Developing a Neuropsychiatry Curriculum for Clinical Psychologists and Neuropsychologists: An e-Delphi Study

Deze studie hanteerde een e-Delphi-proces met drie rondes en een multidisciplinair panel van experts om een uitgebreid curriculum voor neuropsychiatrie voor klinisch psychologen en neuropsychologen te ontwikkelen en te valideren, wat resulteerde in een raamwerk van 40 kern- en 38 aanvullende syllabuspunten die zijn ontworpen om bestaande opleidingsgaten in de neuropsychiatrische zorg aan te pakken.

De kern

Stel je voor dat je een enorm, complex huis bouwt. Je hebt een team van deskundige timmerlieden (klinisch psychologen) die uitstekend zijn in het bouwen van standaardkamers zoals slaapkamers en keukens. Dit huis heeft echter een zeer lastige, ongewone fundering waar de loodgieterswerk (het brein) en de elektrische bedrading (de geest/emoties) voortdurend met elkaar verstrikt zijn. Dit is neuropsychiatrie.

De auteurs van dit artikel merkten op dat hoewel hun timmerlieden bekwaam zijn, ze geen specifiek bouwplan hebben gekregen voor het oplossen van deze verstrengelde "brein-geest"-problemen. Dus besloten ze een reeks vergaderingen te houden om dat ontbrekende bouwplan te creëren.

Hier is hoe ze dat deden, met behulp van een eenvoudige analogie:

Het "Deskundig Panel"-Diner

In plaats van een standaardvergadering, nodigden de onderzoekers 19 experts uit voor een virtueel "diner". Deze groep was niet slechts één type persoon; het was een mix van:

• De Bouwers: Klinisch psychologen en neuropsychologen.
• De Artsen: Psychiaters en neurologen.
• De Bewoners: Mensen die deze brein-geest-voorwaarden daadwerkelijk hebben doorleefd (levenservaring).

Het Drie-Ronde Spel

Ze speelden een spel genaamd de e-Delphi-methode om overeenstemming te bereiken over hoe het bouwplan eruit moet zien. Denk hierbij aan een spelletje "Telefoon", maar dan met een draai: iedereen schrijft zijn ideeën stiekem op, vervolgens zien ze allemaal het gemiddelde antwoord van de groep, en daarna krijgen ze de kans om hun mening te wijzigen op basis van wat de groep denkt.

1. Ronde 1 (Het Brainstormen): Ze begonnen met een enorme lijst van 80 mogelijke onderwerpen (zoals "hoe hersenscans te lezen" of "hoe geheugenverlies te behandelen"). De experts stemden over welke onderwerpen absoluut essentieel waren ("Kern") en welke slechts "leuk om te weten" waren ("Supplementair"). Sommige onderwerpen, zoals "technieken voor kunsttherapie", werden van de lijst gestemd omdat ze niet pasten bij het specifieke doel.
2. Ronde 2 (De Verfijning): De experts bekeken de onderwerpen die nog steeds controversieel waren. Ze voegden nieuwe ideeën toe die door de groep waren voorgesteld, zoals "hoe om te gaan met de unieke symptomen van de pandemie" of "hoe cultuur verandert hoe symptomen zich manifesteren".
3. Ronde 3 (De Finale Stemming): De groep kwam één laatste keer bij elkaar (via videogesprek) om de discussies te beslechten. Ze stemden over de definitieve lijst. Om te slagen, had een onderwerp de instemming van minimaal 75% van de groep nodig.

Het Definitieve Bouwplan

Na alle stemmingen en gesprekken produceerden ze een definitieve lijst met onderwerpen die de "timmerlieden" moeten leren. Ze verdeelden deze in twee bakken:

De "Moet-Hebben" Kerninstrumenten (40 items):
Dit zijn de dingen die elke psycholoog diep moet begrijpen om zijn werk te kunnen doen.

• De Grote Aandoeningen: Dingen zoals dementie, beroerte, epilepsie en traumatische hersenletsel.
• De Moeilijke Gedragingen: Hoe om te gaan met agressie, verwarring (delirium), of wanneer een patiënt niet beseft dat hij ziek is (anosognosie).
• De Menselijke Kant: Hoe om te gaan met families, hoe om te gaan met juridische kwesties (zoals mentale bekwaamheid), en hoe de patiënt met culturele sensitiviteit te behandelen.
• De "Brein-Geest"-Overlapping: Hoe depressie of angst te behandelen wanneer deze eigenlijk worden veroorzaakt door een fysiek hersenprobleem.

