein was ($M=3.44$), gevolgd door Sociale-Communicatieve ($M=3.17$), terwijl Transactionele Betrokkenheid het minst frequente domein was ($M=1.98$), met significante vloereffecten voor items zoals het regelen van vervoer en het boeken van reizen.
• Sociodemografische Patronen: Regressieanalyses bevestigden dat hogere betrokkenheid geassocieerd was met een jongere leeftijd, hogere opleiding, hoger inkomen en vrouwelijk geslacht. De onderwijsgraad was de sterkste voorspeller ($\beta = 0.275$).
• Meetinvariantie: De driefactorenstructuur vertoonde configuratie-, drempelwaarde-, lading- en residu-invariantie over geslacht, leeftijd, opleiding en ras/etniciteit. Invariantie voor inkomen vertoonde een iets grotere verandering in CFI ($\Delta$CFI = .013) dan de conventionele .010 grens, wat suggereert dat vergelijkingen op basis van inkomen met voorzichtigheid moeten worden geïnterpreteerd, hoewel de algehele structuur stabiel bleef.

Belangrijkste Bijdragen
Het artikel levert drie primaire bijdragen, die bescheiden worden geframed als een psychometrische evaluatie in plaats van een de novo schaalontwikkeling:

1. Psychometrische Evaluatie van Bestaande Items: De studie toont aan dat bestaande HRS-gedragsitems een coherente, betrouwbare en invariante multidimensionale structuur ondersteunen, wat het gebruik ervan voor het meten van digitale betrokkenheid valideert zonder de noodzaak voor nieuwe itemgeneratie.
2. Partiële Onderzoek naar Dimensionaliteit: Het herstelt de latente dimensies van het technologiegebruik van ouderen die worden gevangen door de HRS-module, waarbij onderscheid wordt gemaakt tussen informationele, sociale en transactionele gedragingen. De auteurs merken op dat domeinen die niet worden vertegenwoordigd in de HRS-items (bijv. telehealth-portalen, AI-gebruik) onzichtbaar blijven voor deze specifieke maatstaf.
3. Theoriegeleide Interpretatie: De studie biedt een post-hoc theoretische interpretatie van de empirisch afgeleide structuur met behulp van de Uses and Gratifications Theory (UGT) en de Socioemotional Selectivity Theory (SST). UGT helpt bij het categoriseren van de inhoud van de drie domeinen (informationeel, sociaal, instrumenteel), terwijl SST een ontwikkelingsgerelateerde verklaring biedt voor waarom ouderen mogelijk prioriteit geven aan minder risicovolle informationele/sociale activiteiten boven de meer risicovolle transactionele activiteiten.

Betekenis en Claims
De auteurs beweren dat de Digital Engagement Scale (DES) een precieze, gedragsmatig gewortelde tool biedt om te onderscheiden hoe ouderen deelnemen aan het digitale leven, waarmee zij verder gaan dan de vraag of zij wel of niet online zijn.

• Herformulering van Digitale Ongelijkheid: De resultaten benadrukken een fenomeen van "partiële inclusie", waarbij ouderen zeer betrokken kunnen zijn in de informationele en sociale domeinen, maar nog steeds uitgesloten blijven van transactionele domeinen (bankieren, reizen, commercie) die steeds essentieel worden voor de dagelijkse autonomie. Dit suggereert dat digitale ongelijkheid is verschoven van toegangsverschillen naar verschillen in de soorten uitgevoerde activiteiten.
• Beleid en Onderzoeksnut: Door meetinvariantie vast te stellen, maakt de DES geldige vergelijkingen tussen belangrijke sociodemografische groepen mogelijk. De auteurs stellen dat interventies domeinspecifiek moeten zijn; bijvoorbeeld kunnen ouderen met een lage transactionele betrokkenheid baat hebben bij vertrouensopbouwende en risicoreducerende strategieën in plaats van generieke digitale vaardigheidstrainingen.
• Beperkingen: De auteurs erkennen expliciet dat de schaal beperkt is tot de activiteiten die in de HRS-module worden gemeten en geen vaardigheid, zelfvertrouwen of de kwaliteit van het gebruik beoordeelt. Het cross-sectionele ontwerp staat geen causale gevolgtrekkingen toe, en de theoretische verklaringen met betrekking tot risico en motivatie zijn interpretatief in plaats van empirisch binnen deze studie getest.

Concluderend stelt het artikel dat digitale inclusie op latere leeftijd niet als een enkel construct begrepen kan worden. De DES biedt een gevalideerd mechanisme om specifieke gebieden van digitale marginalisering te identificeren, met name in transactionele activiteiten, en biedt daarmee een genuanceerdere basis voor beleid en onderzoek naar digitale ongelijkheid.