Strategic alignment of emergency department key performance indicators with Saudi Vision 2030 healthcare transformation cornerstones: an expert-rated policy mapping study

Stel je het gezondheidszorgsysteem voor als een enorme, bruisende stad. In deze stad is de Spoedeisende Hulp (SEH) het centrale treinstation. Het is de plek waar iedereen aankomt wanneer ze haast hebben, ziek zijn of gewond zijn. Lange tijd gaven de mensen die de station runden alleen maar om één ding: hoe snel ze passagiers door de draaihekjesjes en op de treinen konden krijgen. Ze telden hoeveel mensen er binnenkwamen, hoe lang ze wachtten op een kaartje en hoe snel ze vertrokken. Dit wordt "throughput" (doorstroom) genoemd. Dit is belangrijk, want als het station te druk wordt, raken mensen gewond en komt de hele stad tot stilstand.

Maar onlangs besloten de stadsbestuurders dat ze een beter plan voor de toekomst wilden, genaamd "Vision 2030". Ze realiseerden zich dat alleen mensen snel verplaatsen niet genoeg is. Ze wilden weten: houden we mensen gezond voordat ze zelfs maar ziek worden? Zorgen we goed voor onze stationmedewerkers zodat ze niet opbranden? Gebruiken we onze brandstof en ons geld wel verstandig? En maken we de stad op de lange termijn ook echt veiliger voor iedereen? Dit zijn de vier grote doelen, of "hoekstenen", van het nieuwe plan. De grote vraag van dit onderzoek was: meten de stationmanagers deze nieuwe doelen ook daadwerkelijk, of staren ze nog steeds alleen maar naar de stopwatch?

Dit artikel is als een detectiveverhaal waarin een onderzoeker, Loui Kamel Alsulimani, op een missie ging om de scoreborden van de Spoedeisende Afdelingen in Saoedezische Arabië te controleren. Hij verzamelde een enorme lijst van 176 verschillende zaken die ziekenhuizen zouden kunnen meten, van "hoe lang een patiënt wacht" tot "hoeveel personeelsleden er op pauze zijn". Na het opschonen van de lijst en het verwijderen van dubbelingen, bleef hij over met 86 unieke "Key Performance Indicators" (KPI's) — in feite de rapportcijfers die ziekenhuizen gebruiken om zichzelf te beoordelen.

Vervolgens bracht hij een team van experts samen om een matchingsspel te spelen. Ze namen elke van de 86 indicatoren en vroegen: "Meet dit ons doel van Betere Gezondheid? Meet dit Betere Zorg? Betere Duurzaamheid (het verstandig gebruiken van middelen)? Of Betere Personeelsbezetting (het zorgen voor het personeel)?" Ze beoordeelden elke indicator op een schaal van: 0 (geen connectie), 1 (enigszins verbonden) of 2 (direct verbonden).

De resultaten waren een beetje verrassend, alsof je ontdekt dat je favoriete videogame alleen je snelheid bijhoudt maar je score negeert. De studie toonde aan dat de Spoedeisende Afdelingen ongelooflijk goed zijn in het meten van "Betere Zorg". Sterker nog, 91,9% van de indicatoren (79 van de 86) was direct afgestemd op het door de deur krijgen van patiënten en het snel behandelen van hen. De experts waren zeer zeker over deze resultaten, met een hoge mate van overeenstemming over deze beoordelingen.

Echter, als het kwam op de andere drie doelen, waren de scoreborden bijna leeg.

• Betere Gezondheid (het voorkomen van ziekte en het helpen van de hele gemeenschap) was de grootste tekortkoming. Slechts 18,6% van de indicatoren (16 van de 86) was direct verbonden met dit doel. Sterker nog, bijna een derde van de indicatoren had helemaal geen connectie met de volksgezondheid.
• Betere Personeelsbezetting (erop toezien dat artsen en verpleegkundigen niet uitgeput zijn en goed opgeleid zijn) was ook ondervertegenwoordigd, met slechts 43,0% van de indicatoren die direct in lijn lagen. De experts hadden zelfs moeite met het eens worden over hoe ze de personeelsbezetting moesten beoordelen, wat suggereert dat we nog geen duidelijke regels hebben voor het meten van het welzijn van het personeel.
• Betere Duurzaamheid (geld en middelen verstandig gebruiken) zat in het midden, met een afstemming van 55,8%, maar lag nog steeds ver achter de focus op snelheid.

Het artikel suggereert dat hoewel het huidige systeem uitstekend is in het snel en veilig houden van de treinbeweging, het de grotere context mist. Het is als een racewagenrijder die geweldig is in het indrukken van het gaspedaal, maar geen idee heeft hoeveel brandstof hij verbruikt of of de motor oververhit raakt. De studie betoogt dat we niet moeten stoppen met het meten van snelheid — want dat is nog steeds essentieel voor de veiligheid — maar dat we nieuwe meters aan het dashboard moeten toevoegen. We moeten beginnen met het meten van hoe goed we ziekte voorkomen, hoe we ons personeel behandelen en hoe we middelen besparen, zodat de Spoedeisende Hulp echt kan helpen bij het bouwen van de gezondere, slimmere toekomst die de nationale visie belooft.