The Role of Internalized Homophobia in Shaping Sexual Minority Drug Use Disorder and Psychological Distress
Gebruikmakend van gegevens uit de Generations Study, stelt dit onderzoek vast dat hoewel geïnternaliseerde homofobie psychische nood voorspelt bij lesbische en homoseksuele volwassenen, het er niet in slaagt de significant hogere percentages stoornissen in het middelengebruik en psychische nood te verklaren die worden waargenomen bij biseksuele en andere geïdentificeerde seksuele minderheden, wat de noodzaak benadrukt voor meer genuanceerde, identiteitsspecifieke benaderingen in de surveillance en behandeling binnen de gedragsgezondheidszorg.
Oorspronkelijk artikel gelicentieerd onder CC BY 4.0 (https://creativecommons.org/licenses/by/4.0/). Dit is een AI-gegenereerde uitleg van het onderstaande artikel. Het is niet geschreven of goedgekeurd door de auteurs. Raadpleeg het oorspronkelijke artikel voor technische nauwkeurigheid. Lees de volledige disclaimer
Al decennia weten wetenschappers dat mensen die op hetzelfde geslacht worden aangetrokken, te maken krijgen met hogere percentages mentale gezondheidsproblemen en drugsgebruik dan hun heteroseksuele leeftgenoten. Om te begrijpen waarom, vertrouwen onderzoekers vaak op een raamwerk genaamd de minderheidsstress-theorie. Dit idee suggereert dat de constante druk van het leven in een wereld die je vaak afwijst, een uniek soort last creëert. Een centraal onderdeel van deze last is geïnternaliseerde homofobie, wat gebeurt wanneer een persoon de negatieve boodschappen van de samenleving over het zijn van homo of lesbisch absorbeert en deze tegen zichzelf keert. Het is alsof men een zware, onzichtbare last van zelfhaat met zich meedraagt, wat kan leiden tot angst, depressie en ongezonde copingmechanismen. Lange tijd was de aanname dat dit interne gewicht alle seksuele minderheden op een vergelijkbare manier beïnvloedde. Maar recente observaties suggeries dat de ervaring van het biseksueel zijn of het identificeren met andere niet-heteroseksuele labels fundamenteel anders kan zijn, waarbij een zwaardere last van stress wordt gedragen die bestaande theorieën moeilijk kunnen verklaren.
Een nieuwe studie door onderzoeker Caleb Cooley aan de Texas Christian University onderzoekt of deze geïnternaliseerde zelfhaat de werkelijke oorzaak is van het hogere drugsgebruik en de psychologische nood die worden gezien bij biseksuele en andere seksuele minderheidsgroepen. Gebruikmakend van gegevens uit een grote, landelijk representatieve enquête onder meer dan 1.500 lesbische, homoseksuele en biseksuele volwassenen in de Verenigde Staten, heeft de onderzoeker nauwkeurig gekeken naar hoe deze verschillende groepen met elkaar vergeleken kunnen worden. Ze vergeleken niet alleen seksuele minderheden met heteroseksuelen; in plaats daarvan vergeleken ze lesbiennes en homomannen direct met biseksuele mensen en mensen die zich identificeerden met andere labels, zoals queer of panseksueel. Het doel was om te zien of het niveau van geïnternaliseerde homofobie kon verklaren waarom biseksuele en andere geïdentificeerde volwassenen significant hogere percentages van drugsmisbruik en psychologische nood rapporteerden dan hun lesbische en homoseksuele tegenhangers.
De resultaten van de studie waren duidelijk en enigszins verrassend. De gegevens bevestigden dat biseksuele volwassenen en mensen met andere seksuele identiteiten inderdaad veel hogere niveaus van drugsgerelateerde problemen en mentale nood rapporteerden dan lesbische en homoseksuele volwassenen. Echter, toen de onderzoeker geïnternaliseerde homofobie in de vergelijking betrok, verklaarde dit het verschil niet. Sterker nog, de studie vond dat geïnternaliseerde homofobie geen sterke voorspeller was van drugsgebruik voor welke groep dan ook. Hoewel hogere niveaus van geïnternaliseerde stigmatisering gekoppeld waren aan hogere psychische nood onder lesbische en homoseksuele respondenten, hield deze connectie geen stand voor biseksuele of andere geïdentificeerde volwassenen. Voor deze groepen bleef de psychische nood hoog, ongeacht hoeveel geïnternaliseerde stigmatisering zij rapporteerden. De studie sloot expliciet de mogelijkheid uit dat het meetinstrument simpelweg defect was of dat biseksuele mensen de vragen inconsistent beantwoordden; de gegevens toonden aan dat zij net zo betrouwbaar antwoordden als de rest. In plaats daarvan suggereren de bevindingen dat de specifieke stress van het ontzeggen of wissen van iemands identiteit een heel ander beest is dan de stress van het internaliseren van haat voor een erkende identiteit.
De studie concludeert dat de instrumenten die onderzoekers jarenlang hebben gebruikt om stigma te meten, primair gebouwd zijn op de ervaringen van homomannen en lesbiennes. Deze instrumenten stellen vragen over het haten van jezelf vanwege de aantrekking tot hetzelfde geslacht, wat goed past bij de homoseksuele en lesbische ervaring. Maar voor biseksuele mensen komt de stress vaak van een andere plek: de constante invalidatie van hun bestaan, de aanname dat ze in de war zijn, of de afwijzing die ze ervaren van zowel de heteroseksuele als de homoseksuele gemeenschap. Omdat de standaardvragen deze specifieke vorm van stress niet vastleggen, falen ze in het verklaren waarom biseksuele en andere geïdentificeerde volwassenen meer lijden. Het onderzoek geeft aan dat het behandelen van alle seksuele minderheden als één enkele groep met één enkele set stressoren een fout is. Om echt te kunnen helpen, moeten gezondheidsprogramma's en beleid erkennen dat de stress van het horen dat je identiteit echt is, anders is dan de stress van het horen dat je identiteit niet bestaat, en dat de huidige methoden om deze kwesties te meten en te behandelen de plank misslaan voor een aanzienlijk deel van de gemeenschap.
Verdrinkt u in papers in uw vakgebied?
Ontvang dagelijkse digests van de nieuwste papers die bij uw onderzoekswoorden passen — met technische samenvattingen, in uw taal.