Multidimensional Poverty-Related Variations in Infant Mortality in Nigeria

Het eerste levensjaar van elk kind is een kwetsbare drempel, een tijd waarin het lichaam nog leert te vechten tegen de onzichtbare dreigingen van de wereld. In veel delen van de wereld is deze periode veilig, maar in andere blijft het een gok waarbij de kansen zwaar tegen de kleinste en meest kwetsbaren zijn uitgeslagen. De uitkomst van deze gok wordt gemeten aan de hand van het sterftecijfer onder zuigelingen, een enkel cijfer dat een verhaal vertelt dat veel dieper gaat dan alleen geneeskunde. Het weerspiegelt de kwaliteit van het water dat een familie drinkt, de brandstof waarmee ze koken, de opleiding die een moeder heeft ontvangen en de veiligheid van het huis waarin zij wonen. Wanneer een kind sterft voor de eerste verjaardag, is dat zelden alleen een medisch falen; het is vaak het uiteindelijke resultaat van een lange keten van ontberingen die al lang voordat het kind werd geboren begon. Het begrijpen van waarom deze sterfgevallen plaatsvinden, vereist een blik die verder reikt dan enkel inkomen naar de vele manieren waarop een familie arm kan zijn, van een gebrek aan schone lucht tot een gebrek aan de macht om beslissingen te nemen over hun eigen gezondheid.

Onderzoekers in Nigeria hebben onlangs een nauwkeurige blik geworpen op deze complexe realiteit, door te vragen hoe verschillende lagen van armoede de overlevingskansen van baby's vormgeven. Ze vroegen niet alleen of gezinnen geld hadden; ze bouwden een gedetielde afbeelding van ontbering die zaken omvatte zoals of een huishouden een radio of een fiets bezat, wat voor soort dak hun huis bedekte, en of de familie toegang had tot een bankrekening of schoon drinkwater. Door gezinnen in categorieën arm, midden en rijk te verdelen op basis van deze vele factoren, kon het team zien hoe het risico op het verliezen van een kind veranderde over het spectrum van het leven in Nigeria. Hun werk, gebaseerd op gegevens van bijna 28.000 moeders, onthult dat hoewel het risico op sterfte onder zuigelingen in het hele land hoog is, dit niet gelijkmatig verdeeld is. De kinderen van moeders die te maken hebben met meervoudige ontberingen, lopen een veel groter risico om te sterven dan diegenen die geboren zijn in gezinnen met betere middelen, en de redenen waarom deze kinderen sterven, verschillen afhankelijk van de groep waartoe zij behoren.

De studie toonde een scherp contrast in de cijfers. Onder de kinderen van moeders die als multidimensionaal arm werden geclassificeerd, lag het sterftecijfer onder zuigelingen op 74,24 per 1.000 levendgeborenen. Voor de middenklasse lag het cijfer iets lager, op 68,77, en voor de rijkste groep daalde het aanzienlijk naar 47,12. Deze kloof vertelt een duidelijk verhaal: armoede, in al haar vele vormen, is een krachtige voorspeller van de overleving van een baby. De onderzoekers merkten ook op dat de geografie van Nigeria een enorme rol speelt. Moeders die wonen in de Noordwestelijke en Noordöstelijke regio's dragen de hoogste last van zuigelingensterfte, ongeacht of zij arm of welvarend zijn. Deze gebieden worstelen met systemische problemen zoals een tekort aan zorgverleners en de aanhoudende effecten van conflicten, wat het voor gezinnen moeilijker maakt om de zorg te krijgen die zij nodig hebben. In contrast hiermee hebben de zuidelijke regio's over het algemeen een betere infrastructuur en lagere sterftecijfers.

Wat dit onderzoek bijzonder waardevol maakt, is dat het laat zien dat de doodsoorzaken niet voor iedereen hetzelfde zijn. Voor de armste moeders waren de grootste risico's gekoppeld aan waar zij woonden, hoeveel kinderen zij al hadden gekregen, de tussenruimte tussen hun zwangerschappen en of zij hun baby in een ziekenhuis of thuis bevielen. Interessant genoeg vond de studie ook een verrassende link tussen het ontvangen van het COVID-19-vaccin en de sterfte onder zuigelingen bij arme moeders. De gegevens toonden aan dat kinderen van arme moeders die het vaccin hadden ontvangen, een hoger risico op overlijden hadden dan zij die dat niet hadden. De onderzoekers merken er zorgvuldig bij op dat dit niet betekent dat het vaccin de sterfgevallen heeft veroorzaakt. In plaats daarvan suggereren zij dat de vaccinatiestatus een kenmerk kan zijn van andere ontberingen, zoals de verstoring van de gezondheidszorg tijdens de pandemie of de ernstige economische druk die gezinnen dwong andere cruciale zorg uit te stellen.

Voor moeders in de middenklasse en de welgestelde groep waren de factoren die ertoe deden anders. In de middenklasse waren de leeftijd van de moeder op het moment van de geboorte en of het gezin in de stad of op het platteland woonde, doorslaggevende voorspellers. Voor de rijken waren de risico's verbonden aan het aantal kinderen, de volgorde van de geboorte, het geslacht van het kind en het opleidingsniveau van de vader. Deze variatie suggereert dat één enkele oplossing het probleem niet kan oplossen. Een beleid dat een welvarend gezin helpt, doet misschien niets voor een arm gezin, omdat de barrières die zij ervaren volledig anders zijn. De studie benadrukte ook het belang van de macht van een moeder binnen haar eigen huishouden. In welvarendere gezinnen zagen moeders die een stem hadden in de besluitvorming binnen het huishouden lagere sterftecijfers onder zuigelingen, wat suggereert dat wanneer vrouwen controle hebben over middelen en keuzes kunnen maken over hun gezondheidszorg, hun kinderen veiliger zijn.

De onderzoekers gebruikten een methode waarbij ze de gegevens behandelden als een tijdlijn, waarbij ze volgden hoe lang kinderen leefden en wat er met hen gebeurde, in plaats van slechts een momentopname te maken. Dit stelde hen in staat om te zien hoe het risico op overlijden in de loop van de tijd en over verschillende groepen heen veranderde. Ze bevestigden dat zowel zeer jonge moeders als oudere moeders een hoger risico liepen, wat een U-vormig patroon creëerde waarbij de veiligste leeftijd voor bevalling in de middentwintig tot begin dertig ligt. Ze ontdekten ook dat het te kort op elkaar krijgen van kinderen het risico op overlijden vergrootte, een patroon dat standhield in alle economische groepen.

Uiteindelijk schetst de studie een beeld van een land waar het pad naar de overleving van een kind geplaveid is met vele verschillende soorten ondersteuning. Het laat zien dat hoewel het algemene sterftecijfer onder zuigelingen in Nigeria hoog blijft, de specifieke gevaren sterk variëren afhankelijk van de omstandigheden van een gezin. De kinderen van de armen zijn het meest kwetsbaar en worden geconfronteerd met een combinatie van omgevingsrisico's, een gebrek aan toegang tot zorg en de stress van het leven in conflictgevoelige regio's. De bevindingen suggereren dat om meer levens te redden, Nigeria voorbij een 'one-size-fits-all' oplossing moet gaan. In plaats daarvan moeten interventies op maat worden gemaakt voor de specifieke behoeften van elke groep, met een speciale focus op de arme moeders in het Noorden die de zwaarste last dragen. Door het unieke pakket aan uitdagingen te begrijpen waar elk gezin mee te maken heeft, kunnen beleidsmakers een systeem bouwen dat elk kind beschermt, en niet alleen diegenen die geboren zijn onder de meest begunstigde omstandigheden.