Assessment of Awareness and Usage of Personal Protective Eyewear Among Workers of Small-Scale Enterprises in Jimma City, Ethiopia: Cros-sectional study Design

In veel werkplaatsen over de hele wereld zijn de ogen het meest kwetsbare deel van het lichaam. Terwijl de huid kan genezen van een snijwond en botten kunnen herstellen na een breuk, kan een enkel scherp deeltje of een flits van intens licht permanente blindheid veroorzaken. Dit risico is bijzonder hoog in kleine werkplaatsen waar metaal door vuur wordt gevormd en hout met de hand wordt gesneden. In deze omgevingen worden werkers geconfronteerd met een constante regen van onzichtbare bedreigingen: rondvliegende scherven van heet metaal, wolken van fijn stof en verblindende chemische dampen. Om zichzelf te beschermen, vertrouwen zij op persoonlijke beschermingsmiddelen, specifiek oogbescherming die ontworpen is om deze gevaren te blokkeren. Het weten dat er een gevaar bestaat is echter iets anders dan het dragen van het schild dat het tegenhoudt. Begrijpen waarom werkers ervoor kiezen om een veiligheidsbril te dragen — of waarom ze deze juist niet dragen — is een cruciale stap in het voorkomen van een belangrijke oorzaak van vermijdbare blindheid.

Onderzoekers in Jimma City, Ethiopië, zetten zich in om deze kloof tussen kennis en actie onder werkers in kleine metaal- en houtwerkplaatsen te begrijpen. Ze richtten zich op twee groepen: lassers, die metaal samenvoegen met intense hitte en licht, en houtbewerkers, die hout vormen met zagen en beitels. Het team bezocht deze werkplaatsen gedurende een zomer, sprak rechtstreeks met de mannen die daar werkten en observeerde hen tijdens hun taken. Ze wilden zien of de werkers de risico's begrepen, welke bescherming zij gebruikten en of die bescherming hun ogen daadwerkelijk veilig hield. De studie betrof 214 werkers, allen mannen, met een gemiddelde leeftijd van ongeveer 27 jaar. De meesten werkten minder dan vijf jaar en bijna allen hadden het voortgezet onderwijs afgerond.

De bevindingen onthulden een opvallende tegenstrijdigheid. Bijna elke werker wist precies wat hun ogen zou kunnen beschadigen. De lassers konden de gevaren van rondvliegende metaalschilfers, verblindend licht en chemische dampen benoemen, terwijl de houtbewerkers stof en impact als hun primaire bedreigingen identificeerden. Bijna iedereen was het erover eens dat deze verwondingen te voorkomen waren. Toch was, ondanks dit hoge niveau van bewustzijn, het daadwerkelijke gebruik van de juiste veiligheidsuitrusting verrassend laag. Slechts ongeveer de helft van alle werkers gaf aan tijdens het werk enige vorm van oogbescherming te dragen. Onder degenen die wel iets droegen, gebruikten zeer weinig mensen de standaarduitrusting die specifiek voor hun beroep wordt aanbevolen. Zo droegen veel lassers bijvoorbeeld gewone zonnebrillen, in de veronderstelling dat deze voldoende bescherming boden tegen rondvliegende vonken, ook al missen zonnebrillen de zijschermen en de slagvastheid die nodig zijn voor industrieel werk. Slechts een klein deel van de lassers, ongeveer één op tien, droeg hun veiligheidsuitrusting consequent gedurende de gehele werkdag.

Toen de onderzoekers vroegen waarom de werkers hun uitrusting niet vaker droegen, gingen de antwoorden minder over angst en meer over gewoonte en comfort. De meest genoemde reden was simpelweg vergeten of de overtuiging dat de taak waar zij mee bezig waren te kort of te klein was om gevaarlijk te zijn. Anderen noemden ongemak, waarbij zij merkten dat de brillen hun zicht troebel maakten of te strak aanvoelden. De gevolgen van dit gedrag waren duidelijk in de eigen geschiedenis van de werkers. Een grote meerderheid van de mannen, bijna 87 procent, had al eens een oogverwonding opgelopen tijdens het werk. In bijna al die gevallen droegen zij op het moment van het ongeval geen oogbescherming. De gegevens toonden een direct verband tussen consistente bescherming en veiligheid: werkers die hun uitrusting altijd droegen, hadden veel minder kans op letsel dan zij die dat niet deden.

De studie benadrukte ook dat formele training een aanzienlijk verschil maakte. Werkers die een officiële veiligheidstraining hadden ontvangen, waren veel eerder geneigd de juiste uitrusting te dragen en deze ook correct te gebruiken. Op dezelfde manier deed het type werk ertoe; lassers droegen eerder een vorm van bescherming dan houtbewerkers, hoewel zelfs onder de lassers het gebruik van de juiste, standaarduitrusting laag bleef. De onderzoekers concludeerden dat het enkel informeren van werkers over de gevaren niet genoeg is. Hoewel de mannen in Jimma de risico's duidelijk begrepen, hadden zij betere supervisie, comfortabelere uitrusting en strengere handhaving van veiligheidsregels nodig om die kennis om te zetten in consistente actie. Zonder deze veranderingen zal de cyclus van bewustzijn zonder bescherming waarschijnlijk voortduren, waardoor deze werkers kwetsbaar blijven voor verwondingen die gemakkelijk voorkomen hadden kunnen worden.