Sustainability Report Disclosure Moderates the Relationship between Credit Growth and Bank Profitability in Vietnamese Commercial Banks

In de wereld van de financiële sector worden banken vaak gezien als motoren van groei, die geld in de economie pompen om bedrijven te helpen uitbreiden en gezinnen te helpen bij de aankoop van woningen. Decennialang was de primaire maatstaf voor het succes van een bank simpel: hoeveel winst het maakte. De logica was recht door zee—het verstrekken van meer leningen betekende meestal het verdienen van meer rente, wat leidde tot hogere winsten. De moderne financiële wereld is echter verschoven. Tegenwoordig wordt van banken verwacht dat ze meer doen dan alleen rijkdom genereren; er wordt steeds vaker van hen gevraagd om op manieren te opereren die het milieu beschermen en de samenleving ondersteunen. Dit bredere doel staat bekend als duurzame ontwikkeling. Om te bewijzen dat ze dit serieus nemen, publiceren veel banken nu duurzaamheidsverslagen. Deze documenten fungeren als een openbaar grootboek, waarin wordt toegelicht hoe de bank haar impact op de planeet beheert, hoe zij haar werknemers behandelt en hoe haar governancepraktijken zijn ingericht. De vraag die onderzoekers heeft beziggehouden, is of deze focus op duurzaamheid een bank helpt om geld te verdienen, of dat het een rem vormt op de financiële prestaties.

Een onderzoeker aan de National Economics University in Vietnam zette zich in om deze relatie te ontrafelen, specifiek kijkend naar hoe de beslissing om een duurzaamheidsverslag te publiceren de manier waarop de groei van de kredietverlening van een bank zich vertaalt naar winst verandert. De studie richtte zich op zesentwintig beursgenoteerde commerciële banken in Vietnam over een periode van veertien jaar, van 2011 tot 2025. Vietnam biedt een unieke setting voor dit onderzoek, omdat de economie zwaar leunt op bankleningen, waarbij krediet een enorm deel uitmaakt van de financiering die beschikbaar is voor bedrijven en huishoudens. In deze omgeving is de groei van de bankleningen een cruciale drijfveer van economische activiteit, maar het brengt ook aanzienlijke risico's met zich mee als het niet zorgvuldig wordt beheerd. De onderzoeker wilde zien of de handeling van het openbaar maken van duurzaamheidsinformatie de traditionele link tussen hoe snel een bank geld uitleent en hoeveel winst zij behoudt, veranderde.

De studie begon met het verzamlen van gegevens van de officiële websites van deze banken, waar zij verplicht zijn hun jaarrekeningen te plaatsen. De onderzoeker controleerde handmatig de registers van elke bank om te zien of zij in een bepaald jaar een duurzaamheidsverslag hadden gepubliceerd, waarbij dit werd gemarkeerd als een simpel ja of nee. Deze informatie werd vervolgens gecombineerd met financiële gegevens, zoals de winst die de bank maakte in verhouding tot haar eigen vermogen, de snelheid waarmee haar leningen groeiden, en diverse maatstaven voor risico en efficiëntie. Door gebruik te maken van geavanceerde statistische methoden die ontworpen zijn om met gegevens om te gaan die in de loop van de tijd veranderen en variëren tussen verschillende banken, kon de onderzoeker het specifieke effect van duurzaamheidsrapportage isoleren. De analyse hield rekening met het feit dat banken niet allemaal hetzelfde zijn; sommige zijn veel groter dan andere, en ze hebben allemaal te maken met dezelfde economische ups en downs op hetzelfde moment.

De bevindingen onthulden een genuanceerd verhaal dat het idee uitdaagt dat meer kredietverlening altijd gelijkstaat aan meer winst. Het onderzoek toonde aan dat wanneer banken streven naar duurzame ontwikkeling en hun inspanningen openbaar maken, de relatie tussen kredietgroei en winstgevendheid verandert. In het verleden was het uitbreiden van het volume aan leningen een directe en efficiënte weg naar hogere winsten. Echter, in de context van banken die actief duurzaamheid beheren, vertaalt deze expansie zich niet langer zo efficiënt in winst als voorheen. Dit suggereert een afweging: de middelen en het zorgvuldige beheer die nodig zijn om ervoor te zorgen dat kredietverlening duurzaam is, kunnen het directe financiële rendement op die groei vertragen. Het is niet zo dat duurzaamheid de bank schaadt, maar eerder dat het pad naar winst complexer en minder direct wordt wanneer een bank zich committeert aan bredere milieu- en sociale doelen.

Cruciaal is dat de studie vond dat dit effect niet voor elke bank hetzelfde is. De impact van het publiceren van een duurzaamheidsverslag hangt sterk af van de omvang van de bank, waarbij het modererende effect van duurzaamheidsrapportage varieert tussen kleine en grote commerciële banken. Dit onderscheid is belangrijk omdat het impliceert dat een eenheidsbenadering voor duurzaamheid niet werkt in de bankensector. Het onderzoek omvatte ook andere factoren, zoals hoe goed een bank haar slechte leningen beheert, haar kapitaalreserves en haar algehele efficiëntie, als controlevariabelen om hun potentiële invloed op winstgevendheid naast de belangrijkste variabelen van belang te verklaren.

Wat deze studie bijzonder relevant maakt, is dat zij verder gaat dan de simpele vraag of duurzaamheid goed of slecht is voor de winst. In plaats daarvan onderzoekt zij hoe de daad van het rapporteren over duurzaamheid de mechanica verandert van hoe banken geld verdienen. De resultaten wijzen erop dat hoewel de directe link tussen kredietgroei en winst verzwakt wanneer duurzaamheid prioriteit krijgt, dit een reflectie is van een diepere, meer verantwoordelijke benadering van bankieren. Het suggereert dat de afweging tussen snelle groei en langetermijnstabiliteit reëel en meetbaar is. Voor beleidsmakers en bankmanagers in Vietnam en daarbuiten is de les duidelijk: het pad naar winstgevendheid in een duurzame economie gaat niet alleen over meer lenen, maar over slimmer lenen, zelfs als dat betekent dat de directe financiële beloningen er anders uitzien dan in het verleden. De studie schetst een helder beeld van hoe transparantie en verantwoordelijkheid de fundamentele economie van de bankensector hervormen.