A three years WISN study demonstrates that the peril of underestimating manpower through static IPHS norms threatens the consciousness of national public health goals in India by 2047

In het uitgestrekte landschap van de volksgezondheid bepaalt een fundamentele vraag of een gemeenschap gezond blijft of ziek wordt: hebben de mensen die voor zorg zorgen genoeg tijd om hun werk te doen? Overheden stellen vaak personeelsregels vast op basis van eenvoudige populatietellingen, uitgaande van de aanname dat er een bepaald aantal artsen en verpleegkundigen nodig is voor elke duizend mensen die in een dorp wonen. Deze aanpak, bekend als populatiegebaseerde planning, is eenvoudig maar mist vaak de rommelige realiteit van het dagelijks leven. Het houdt geen rekening met hoeveel mensen er daadwerkelijk door de deur van de kliniek lopen, hoe ver ze moeten reizen om er te komen, of het feit dat een ziekenhuis vierentwintig uur per dag, zeven dagen per week open moet blijven. Wanneer de werkelijke vraag naar zorg het aantal beschikbare medewerkers overstijgt, komt het systeem onder druk te staan en daalt de kwaliteit van de zorg. Deze kloof tussen het aantal werknemers dat een overheid denkt nodig te hebben en het aantal dat daadwerkelijk vereist is, is de centrale puzzel die onderzoekers proberen op te lossen in India, een land met een van de grootste en meest complexe gezondheidszystemen ter wereld.

Een recente studie uitgevoerd in het district Ajmer in Rajasthan werpt een kritische blik op dit probleem, waarbij verder wordt gekeken dan eenvoudige hoofdtellingen om de werkelijke werklast van de zorgverleners te meten. De onderzoekers concentreerden zich op een specifieke methode genaamd Workload Indicators of Staffing Need, of WISN. In plaats van te gokken hoeveel personeel er nodig is op basis van hoeveel mensen er in een gebied wonen, berekent deze methode de vereisten door te kijken naar de specifieke taken die werknemers dagelijks uitvoeren en hoe lang elke taak duurt. Door de uren te volgen die een werker daadwerkelijk beschikbaar heeft na vakanties en trainingen, en dit te vermenigvuldigen met de tijd die nodig is voor activiteiten zoals het behandelen van een patiënt of het uitvoeren van een laboratoriumtest, onthult de methode het werkelijke aantal medewerkers dat nodig is om een faciliteit soepel te laten functioneren. De studie onderzocht gegevens van 108 publieke gezondheidsinstellingen over een periode van drie jaar, van 2021 tot 2024, om te zien of de huidige personeelsregels de veranderende behoeften van de populatie konden bijbenen.

De resultaten schetsen een grimmig beeld van een systeem onder toenemende druk. Gedurende de driejarige periode groeide de vraag naar zorg aanzienlijk. Het aantal mensen dat de poliklinieken bezocht, steeg met ongeveer 10 procent, en het aantal patiënten dat werd opgenomen in ziekenhuizen voor overnachtelijke zorg nam met meer dan 50 procent toe. Toch groeide het aantal beschikbare zorgmedewerkers niet mee met deze golf. Sterker nog, de kloof tussen het werk dat gedaan moest worden en de mensen die beschikbaar waren, werd elk jaar groter. De studie concludeerde dat de huidige regels voor personeelsbezetting, die gebaseerd zijn op de omvang van de populatie, de intensiteit van de werklast niet goed vastleggen. Hoewel de richtlijnen van de overheid suggereren dat er een bepaald aantal artsen en verpleegkundigen aanwezig zou moeten zijn, laat de werkelijke werklastanalyse zien dat deze instellingen werken met een fractie van het personeel dat ze werkelijk nodig hebben.

Het tekort is het meest ernstig in cruciale rollen. Toen de onderzoekers de personeelsbehoeften voor 2023–24 berekenden, ontdekten zij dat voor elke medisch officier die nodig is om de patiëntenstroom te verwerken, er slechts ongeveer 0,42 beschikbaar waren. Dit betekent dat in veel faciliteiten minder dan de helft van de benodigde artsen aanwezig was. De situatie was nog nijpender voor apothekers, waar slechts 0,12 van het vereiste personeel aanwezig was, en voor laboranten, waarbij het beschikbare personeel slechts 0,31 van de benodigde beroepsbevolking vertegenwoordigde. Verpleegkundigen, die de ruggengraat vormen van de dagelijkse patiëntenzorg, waren ook kritiek onderbezet, met slechts 0,45 van het vereiste aantal aanwezig. Deze cijfers geven aan dat de faciliteiten niet alleen licht onderbezet zijn; ze verkeren in een staat van kritiek tekort, waarbij de overgebleven werkers gedwongen worden een onhoudbare last te dragen.

De studie benadrukte ook dat dit probleem niet uniform is over de hele regio. Faciliteiten in afgelegen gebieden, waar dorpen verspreid liggen en reizen moeilijk is, kampten met nog grotere uitdagingen bij het behouden van personeel. De moeilijkheid om deze gebieden te bereiken betekent dat zelfs wanneer functies op papier zijn goedgekeurd, ze in de praktijk vaak leeg blijven. Naarmate de vraag naar diensten groeide, verslechterde het vermogen van het systeem om ermee om te gaan. De onderzoekers observeerden dat de werkdruk in de loop der tijd intensiveerde, waarbij de meerderheid van de faciliteiten moeite had om een continue, rond-de-klok-service te handhaven. Deze trend suggereert dat de huidige aanpak van planning minder effectief wordt naarmate de behoeften van de populatie evolueren.

De auteurs betogen dat het vertrouwen op statische regels die uitsluitend op populatiecijfers zijn gebaseerd, niet langer voldoende is voor een land dat zijn langetermijngezondheidsdoelen voor 2047 wil bereiken. De studie suggereert dat, om dit op te lossen, de planners van de gezondheidszorg moeten verschuiven naar een systeem dat de werkelijke uitgevoerde arbeid meet. Door gebruik te maken van workload-gebaseerde methoden zoals de methode die in deze studie werd getest, kunnen functionarissen precies zien waar de tekorten zitten en het personeel effectiever toewijzen. Dit zou betekenen dat men afstapt van een 'one-size-fits-all'-benadering en in plaats daarvan de personeelssterkte afstemt op de werkelijke eisen van elke faciliteit. Zonder dergelijke veranderingen bedreigt het aanhoudende tekort aan getrainde werkers het vermogen van de natie om basisgezondheidsdiensten te leveren, met name in de landelijke gebieden die ze het hardst nodig hebben. De bevindingen dienen als een duidelijke waarschuwing dat, tenzij de manier waarop zorgmedewerkers worden gepland en verdeeld fundamenteel wordt gewijzigd, de kloof tussen de zorg die mensen nodig hebben en de zorg die zij ontvangen, zal blijven groeien.