Household Vulnerability to Climate Variability and Food Insecurity: Evidence from Aceh and West Nusa Tenggara, Indonesia

Technische Samenvatting: Huishoudelijke Kwetsbaarheid voor Klimaatvariabiliteit en Voedselonzekerheid in Atjeh en West-Nusa Tenggara

Probleemstelling
Klimaatvariabiliteit vormt een toenemende bedreiging voor het welzijn van huishoudens en de voedselzekerheid, met name in ontwikkelende landen die afhankelijk zijn van klimaatgevoelige sectoren zoals landbouw en visserij. Hoewel de wereldwijde literatuur de link erkent tussen milieu-schokken (overstromingen, droogte, onregelmatige neerslag) en voedselonzekerheid, blijven er aanzienlijke hiaten bestaan in het begrijpen van deze dynamiek op microniveau binnen Indonesië. Specifiek richt bestaand onderzoek zich vaak op de geaggregeerde landbouwproductiviteit in plaats van op voedselonzekerheid op huishoudniveau, mist het de integratie van nationaal representatieve microdata met gelokaliseerde klimaatindicatoren, en onderzoekt het onvoldoende de distributionele heterogeniteit over kwetsbare demografische groepen. Bovien is de specifieke rol van relatieve vochtigheid als klimaatdriver en de modererende effecten van onderwijs en adaptief vermogen in de Indonesische context nog onvoldoende onderzocht. Deze studie adresseert deze hiaten door te onderzoeken hoe klimaatvariabiliteit, specifiek de relatieve vochtigheid, de voedselonzekerheid van huishoudens beïnvloedt in twee contrasterende provincies: Atjeh (kustgebied, hoge neerslag) en West-Nusa Tenggara (NTB, aride, regenafhankelijke landbouw).

Methodologie en Data
De studie maakt gebruik van gepoolde dwarsdoorsnede-microdata uit de rondes van 2018 en 2024 van de Indonesische Nationale Sociaaleconomische Survey (SUSENAS), die 294.919 huishoudens in Atjeh en 13.424 in NTB omvat. Huishoudelijke gegevens zijn samengevoegd met provinciale klimaatindicatoren, waaronder de jaarlijkse totale neerslag, gemiddelde relatieve vochtigheid, gemiddelde temperatuur en windsnelheid.

• Afhankelijke Variabelen: Voedselonzekerheid wordt gemeten met behulp van de Food Insecurity Experience Scale (FIES). De studie construeert zowel een binaire indicator (huishoudens die ≥3 van de 8 condities van voedseltekort ervaren) als een continue score (0–8) die de ernst van de voedselonzekerheid vertegenwoordigt.
• Empirische Strategie: De analyse hanteert een stapsgewijze hiërarchische modelleringsbenadering.
  • Logistische Regressie: Gebruikt om de binaire waarschijnlijkheid van voedselonzekerheid te modelleren, waarbij wordt gecontroleerd voor socio-demografische, economische en infrastructurele variabelen.
  • Ordinary Least Squares (OLS) en Clustered Robust Regression: Gebruikt om de continue voedselonzekerheidsscore te analyseren, waarbij geclusterde robuuste standaardfouten worden toegepast om rekening te houden met intra-clustercorrelatie (bijv. binnen dorpen of districten).
  • Heterogeniteit en Moderatie: De studie voert subgroepanalyses uit (stedelijk versus landelijk, mannelijke versus vrouwelijke gezinshoofden) en introduceert interactietermen om te testen of het opleidingsniveau van het gezinshoofd de impact van de relatieve vochtigheid op voedselzekerheid moduleert.

