Trust Propagation in Blockchain-Powered Multi-Tier Networks: A Credit Transfer Token Framework for Supply Chain Finance

Geld beweegt zich door de wereld in complexe webben, die fabrieken, boerderijen en winkels verbinden in een keten van vertrouwen. In de zakenwereld staat dit bekend als een supply chain (toeleveringsketen). Decennialang heeft het systeem goed gewerkt voor de grootste spelers aan het begin van de lijn, maar het laat kleinere bedrijven verderop in de lijn vaak achter met moeite om het geld te krijgen dat ze nodig hebben om door te kunnen werken. Deze kleinere firma's, bekend als kleine en middelgrote ondernemingen, kampen met een hardnekkig probleem: banken en kredietverleners kunnen hun betrouwbaarheid niet gemakkelijk zien omdat ze te ver verwijderd zijn van de hoofdkoper. Dit gebrek aan zichtbaarheid creëert een barrière, waardoor het duur of onmogelijk wordt voor hen om geld te lenen, zelfs wanneer ze goed werk verrichten voor een vertrouwde partner.

Onderzoekers zoeken al lang naar manieren om dit op te lossen, waarbij ze vaak een beroep doen op nieuwe digitale hulpmiddelen die transacties veilig kunnen registreren. Een dergelijk hulpmiddel is blockchain, een type digitaal grootboek dat een permanente, onveranderlijke registratie bijhoudt van wie wat deed en wanneer. Hoewel eerdere pogingen deze technologie hebben gebruikt om gegevens duidelijker te maken, suggereert een nieuwe studie dat het louter registreren van informatie niet genoeg is. De echte doorbraak ligt in het behandelen van het reputatie en de kredietwaardigheid van een bedrijf niet alleen als een feit dat geregistreerd moet worden, maar als een digitaal object dat, net als een fysieke factuur of een zending goederen, door de keten kan worden doorgegeven. Deze aanpak beoogt de reikwijdte van vertrouwen uit te breiden, zodat de sterke reputatie van een grote koper helemaal doorstroomt naar de kleinste leverancier.

Een team van onderzoekers van de University of Hertfordshire in het Verenigd Koninkrijk heeft een nieuw systeem ontwikkeld om dit idee te testen. Ze noemen hun uitvinding de Credit Transfer Token. In hun raamwerk werkt een groot, kredietwaardig bedrijf samen met een bank om een specifiek bedrag aan krediet goedgekeurd te krijgen. In plaats van deze goedkeuring enkel als een papieren overeenkomst te bewaren, zet het systeem dat goedgekeurde krediet om in een digitale token. Deze tokens worden gecreëerd met een specifieke standaard die ervoor zorgt dat ze gemakkelijk tussen verschillende digitale wallets kunnen worden verplaatst. De kerninnovatie is dat deze tokens een belofte tot betaling vertegenwoordigen. Wanneer het grote bedrijf geld verschuldigd is aan een leverancier, kan het deze tokens versturen in plaats van te wachten op een traditionele bankoverschrijving.

De onderzoekers bouwden een werkend model van dit systeem op een publiek testnetwerk genaamd Polygon, dat ontworpen is om digitale transacties snel en goedkoop af te handelen. Ze zetten een gesimuleerde omgeving op met vier deelnemers: een groot kernbedrijf, een eerste-lijns leverancier die rechtstreeks aan het kernbedrijf verkoopt, een tweede-lijns leverancier die aan de eerste verkoopt, en een bank. In een traditionele opstelling zou de bank alleen de eerste leverancier vertrouwen, omdat dat de enige directe relatie is die de bank kent. De tweede leverancier zou onzichtbaar zijn voor de bank, wat het moeilijk maakt voor hen om financiering te verkrijgen. In de simulatie van de onderzoekers liet het systeem echter de krediettokens bewegen van het kernbedrijf naar de eerste leverancier, en vervolgens van de eerste leverancier rechtstreeks naar de tweede leverancier. Dit betekende dat de tweede leverancier nu een token kon bezitten die gedekt werd door het krediet van het grote kernbedrijf, waardoor de reikwijdte van vertrouwen effectief door het netwerk werd uitgebreid.

De resultaten van deze simulatie werden gemeten tegenover standaard industriële praktijken. De onderzoekers vonden dat door deze tokens te gebruiken, het systeem leveranciers kon bereiken die voorheen werden uitgesloten. In hun test reisde het krediet signaal succesvol twee stappen omlaag in de keten, terwijl traditionele methoden doorgaans na de eerste stap stoppen. Deze verandering in bereikbaarheid had een directe impact op de kosten. Wanneer de onderzoekers de kosten berekenden voor het financieren van een standaardfactuur van honderdduizend dollar, kostte de traditionele methode, die leunt op tragere, handmatige verificatie en hogere rentetarieven, ongeveer vijfhonderd acht dollar. Het nieuwe systeem, dat gebruikmaakte van de digitale tokens en geautomatiseerde verificatie, bracht die kosten terug naar ongeveer driehonderd tweeëndertig dollar. Dit komt neer op een reductie van ongeveer zesendertig procent.

Bovendien bood het systeem een manier om schulden te vereffenen zonder de digitale tokens onmiddellijk terug te hoeven converteren naar gewoon contant geld. Als een leverancier een token ontving en zijn eigen leverancier moest betalen, kon hij de token simpelweg doorgeven. Deze directe overdracht vereffende de schuld onmiddellijk zonder enige financieringskosten, een functie die niet bestaat in het huidige banksysteem. Ook de snelheid van het proces was drastisch hoger. Terwijl traditionele papiergestuurde handelsfinanciering weken kan duren om te verwerken, voltooide het digitale systeem de belangrijkste stappen van het uitgeven, overdragen en verzilveren van de tokens in minder dan een minuut. De volledige cyclus van operaties duurde in hun testomgeving slechts ongeveer drieënzestig seconden.

De studie beweert niet dat dit systeem de wereldwijde bankensector van de ene op de andere dag klaar is om te vervangen. De onderzoekers merkten er zorgvuldig bij op dat hun bevindingen voortkomen uit een gecontroleerde simulatie op een testnetwerk, en niet uit een live, reële implementatie met miljoenen dollars die op het spel staan. Ze erkennen dat echte toeleveringsketens veel complexer zijn dan het eenvoudige vier-nodes model dat zij testten, en dat de integratie van deze technologie met bestaande banksystemen en juridische regelgeving een aanzienlijke uitdaging zal zijn. Echter, de simulatie levert sterk bewijs dat het concept werkt. Het toont aan dat door krediet om te zetten in een overdraagbaar digitaal activum, het mogelijk is om de informatiebarrières te overwinnen die kleinere bedrijven momenteel uitsluiten van betaalbare financiering.

Dit werk suggereert een verschuiving in hoe wij over vertrouwen in het bedrijfsleven denken. In plaats van vertrouwen te zien als een statische relatie tussen twee specifieke bedrijven, stellen de onderzoekers voor om vertrouwen te zien als een signaal dat door een netwerk kan reizen. Door krediet draagbaar en programmeerbaar te maken, stelt het systeem de financiële kracht van een grote onderneming in staat om haar hele ecosysteem te ondersteunen, en niet alleen haar directe partners. De studie concludeert dat deze netwerkgerichte aanpak de manier waarop geld door de wereldeconomie stroomt fundamenteel zou kunnen veranderen, en een pad biedt naar financiële inclusie voor de vele kleine bedrijven die de toeleveringsketen draaiende houden, maar lang zijn achtergelaten door de traditionele financiële sector.