Time-Varying Monetary–Fiscal Policy Interaction and Inflation Dynamics: Evidence from Indonesia using a TVP-VAR-SV Approach

Technische Samenvatting: Tijdvariërende Interactie tussen Monetair en Fiscaal Beleid en Inflatiedynamiek: Bewijs uit Indonesië met behulp van een TVP-VAR-SV Benadering

1. Probleemstelling en Motivatie
Het centrale probleem dat wordt geadresseerd, is het beperkte begrip van hoe monetair en fiscaal beleid gezamenlijk de inflatie in Indonesië vormgeven, met name gezien de geschiedenis van het land wat betreft regimeverschuivingen, mondiale crises en post-pandemische fiscale expansie. Terwijl de Fiscale Theorie van het Prijsniveau (FTPL) suggereert dat inflatiedynamiek gedreven kan worden door fiscale verwachtingen wanneer de fiscale autoriteit "actief" handelt, heeft de empirische literatuur voor Indonesië geleund op statische SVAR-modellen met vaste parameters. Deze statische modellen slagen er niet in om de tijdvariërende aard van beleidsoverdracht te vangen, wat cruciaal is in een economie die wordt gekenmerkt door structurele breuken (bijv. de adoptie van inflatietargeting in 2005) en asymmetrische reacties op externe schokken. De auteurs stellen dat het middelen van parameters over verschillende regimes het risico loopt de zeer relevante dynamiek te verhullen—zoals fiscale dominantie of de erosie van de monetaire beleidsruimte—die essentieel zijn voor de beleidscoördinatie tussen Bank Indonesia en het Ministerie van Financiën.

2. Methodologie
De studie maakt gebruik van een Time-Varying Parameter Vector Autoregression met Stochastic Volatility (TVP-VAR-SV) raamwerk, volgend op de specificatie van Primiceri (2005). Deze benadering is gekozen om structurele veranderingen endogeen te schatten zonder exogene breekpunten op te leggen.

• Data: De analyse maakt gebruik van kwartaalgegevens van 2000Q1 tot 2025Q1 (101 observaties).
• Variabelen: Het systeem bevat vijf variabelen: Wisselkoers (EXR), Overheidsuitgaven (GS), Industriële Productie Index (IPI), Consumentenprijsindex (CPI) en de BI-rente (BIR).
• Identificatie: Een recursieve Cholesky-decompositie wordt toegepast met de ordening: EXR → GS → IPI → CPI → BI-rente. Deze ordening gaat ervan uit dat de wisselkoers binnen het kwartaal het meest exogeen is, gevolgd door fiscale impulsen, reële activiteit, prijzen, en tot slot het monetaire beleidsinstrument.
• Schatting: Het model wordt geschat met behulp van Bayesiaanse Gibbs-sampling. De priors omvatten een Minnesota-prior voor initiële coëfficiënten en Inverse-Wishart/Inverse-Gamma distributies voor innovatie-covarianties en volatiliteiten. Convergentie wordt geverifieerd via Geweke en Heidelberger–Welch tests, met Effectieve Steekproefomvang (ESS) variërend van 9.606 tot 10.000.
• Validatie: Een Sup-Wald test bevestigt significante parameterinstabiliteit (F = 2.604,59 bij het 2005Q4 breekpunt), wat de tijdvariërende benadering boven een statische VAR rechtvaardigt.