De "Goed-te-Weten" Supplementaire Instrumenten (38 items):
Dit zijn belangrijke onderwerpen, maar ze hoeven misschien niet even diepgaand te worden bestudeerd, of ze komen minder vaak voor.

• Zeldzame Aandoeningen: Dingen zoals specifieke genetische aandoeningen of zeldzame hersentumoren.
• Nieuwe Grensgebieden: Opkomende ideeën zoals "psychedelische therapie" of "hypnose" (die nauwkeuriger worden onderzocht maar nog niet standaard zijn).
• Technische Vaardigheden: Hoe hersenscans te interpreteren of de geschiedenis van het vakgebied te begrijpen.

Wat Ze Leerden (en Wat Ze Niet Zeiden)

Het artikel concludeert dat deze lijst een stevig startpunt is voor de opleiding van psychologen. Het bevestigt dat psychologen al geweldige instrumenten hebben, maar dat ze specifieke training nodig hebben om te begrijpen hoe fysieke hersenproblemen mentale gezondheidsproblemen veroorzaken.

Belangrijke Opmerking over de Beperkingen van het Artikel:
De auteurs zijn zeer voorzichtig om te zeggen dat dit bouwplan voornamelijk is opgesteld door experts in het Verenigd Koninkrijk die binnen hun specifieke zorgstelsel werken. Ze geven toe dat als je probeert dit exacte bouwplan in een ander land of een ander type ziekenhuis te gebruiken, je het misschien moet aanpassen. Ze beweren niet dat dit de enige manier is om het te doen, maar slechts een sterk, overeengekomen startpunt voor nu.

Kortom: Een groep diverse experts speelde een stemspel om een "overlevingsgids" te creëren voor psychologen, zodat ze precies weten hoe ze de rommelige, complexe kruising moeten aanpakken waar hersenletsel mentale gezondheidsstrijd ontmoet.

Technische samenvatting

Technische Samenvatting: Het Ontwikkelen van een Curriculum voor Neuropsychiatrie voor Klinisch Psychologen en Neuropsychologen

Probleemstelling
Neuropsychiatrische presentaties, die zich bevinden op het snijvlak van neurologie en psychiatrie, komen veelvuldig voor binnen de algemene neurologische en geestelijke gezondheidszorg. Ondanks de grote vraag om psychologische ondersteuning bij aandoeningen zoals epilepsie, dementie, beroerte en traumatisch hersenletsel (THL), bestrijken de kerntrainingsprogramma's voor klinisch psychologen en klinisch neuropsychologen neuropsychiatrische competenties vaak onvoldoende. Bestaande curricula variëren sterk, van een volledig ontbreken van neuropsychiatrie tot nauwe definities beperkt tot neurodevelopmentale stoornissen of vage opnames zonder toelichting. Bijgevolg ontbreekt er een gestandaardiseerd, op consensus gebaseerd kader om de postdoctorale opleiding in dit multidisciplinaire veld te sturen.

Methodologie
De auteurs hanteerden een gemodificeerde e-Delphi-studie met drie rondes om tot een expertconsensus over een syllabus voor neuropsychiatrie te komen.

• Samenstelling van het Panel: Het onderzoek rekruteerde 19 experts, waaronder klinisch psychologen, klinisch neuropsychologen, psychiaters, neurologen en personen met levenservaring van neuropsychiatrische stoornissen. Het panel was voornamelijk gevestigd binnen de National Health Service (NHS) in het Verenigd Koninkrijk.
• Proces:
  • Ronde 1: Panelleden beoordeelden 80 initiële syllabuspunten (afgeleid van boekrecensies, conferentietopics en een scoping review) op een drie-punt Likert-schaal (1: Niet noodzakelijk, 2: Aanvullend, 3: Kern). Consensus voor opname werd gedefinieerd als een gemiddelde score ≥ 2,0 en een Gemiddelde Afstand tot het Gemiddelde (MDM) ≤ 0,2. Punten met >50% afwijzing werden uitgesloten. Vrije tekstsuggesties voor nieuwe onderwerpen werden verzameld.
  • Ronde 2: Panelleden beoordeelden 57 punten (40 niet-geconsensueerde punten uit Ronde 1 plus 17 nieuwe suggesties). Dezelfde consensusdrempels waren van toepassing.
  • Ronde 3 (Consensusvergadering): Er werd een live videoconferentie gehouden met 14 deelnemers om openstaande punten op te lossen. Punten werden besproken, herschreven voor duidelijkheid en in stemming gebracht. Een definitieve classificatie als "Kern" of "Aanvullend" vereiste een panelakkoord van ≥75%.
• Beperkingen: Deelnemers kregen de instructie aan te nemen dat het syllabus bedoeld was voor een jaar deeltijdse onderwijs na kwalificatie, gericht op competenties die niet al door de kerntraining in algemene geestelijke gezondheidszorg of standaard cognitieve beoordeling worden bestreken.

