Academic engagement as a mediator between growth mindset and deep learning among prospective teachers

In het moderne klaslokaal is het doel verschoven van het simpelweg vullen van het hoofd van een student met feiten naar het helpen van hen om werkelijk te begrijpen, te verbinden en toe te passen wat ze leren. Dit diepere niveau van leren vereist meer dan alleen aanwezig zijn; het vereist dat een student actief worstelt met ideeën, aannames bevraagt en nieuwe informatie koppelt aan wat ze al weten. Of een student dit niveau bereikt, hangt vaak af van twee interne factoren: wat zij geloven over hun eigen vermogen om te veranderen en de mate waarin zij zich verdiepen in hun schoolwerk. Eén factor is het geloof dat intelligentie geen vaststaand kenmerk is, maar iets dat kan groeien door inspanning en strategie. De andere factor is de mate waarin een student deelneemt aan zijn of haar onderwijs, niet alleen door in een stoel te zitten, maar door diep na te denken, emoties te beheersen en te interageren met medestudenten en docenten. Het begrijpen van hoe deze overtuigingen vertalen naar leerprocessen in de echte wereld is cruciaal, vooral voor hen die zichzelf trainen om docent te worden, aangezien hun eigen leerervaringen zullen vormen hoe zij toekomstige generaties begeleiden.

Een recente studie onder 412 toekomstige docenten in Egypte probeerde de verbinding tussen deze ideeën in kaart te brengen. De onderzoekers wilden weten of het geloof van een student in het vermogen om te groeien direct leidt tot diep leren, of dat dat geloof werkt door eerst de mate waarin de student betrokken is bij de studie te veranderen. Om het antwoord te vinden, ondervroeg het team studenten van 18 tot 22 jaar van de Faculteit der Educatie aan de Al-Azhar Universiteit. Deze deelnemers, die zich in hun eerste tot vierde studiejaar bevonden in diverse vakken zoals speciaal onderwijs, Arabisch, geschiedenis en Engels, vulden gedetailleerde vragenlijsten in. De enquêtes vroegen hen om hun eigen overtuigingen over leren te beoordelen, hoe actief zij deelnamen aan klassen en studiegroepen, en hoe diep zij de stof die zij bestudeerden verwerkten. De onderzoekers gebruikten vervolgens statistische instrumenten om het pad van het ene idee naar het andere te traceren, waarbij ze zochten naar de specifieke route die deze overtuigingen nemen om leerresultaten te beïnvloeden.

De resultaten schetsen een duidelijk beeld van hoe deze drie elementen met elkaar interageren. De studie vond dat studenten die geloofden dat hun vermogens konden worden ontwikkeld, inderdaad eerder geneigd waren tot diep leren. Dit was echter niet de enige manier waarop dit gebeurde. De gegevens toonden aan dat dit geloof in groei studenten ook sterk aanmoedigde om actiever betrokken te zijn bij hun academische leven. Wanneer deze studenten voelden dat inspanning ertoe deed, waren zij meer bereid om door te zetten bij uitdagingen, hulp te zoeken en actief deel te nemen aan discussies. Deze verhoogde betrokkenheid werd op zijn beurt een krachtige drijfveer voor diep leren. Met andere woorden: geloven dat je kunt verbeteren maakt dat je meer wilt deelnemen, en die actieve deelname is wat uiteindelijk leidt tot een diepgaand begrip van de leerstof.

Cruciaal was dat de studie onthulde dat de relatie geen eenvoudige rechte lijn is waarbij geloof direct diep leren creëert zonder tussenstappen. In plaats daarvan fungeert academische betrokkenheid als een brug. De onderzoekers ontdekten dat hoewel een groeimindset wel een direct positief effect heeft op diep leren, een aanzienlijk deel van dat effect via de actieve betrokkenheid van de student bij zijn of haar onderwijs verloopt. Dit betekent dat het geloof in het eigen potentieel deels werkt door de student te motiveren om aanwezig te zijn, diep na te denken en contact te maken met anderen, wat vervolgens de voorwaarden schept die nodig zijn voor diep begrip. De statistische modellen bevestigden dat dit pad echt en significant is, en lieten zien dat de manier waarop een student over het eigen potentieel denkt een kettingreactie in gang zet die hun gedrag in het klaslokaal en daarmee de diepgang van hun leren verandert.

De bevindingen suggereren dat toekomstige docenten om de kunst van diep leren te beheersen, meer nodig hebben dan alleen blootstelling aan complexe materie; ze hebben een omgeving nodig die het geloof dat ze kunnen groeien stimuleert en de mogelijkheid biedt om actief met die materie bezig te zijn. De studie geeft aan dat wanneer studenten ervan overtuigd zijn dat hun vermogens kunnen ontwikkelen, zij eerder geneigd zijn het harde werk van diep leren te omarmen. Dit gebeurt omdat hun geloof hen aanmoedigt om betrokken te blijven, uitdagingen te zien als kansen in plaats van doodlopende wegen, en de middelen om hen heen te gebruiken. Door dit proces van gebeurtenissen te begrijpen, kunnen onderwijzers lerarenopleidingen beter ondersteunen, zodat toekomstige onderwijzers niet alleen de inhoud leren die ze moeten onderwijzen, maar ook de mentale gewoonten ontwikkelen die hen in staat stellen om gedurende hun hele carrière diep en effectief te leren.