3. Belangrijkste Bijdragen
Het artikel levert vier specifieke bijdragen aan de literatuur:

• Methodologisch: Het is een van de eerste studies die het TVP-VAR-SV raamwerk specifiek toepast om de interactie tussen monetair en fiscaal beleid in Indonesië binnen een FTPL-context te analyseren, waarbij tijdvariërende parameters, binnenlandse fiscale regimes en externe spill-overs in één verenigd model worden geïntegreerd.
• Theoretisch: Het biedt een empirische toets van de FTPL-voorspellingen in een kleine open ontwikkelende economie, waarbij wordt onderzocht of fiscale schokken inflatie meer drijven dan monetaire schokken tijdens perioden van fiscale expansie.
• Empirisch: Het breidt de temporele dekking van bestaande Indonesische studies (die doorgaans eindigen in 2019 of 2022) uit naar de 2022–2025 post-pandemische normalisatieperiode, een fase die voorheen niet geanalyseerd is binnen een tijdvarierend raamwerk.
• Beleid: Het biedt een empirische basis voor het evalueren van de coördinatiemechanismen tussen Bank Indonesia en het Ministerie van Financiën, specifiek gericht op de "lastenverdeling" (burden-sharing) en subsidiedynamiek die in recente jaren zijn waargenomen.

4. Belangrijkste Resultaten
De analyse levert drie hoofdbevindingen op met betrekking tot inflatiedynamiek en beleidsinteractie:

• Verwaarloosbare Monetaire Impact: De bijdrage van BI-rente schokken aan de voorspellingsfoutvariantie van inflatie is verwaarloosbaar over alle horizonten en episodes. Dit is consistent met een "passief" monetair regime waarbij de onafhankelijke capaciteit van de centrale bank om prijzen te beheersen, beperkt is.
• Fiscale en Externe Dominantie: Overheidsuitgaven maken tussen de 3,0% en 27,8% uit van de CPI-variantie afhankelijk van de episode, terwijl wisselkoersschokken in bepaalde perioden een grotere rol spelen (bereikend tot 26,4% in 2001Q3). De Historische Decompositie bevestigt dat fiscale en externe kanalen historisch gezien meer hebben bijgedragen aan de inflatiedynamiek dan zuivere monetaire schokken.
• Erosie van de Monetaire Ruimte: Een cruciale bevinding is het stijgende aandeel van de BI-rente variant dat toe te schrijven is aan overheidsuitgaven schokken, welke steeg van 14,2% in 2008Q4 naar 60,2% in 2022Q4. Dit geeft aan dat de post-pandemische fiscale expansie de effectieve ruimte voor onafhankelijk monetair beleid progressief heeft ingeperkt.
• Prijspuzzel en Anomalieën: De studie observeert een "prijspuzzel" (positieve kortetermijn CPI-respons op renteverhogingen) en een specifieke anomalie in 2016Q3 waarbij renteverhogingen samenhingen met persistente inflatie, wat wordt geïnterpreteerd als een signaal dat monetair beleid de expansieve fiscale verwachtingen niet kon compenseren.

5. Betekenis en Claims
De auteurs beweren dat hun bevindingen consistent zijn met de voorspellingen van de Fiscale Theorie van het Prijsniveau met betrekking tot een actief fiscaal regime. De studie concludeert dat de effectiviteit van monetair beleid in Indonesië sterk afhankelijk is van het heersende fiscale standpunt. Specifiek voert het artikel aan dat effectieve post-COVID monetaire normalisatie in Indonesië niet uitsluitend kan worden bereikt door unilaterale renteaanpassingen; het vereist in plaats daarvan gecoördineerde fiscale consolidatie. De resultaten suggereren dat de "harmonisatie" die in eerdere fixed-parameter studies werd waargenomen, in werkelijkheid een structurele verschuiving kan reflecteren naar fiscale dominantie, waarbij monetair beleid steeds meer de fiscale condities accommodeert in plaats van te opereren met symmetrische onafhankelijkheid.

Het artikel behoudt een bescheiden houding door te erkennen dat de identificatie rust op de Cholesky-ordening en dat de TVP-VAR-SV dynamische patronen evalueert die consistent zijn met FTPL, in plaats van het te bewijzen van het intertemporele mechanisme in een volledig structurele causale zin. Echter, de robuustheidscontroles (inclusief alternatieve variabele-orderingen en lag-sensitiviteiten) bevestigen dat de kernbevinding—fiscale dominantie over monetaire transmissie in recente episodes—stabiel is.