Advancements in Class-I Bimaxillary Protrusion Treatment: En-Masse Distalization with Damon® System and Intraoral Temporary Anchorage Devices: A Case Report

Technische Samenvatting: En-Masse Distalisatie voor Class I Bimaxillaire Protrusie met het Damon-systeem en Extra-alveolaire TAD's

Probleemstelling
Class I malocclusie met bimaxillaire protrusie wordt gekenmerkt door procliene en protrusieve maxillaire en mandibulaire incisivi, vergezeld van een convexe weke-delenprofiel. Het conventionele beheer van deze conditie omvat de extractie van alle vier de eerste premolaren, gevolgd door anterieure retractie. Dit beleid brengt echter risico's met zich mee wat betreft invasiviteit, langdurige behandeltijd en potentiële overmatige retractie die een anders acceptabel gezichtsprofiel kan afvlakken. De auteurs identificeren een klinische behoefte aan een niet-extractie alternatief dat effectief borderline gevallen met een goed weke-delenprofiel kan beheren, terwijl structurele compromissen en de behandelduur worden geminimaliseerd.

Methodologie
Het artikel presenteert een casusverslag van een 25-jarige mannelijke patiënt, gediagnosticeerd met een Angle's Class I molair relatie op een skeletale Class II basis, die bimaxillaire dentoalveolaire protrusie vertoonde, een hypodivergent groeipatroon en een convex weke-delenprofiel. Het behandelprotocol maakte gebruik van een niet-extractie benadering waarbij een Damon® passief zelf-liggend bracket systeem werd gecombineerd met intraoraleale Tijdelijke Verankering Apparaten (TAD's).

• Appliance Systeem: Passieve zelf-liggende brackets werden gebonden, met lage torque-voorschriften voor het maxillaire anterieure segment om proclinaat te adresseren, en standaard torque-brackets voor het mandibulaire anterieure segment om wortelstabiliteit binnen het spongieuze bot te waarborgen.
• Verankering Strategie: Om en-masse distalisatie van beide bogen te bereiken, werden extra-alveolaire TAD's geplaatst. Specifiek werden 12 mm roestvrijstalen buccal shelf screws (BSS) geplaatst tussen de mandibulaire eerste en tweede molaren, en extended-collar roestvrijstalen infrazygomatische crest (IZC) schroeven werden geplaatst tussen de maxillaire eerste en tweede molaren.
• Biomechanica: Na nivellering en uitlijning met Copper-Nickel-Titanium (CuNiTi) bogen, werden 0.019 × 0.025" roestvrijstalen bogen geplaatst. Er werd een kracht van 250 g per zijde toegepast, waarbij de contralaterale schroeven met elkaar werden verbonden om simultane achterwaartse beweging van de gehele tandbogen te faciliteren.
• Tijdsverloop: De actieve behandeling duurde 18 maanden, waarbij de en-masse distalisatiefase specifiek 8 maanden in beslag nam.

Belangrijkste Resultaten
De behandeling heeft succesvol de beoogde dentoskeletale en weke-delen uitkomsten bereikt zonder extractie van tanden of bijwerkingen.

• Dentoskeletale Veranderingen: De post-behandeling cephalometrische analyse toonde een 5 mm retractie van de onderste incisivi en een distalisatie van de bovenste molaren van ongeveer 5 mm op kroonniveau en 4 mm op wortelniveau. De molaren en canini werden in een Class I relatie gebracht met optimale overjet en overbite.
• Weke-delen Verbeteringen: De bovenlip retraaide met 2 mm en de onderlip met 3 mm, waardoor het profiel binnen het normale bereik van de E-lijn kwam. Het convexe profiel werd gecorrigeerd, wat resulteerde in harmonieuze nasolabiale en lip-chin hoeken.
• Veiligheid en Stabiliteit: Alle vier de botbouten bleven stabiel gedurende de behandeling zonder loslating, peri-implant ontsteking, wortelcontact of detecteerbare wortelresorptie. De patiënt rapporteerde een hoge tevredenheid met het esthetische resultaat en het comfort van de apparatuur.

Betekenis en Claims
Het artikel claimt dat de combinatie van het Damon-systeem en extra-alveolaire TAD's (specifiek BSS en IZC schroeven) een omgeving met lage weerstand creëert die gunstig is voor efficiënte en-masse distalisatie. De auteurs stellen dat deze benadering superieur is aan premolaire extractie of eenvoudige incisivus-retractie voor borderline bimaxillaire protrusie gevallen waarbij het weke-delenprofiel al acceptabel is. Door extractie te vermijden, wordt de gezonde tandstructuur behouden en het risico op het afvlakken van het gezichtsprofiel gemitigeerd.

De studie positioneert zichzelf als een beschrijvend casusverslag dat de klinische haalbaarheid demonstreert van simultane maxillaire en mandibulaire distalisatie zonder patiënt-afhankelijke extraorale verankering. De auteurs erkennen beperkingen, waarbij zij opmerken dat het als een enkelvoudig casusverslag niet generaliseerbaar is en dat de beoordeling steunde op tweedimensionale beeldvorming in plaats van 3D CBCT. Bov�iment is er eveneens nog geen data beschikbaar over de langetermijnstabiliteit. Desalniettemin ondersteunt de casus de groeiende hoeveelheid literatuur die suggereert dat extra-alveolaire skeletale verankering effectief protrusie kan corrigeren terwijl de gezichtsaesthetics behouden blijft.