Belangrijkste Resultaten

1. Impact van Relatieve Vochtigheid: Empirische resultaten tonen consistent aan dat een hogere relatieve vochtigheid de waarschijnlijkheid en de ernst van de voedselonzekerheid van huishoudens in beide provincies significant verhoogt. In de logistische regressie correleert een toename van één eenheid in de gemiddelde vochtigheid met een statistisch significante stijging in de kans op voedselonzekerheid.
2. Heterogene Effecten: De nadelige effecten van klimaatvariabiliteit zijn niet uniform.
   • Kwetsbare Groepen: De negatieve impact van vochtigheid is aanzienlijk sterker voor huishoudens die al kampen met hoge niveaus van voedselonzekerheid. Subgroepanalyses laten zien dat rurale en door mannen geleide huishoudens de grootste last dragen van deze schokken.
   • Regionale Verschillen: In NTB verhogen hogere temperaturen en vochtigheid de voedselonzekerheid aanzienlijk, wat de aride klimatologische omstandigheden van de provincie en de afhankelijkheid van regenafhankelijke landbouw weerspiegelt, waarbij hittestress de uitdroging van de bodem versnelt. Daarentegen werkt vochtigheid in Atjeh anders vanwege het tropische regenwoudklimaat, hoewel het nog steeds een belangrijke factor blijft in het bredere model.
3. Beschermende Factoren:
   • Economische Status: Huishoudelijke uitgaven zijn de sterkste voorspeller van voedselzekerheid. Huishoudens in het hoogste uitgavenkwintiel lopen een 90% lager risico op voedselonzekerheid vergeleken met het armste kwintiel.
   • Onderwijs: Hogere opleidingsniveaus van het gezinshoofd zijn significant geassocieerd met een vermindering van voedselonzekerheid. Cruciaal is dat onderwijs fungeert als een moderator; voor meer geschoolde gezinshoofden worden de nadelige effecten van vochtigheid effectief geneutraliseerd, wat wijst op een verbeterd adaptief vermogen.
   • Infrastructuur: Toegang tot basisinfrastructuur, met name veilig drinkwater, verbeterde sanitaire voorzieningen en elektriciteit, dient als een cruciale mitigerende factor. In NTB is het beschermende effect van veilig drinkwater opvallend sterker dan in Atjeh, wat wijst op een grotere afhankelijkheid van infrastructuur om natuurlijke milieutekorten te compenseren.
4. Niet-Significante Factoren: Totale neerslag vertoonde over het algemeen geen statistisch significante impact op voedselonzekerheid in de volledige modellen, wat suggereert dat in deze specifieke contexten vochtigheid en temperatuur kritischere drijfveren zijn dan het totale neerslagvolume.

Betekenis en Bijdragen
Het artikel claimt drie primaire bijdragen te leveren aan de literatuur over klimaatkwetsbaarheid en voedselzekerheid:

1. Bewijs op Microniveau: Het levert bewijs op huishoudniveau over klimatologische kwetsbaarheid in Indonesië met behulp van nationaal representatieve microdata, waarmee het verder gaat dan geaggregeerde landbouwresultaten.
2. Distributionele Heterogeniteit: Door gebruik te maken van subgroep- en geclusterde robuuste regressieanalyses, gaat de studie voorbij aan schattingen van gemiddelde effecten om te onthullen hoe klimaatvariabiliteit specifieke kwetsbare groepen (ruraal, door mannen geleid en reeds voedselonzeker) onevenredig hard treft.
3. Adaptief Vermogen: Het onderzoekt de rol van onderwijs als een adaptief vermogen, en toont aan dat menselijk kapitaal de nadelige effecten van klimaatshocks kan mitigeren.

Beleidsimplicaties
De bevindingen onderstrepen de dringende noodzaak voor beleidsmakers om klimaatbestendige rurale ontwikkelingspolitiek te ontwerpen die gerichte adaptatiestrategieën integreert met armoedebestrijding, toegang tot onderwijs en verbetering van de infrastructuur. De studie suggereert het volgende:

• Gerichte Interventies: Rurale, door mannen geleide huishoudens hebben behoefte aan robuuste landbouwvoorlichting gericht op klimaat-slimme praktijken en gewasdiversificatie.
• Investeringen in Infrastructuur: Het uitbreiden van de toegang tot elektriciteit, schoon water en sanitaire voorzieningen is essentieel voor het veiligstellen van voedselopslag en hygiëne, met name in aride regio's zoals NTB.
• Waarschuwingssystemen: Het opnemen van lokale vochtigheids- en klimaatmetingen in vroege waarschuwingssystemen kan helpen bij het anticiperen op voedselzekerheidsrisico's voordat milieu-schokken escaleren.
• Nationale Relevantie: Hoewel gericht op Atjeh en NTB, zijn de bevindingen relevant voor de bredere Indonesische archipel, die een hoge relatieve vochtigheid en klimaatgevoeligheid deelt, wat wijst op een behoefte aan nationale strategieën die rekening houden met micro-niveau klimaatdrivers in programma's voor armoedebestrijding (bijv. PKH en BPNT).