Belangrijkste Resultaten
Het iteratieve proces resulteerde in een gefinaliseerd curriculum bestaande uit 78 distincte syllabuspunten, als volgt gecategoriseerd:

• Kernsyllabus (40 Punten): Deze onderwerpen vertegenwoordigen diepgaande competenties die vereist zijn voor de praktijk. Belangrijke gebieden omvatten:

  • Specifieke Stoornissen: Auto-immuun en neuro-inflammatoire stoornissen, delirium, functionele neurologische stoornissen (FND), neuropsychiatrische nasleep van epilepsie, beroerte, THL, dementie, multiple sclerose en motorneuronziekte (MND).
  • Neurodevelopmentale Aandoeningen: Volwassen ADHD en Autisme.
  • Klinische Competenties: Het opstellen van neuropsychologische beoordelingen voor neuropsychiatrische syndromen, kwalitatieve aspecten van testprestaties bij deze syndromen, gezinsinterventies, positieve gedragssteun voor uitdagend gedrag, en culturele kwesties in beoordeling.
  • Juridisch en Ethisch: Mentale bekwaamheid, bescherming en wetgeving inzake geestelijke gezondheid.
  • Overig: Confabulatie, anosognosie, apathie en de neuropsychiatrische gevolgen van veelvoorkomende psychiatrische aandoeningen.

• Aanvullend Syllabus (38 Punten): Deze onderwerpen behandelen achtergrondkennis voor minder frequente maar wijdverspreide stoornissen, of competenties in het interpreteren van data en conceptuele kwesties. Belangrijke gebieden omvatten:

  • Stoornissen: Katatonie, stoornissen van het bewustzijn, genetische neuropsychiatrische syndromen, hersentumoren, metabole stoornissen en vestibulaire stoornissen.
  • Opkomend/Conceptueel: Psychedelisch ondersteunde psychotherapie, hypnose, de rol van de darm-hersen-as, evolutionaire modellen en de filosofie van neuropsychiatrie.
  • Vaardigheden: Het interpreteren van structurele hersenscans, de functie van het neurologisch onderzoek en medisch-juridische kwesties.

Verschillende punten werden tijdens het proces verwijderd of samengevoegd. Zo werd "fysiotherapie" uitgesloten omdat dit buiten het bestek viel, terwijl "post-concusssyndroom" werd ondergebracht onder THL. Medicatie-effecten en wetten inzake mentale bekwaamheid werden samengevoegd tot enkele punten om het curriculum te stroomlijnen.

Betekenis en Aanspraken
Het artikel claimt het eerste via e-Delphi afgeleide kader te bieden dat specifiek is ontworpen om neuropsychiatrische competenties voor postdoctorale psychologie-opleiding te definiëren. De auteurs stellen dat het resulterende syllabus:

1. Onderbouwt Gebiedsdekking: De kernpunten tonen een sterke overlap met internationale syllabi voor neuropsychiatrie, wat wijst op domeinvvaliditeit.
2. Overbrugt Opleidingsgaten: Het adresseert specifieke gebieden waar de kerntraining ontoereikend is, met name wat betreft de aanpassing van psychologische interventies (bijv. gezinsinterventies, positieve gedragssteun) aan neuropsychiatrische populaties en de specifieke culturele presentaties van deze syndromen.
3. Reflekteert de Multidisciplinaire Realiteit: De opname van punten zoals "het interpreteren van structurele hersenscans" en "het neurologisch onderzoek" erkent de noodzaak voor psychologen om de taal en instrumenten van hun medische collega's in multidisciplinaire teams te begrijpen.
4. Biedt een Flexibel Kader: De auteurs stellen expliciet dat het curriculum "informatief in plaats van definitief" is. Zij erkennen beperkingen met betrekking tot de UK-gerichte aard van het panel en de mogelijkheid van regionale variaties in de praktijk. Daarom positioneert het artikel het syllabus als een kader dat aanpassing vereist voor toepassing in diverse zorgomgevingen en landen buiten het VK.

De studie concludeert dat, naarmate de rol van psychologen zich uitbreidt over gezondheidsdiensten en de populatie veroudert, dit op consensus gebaseerde curriculum een noodzakelijke basis biedt voor het opleiden van clinici om effectief te werken over traditionele dienstgrenzen heen in de neuropsychiatrie.