Drought and overwintering fires drive consecutive large fire seasons in boreal North America
Deze studie onthult dat een ernstige meerjarige droogte in het boreale Noord-Amerika overwinteringsbranden faciliteerde, wat, in combinatie met daaropvolgende droogteomstandigheden, leidde tot ongekende opeenvolgende extreme brandseizoenen in 2023–2025 en de huidige brandgevaarsystemen uitdaagt die er niet in slagen rekening te houden met meerjarige hydrologische overdrachtseffecten.
Oorspronkelijk artikel gelicentieerd onder CC BY 4.0 (https://creativecommons.org/licenses/by/4.0/). Dit is een AI-gegenereerde uitleg van het onderstaande artikel. Het is niet geschreven of goedgekeurd door de auteurs. Raadpleeg het oorspronkelijke artikel voor technische nauwkeurigheid. Lees de volledige disclaimer
Stel je de bossen van Noord-Amerika voor als een enorme, langzaam kokende stoofpot. Normaal gesproken pruttelt deze stoofpot decennia, misschien zelfs eeuwenlang, voordat een grote brand de pot roert. Maar tussen 2023 en 2025 ging er iets mis met het recept. In plaats van een zacht gepruttel, kookte de pot drie jaar achter elkaar over, waarbij een recordbrekend aantal van 35,5 miljoen hectare verbrandde en een enorme 1,2 petagram aan koolstof vrijkwam.
Het artikel van Scholten en haar team onderzoekt waarom dit gebeurde. Ze ontdekten dat het geheime ingrediënt niet alleen warm weer was; het was een hevige, meerjarige droogte die werkte als een gigantische spons, die al het vocht uit de grond zoog.
De Grote Spons-squeeze
Denk aan de bodem in deze bossen als een gigantische, dorstige spons. Al jaren krijgt de regio gemiddeld steeds natter, maar de auteurs laten zien dat een specifieke, intense droogte het westen en centrale Canada trof die de ergste was in ten minste 45 jaar. Tegen het einde van de brandseizoenen in 2023, 2024 en 2025 was de "spons" (gemeten als Terrestrial Water Storage) zo droog dat deze ongeveer 4 standaarddeviaties onder het normale niveau lag. Dat is als een spons die eigenlijk druppelig nat zou moeten zijn, maar in plaats daarvan zo droog is als een cracker.
De onderzoekers gebruikten een waterbalansmodel om te achterhalen waarom de spons zo droog was. Ze ontdekten dat de belangrijkste boosdoener een gebrek aan regen (neerslagtekorten) was, wat verantwoordelijk was voor ongeveer 75% tot 85% van het waterverlies. Hoewel de hitte ervoor zorgde dat planten meer water dronken (evapotranspiratie), was dat slechts een minder belangrijke factor die ongeveer 15% tot 25% van de uitdroging veroorzaakte. Het was dus niet alleen dat de zon te heet was; de lucht regende simpelweg niet genoeg.
De "Zombie"-branden
Hier wordt het verhaal griezelig. Normaal gesproken zouden branden in deze bossen in de winter moeten uitdoven, begraven onder de sneeuw. Maar omdat de droogte de diepe organische bodem (zoals veengebieden) zo grondig had uitgedroogd, gingen sommige branden niet echt dood. Ze gingen ondergronds en smeulden langzaam door de winter heen, als zombies.
Het artikel vond dat in 2024 en 2025 deze "overwinterende" branden verantwoordelijk waren voor 14% tot 22% van het totale verbrande oppervlak in de boreale gebieden van Noord-Amerika. In de westelijke regio specifiek vormden ze bijna een kwart van de schade. Deze branden zouden in de lente weer opvlammen, ontstekend vanuit de verkoolde randen van de branden van het voorgaande jaar. In feite ontstonden sommige branden in 2025 opnieuw uit branden die al in 2023 hadden plaatsgevonden, wat bewees dat ze twee winters ondergronds hadden overleefd.
Het Vroegtijdige Waarschuwingssysteem
De auteurs suggereren dat we deze rampen maanden van tevoren kunnen voorspellen. Ze ontdekten dat als je meet hoe droog de bodem is in mei (voordat het hoofdbrandseizoen begint), dit een sterke kristallen bol is voor hoe heftig het brandseizoen zal zijn. Als de bodem in mei superdroog is, is de kans groot dat het brandseizoen enorm zal zijn. Dit is een grote zaak, omdat huidige brandgevarensystemen vaak elk jaar als een frisse start behandelen, waarbij ze negeren dat een droog jaar een "kater" kan achterlaten die het volgende jaar zelfs nog erger maakt.
Wat het NIET is
Het artikel voert expliciet argumenten aan tegen een aantal veelvoorkomende ideeën. Ten eerste stelt het dat grote klimaatcycli zoals El Niño of de Pacific Decadal Oscillation (PDO) niet de belangrijkste reden zijn voor deze specifieke opeenvolgende branden. De PDO is sinds 2018 zelfs in een "negatieve" fase geweest, wat normaal gesproken minder brand betekent, dus dat kan niet verklaren waarom we drie opeenvolgende enorme jaren hebben gehad.
Ten tweede dagen de auteurs het idee uit dat deze branden slechts willekeurige blikseminslagen of kortstondige hittegolven zijn. Hoewel hitte en bliksem belangrijk zijn, laat de studie zien dat het "doorwerkingseffect" van de droogte en de zombiebranden de werkelijke drijfveren zijn van deze opeenvolgende extremen.
De Kern van het Verhaal
De studie suggereert dat we een nieuw tijdperk ingaan waarin meerjarige droogtes de langetermijntrend van het natter worden in het noorden kunnen overstemmen. Zelfs als het klimaat over decennia heen over het algemeen natter wordt, kunnen enkele jaren van ernstige regentekorten het landschap genoeg uitdrogen om een brand-supercyclus te creëren. De auteurs stellen voor dat we onze brandwaarschuwingssystemen moeten actualiseren door ook deze "zombiebranden" en de diepe bodemvochtigheid mee te nemen, in plaats van alleen naar het weer van de huidige week te kijken. Als we de droge bodem vroegtijdig kunnen signaleren, kunnen we deze ondergrondse branden misschien onderscheppen voordat ze wakker worden en zich verspreiden.
Verdrinkt u in papers in uw vakgebied?
Ontvang dagelijkse digests van de nieuwste papers die bij uw onderzoekswoorden passen — met technische samenvattingen, in uw taal.