Effect of OT-Bridge System versus Multiunit Abutment on the Passive Fit and Stresses Induced by CAD/CAM Fabricated All-on-Four Screw-Retained Prostheses: In Vitro Study
Deze in vitro studie toont aan dat het OT-Bridge systeem een superieure passieve passing biedt en significant lagere peri-implantaire spanningen induceert in vergelijking met het traditionele multi-unit abutment systeem in CAD/CAM All-on-4 schroefgedragen protheses, wat wijst op verbeterde langetermijnstabiliteit en een verminderd risico op complicaties.
Oorspronkelijk artikel gelicentieerd onder CC BY 4.0 (https://creativecommons.org/licenses/by/4.0/). Dit is een AI-gegenereerde uitleg van het onderstaande artikel. Het is niet geschreven of goedgekeurd door de auteurs. Raadpleeg het oorspronkelijke artikel voor technische nauwkeurigheid. Lees de volledige disclaimer
Wanneer iemand al zijn tanden verliest, biedt de moderne tandheelkunde een krachtige oplossing: een volledige boog van vervangende tanden die direct in het kaakbeen wordt verankerd door middel van slechts vier metalen palen. Deze benadering, bekend als het All-on-4-concept, is een triomf van techniek die patiënten in staat stelt om op dezelfde dag als hun operatie weg te lopen met een nieuwe glimlach. De succesvolle uitvoering van deze procedure rust echter op een delicate mechanische waarheid. De vier palen zijn zelden perfect parallel; de twee aan de achterzijde zijn vaak gekanteld om het sterkste bot te vinden, wat een complex, geangeld landschap creëert. Om een starre brug van tanden aan deze ongelijkmatige palen te verbinden, moeten tandartsen een set tussenstukken gebruiken. Als deze tussenstukken niet met absolute precisie in elkaar passen, kan zelfs een microscopische opening spanning veroorzaken. Na verloop van tijd kan die spanning de schroeven die de tanden op hun plaats houden losdraaien of het bot dat de implantaten ondersteunt beschadigen. De centrale vraag voor clinici is welk type verbindingssysteem de strakste, meest spanningsvrije pasvorm creëert.
Een team onderzoekers aan de Ain Shams Universiteit in Egypte zette zich in om deze vraag te beantwoorden door twee specifieke systemen te vergelijken die worden gebruikt om de kloof tussen de implantaten en de vervangende tanden te overbruggen. Het ene systeem maakt gebruik van traditionele gekantelde verbindingsstukken, zogenaamde multi-unit abutments, die vertrouwen op schroeven om de hoeken te corrigeren. Het andere systeem is een nieuwer systeem genaamd OT-Bridge, dat gebruikmaakt van een unieke mechanische ring om de onderdelen in elkaar te vergrendelen zonder de hoek met een schroef te hoeven corrigeren. Om deze systemen te testen, werkten de onderzoekers niet op menselijke patiënten. In plaats daarvan bouwden zij twee identieke, hoogtechnologische modellen van een onderkaak met behulp van 3D-printtechnologie. Deze modellen bevatten vier digitale replica's van tandimplantaten, gerangschikt in het standaard All-on-4-patroon.
De wetenschappers maakten vervolgens veertien verschillende sets vervangende tandframes voor deze modellen. Zeven sets werden gebouwd om te passen op de traditionele schroefgebaseerde verbindingen, en zeven sets werden gebouwd om te passen op de nieuwere ringgebaseerde verbindingen. Al deze frames werden vervaardigd met geavanceerd computer-aided design en metaalprinten, waardoor elk onderdeel met hetzelfde hoge niveau van precisie werd gemaakt. Om de test realistisch te maken, bedekten het team de modellen met een laag zachte siliconen die het menselijk tandvlees nabootste. Vervolgens installeerden zij de frames op de modellen en onderwierpen deze aan rigoureuze tests. Eerst controleerden zij hoe goed de frames op de verbindingen pasten door slechts één schroef aan elke zijde aan te draaien en de minuscule openingen te meten die bij de andere verbindingspunten ontstonden. Vervolgens pasten zij zware, statische belastingen toe op de tanden, wat de kracht van het kauwen simuleert, terwijl sensoren die aan de kaakmodellen waren vastgeplakt de microscopische rek of spanning maten die naar het bot werd overgedragen.
De resultaten toonden een duidelijk verschil tussen de twee benaderingen aan. De frames die gebruik maakten van de traditionele schroefgebaseerde verbindingen vertoonden een merkbare opening waar ze de implantaten ontmoetten, met een gemiddelde van 72,57 micrometer. In contrast hiermee pasten de frames die gebruik maakten van het nieuwere ringgebaseerde OT-Bridge-systeem veel nauwer, met een gemiddelde opening van slechts 31,61 micrometer. Dit verschil was niet slechts een kleine variatie; het was statistisch significant. De onderzoekers ontdekten dat een grotere opening direct correleerde met hogere niveaus van spanning op het omliggende bot. Wanneer de tanden met kracht werden belast, vormde het traditionele systeem aanzienlijk meer spanning op de implantaten dan het ringgebaseerde systeem. Onder de zware kauwkrachten die in de test werden gebruikt, genereerde het traditionele systeem een gemiddelde spanning van 281,86 eenheden, terwijl het ringgebaseerde systeem die spanning lager hield op 247,14 eenheden.
De studie bekeek ook hoe de spanning over de vier implantaten werd verdeeld. In beide groepen namen de achterste implantaten aan de zijde waar gebeten werd de meeste druk op, terwijl de voorste implantaten aan de tegenovergestelde zijde in de tegenovergestelde richting werden getrokken, een natuurlijk gevolg van de hefboomwerking bij het kauwen. De verdeling van deze kracht was echter consistenter en evenwichtiger in de ringgebaseerde groep. Het traditionele systeem vertoonde extremere pieken van spanning, wat suggereert dat de starre schroefverbindingen de kracht mogelijk concentreren op specifieke, kwetsbare plekken. De onderzoekers concludeerden dat hoewel beide systemen klinisch acceptabel zijn en binnen veilige grenzen voor de gezondheid van het bot vallen, het ringgebaseerde OT-Bridge-systeem een superieure pasvorm biedt en minder spanning creëert op het kaakbot. Deze bevinding suggereert dat voor patiënten die dit type volledige gebitsrestauratie ondergaan, het kiezen van de ringgebaseerde verbinder potentieel het risico op het losraken van schroeven of botverlies kan verminderen, wat leidt tot een stabieler en duurzamer resultaat.
Verdrinkt u in papers in uw vakgebied?
Ontvang dagelijkse digests van de nieuwste papers die bij uw onderzoekswoorden passen — met technische samenvattingen, in uw taal.