Asking the Pros - an assessment of hydroponics professionals’ attitudes towards aquaponics food production

In het licht van een groeiende wereldbevolking en een veranderend klimaat staat de manier waarop we voedsel verbouwen onder druk om te veranderen. Wetenschappers en beleidsmakers zoeken naar methoden die meer voedsel produceren terwijl ze minder water gebruiken en minder afval creëren. Een benadering die veel aandacht heeft gekregen is aquaponics, een systeem dat viskweek combineert met plantenteelt. In deze opstelling wordt het water uit de visbassins, dat rijk is aan natuurlijke voedingsstoffen, gebruikt om de planten te voeden, en de planten reinigen op hun beurt het water voordat het terugkeert naar de vissen. Dit creëert een gesloten kringloop die de noodzaak voor externe meststoffen en water vermindert. Hoewel het concept niet nieuw is, is het onlangs gepromoot als een duurzame oplossing voor de toekomst. Desondanks zijn zeer weinig grootschalige commerciële boerderijen overgestapt op deze methode, ondanks de wetenschappelijke belangstelling en de belofte van milieuvoordelen. De meeste bedrijven blijven klein, gericht op educatie of onderzoek.

Om te begrijpen waarom deze veelbelovende technologie niet doorbrak in de mainstream, richtten onderzoekers hun aandacht op de mensen die al experts zijn in een gerelateerd gebied: hydroponics (hydrocultuur). Hydroponics is de praktijk van het kweken van planten zonder bodem, waarbij gebruik wordt gemaakt van nutriëntenrijk water in plaats daarvan. Deze boeren en professionals uit de sector zijn de groep die het meest waarschijnlijk zou overstappen op of investeren in aquaponics, maar zij zijn grotendeels op afstand gebleven. De vraag die deze studie dreef was simpel: wat denken deze experts? Zien zij de technische uitdagingen van het beheren van vissen en planten samen als de belangrijkste barrière, of zijn er andere redenen die hen tegenhouden? Door deze potentiële gebruikers direct te vragen, hoopten de onderzoekers erachter te komen of de wetenschappelijke gemeenschap de juiste problemen oplost.

De studie, uitgevoerd eind 2023, ondervroeg 118 professionals uit de hydroponics-sector over de hele wereld. De deelnemers bestonden uit bedrijfsmannen van boerderijen, kasbeheerders en leveranciers van apparatuur en diensten. Zij werden gevraagd hun visie te delen op verschillende aspecten van aquaponics, waaronder hoe moeilijk zij de bediening vonden, of de wetgeving eromheen duidelijk was, hoe winstgevend het zou kunnen zijn en hoe duurzaam zij het vonden. De onderzoekers analyseerden vervolgens deze reacties om te zien welke factoren het sterkst bepaalden of deze professionals positief of negatief tegenover het idee van aquaponics stonden.

De resultaten onthulden een verrassende kloof tussen waar wetenschappers zich vaak op richten en waar potentiële investeerders om geven. Jarenlang was een groot deel van het onderzoek naar aquaponics gewijd aan het oplossen van technische beheervraagstukken. Wetenschappers hebben hard gewerkt om uit te zoeken hoe ze voedingsstoffen in evenwicht houden, visziekten kunnen behandelen zonder de planten te schaden en verstoppingen in irrigatiesystemen kunnen voorkomen. Het werd algemeen aangenomen dat als deze technische hindernissen zouden worden overwonnen, de industrie de technologie zou omarmen. Echter, de enquête toonde aan dat de waargenomen moeilijkheid van het beheren van het systeem voor de professionals uit de hydroponics-sector de houding tegenover het systeem niet significant veranderde. Hoewel zij erkenden dat het beheren van vissen en planten samen complexer is dan alleen het kweken van planten, was deze complexiteit niet de primaire reden voor hun aarzeling om het systeem te adopteren.

In plaats daarvan toonde de studie aan dat twee andere factoren de werkelijke drijfveren van de opinie waren. De eerste was de waargenomen economische levensvatbaarheid. Professionals die geloofden dat aquaponics winstgevend kon zijn, hadden eerder een positieve houding tegenover het systeem. Omgekeerd waren degenen die twijfelden aan de financiële rendementen sceptisch, ongeacht hoe goed de technologie functioneerde. De tweede belangrijke factor was de perceptie van duurzaamheid. Wanneer professionals geloofden dat het systeem echte milieuvoordelen bood, verbeterde hun houding tegenover het systeem. Interessant genoeg keek de studie ook naar juridische kwesties, zoals de verwarrende wetten die vaak voorkomen dat aquaponics-producten als biologisch gecertificeerd worden beschouwd. Hoewel deze juridische hindernissen werden erkend, kwamen ze niet naar voren als de meest dominante factor bij het vormen van de algemene houding, in dezelfde mate als geld en milieu-impact dat deden.

De onderzoekers concludeerden dat de weg naar bredere adoptie mogelijk niet alleen ligt in verdere technische verfijningen. Hoewel het oplossen van beheersproblemen belangrijk is, lijkt het erop dat het simpelweg makkelijker maken van het systeem niet voldoende zal zijn om de hydroponics-boeren te overtuigen om over te stappen. De gegevens suggereren dat de wetenschappelijke gemeenschap haar focus moet verschuiven. Om adoptie te stimuleren, moeten inspanningen gericht worden op het verduidelijken van het economische plaatje. Dit betekent het verstrekken van duidelijkere gegevens over winstgevendheid, het helpen navigeren door het complexe juridische landschap en het verbeteren van marketing zodat consumenten de waarde van de producten begrijpen. Als de economische voordelen duidelijker kunnen worden gemaakt en de milieuvoordelen effectiever kunnen worden gecommuniceerd, kan de houding van de industrie eindelijk veranderen. De studie impliceert dat de technologie klaar is, maar dat de zakelijke onderbouwing en het publieke begrip van de waarde er nog niet zijn.

Een beperking van de studie is dat de steekproef relatief klein was, met slechts 118 respondenten, wat betekent dat de bevindingen moeten worden beschouwd als een sterke indicatie in plaats van een definitief oordeel. Daarnaast was de ondervraagde groep overwegend mannelijk, wat de gehele wereldwijde beroepsbevolking in de sector mogelijk niet perfect weerspiegelt. Ondanks deze beperkingen biedt de studie een duidelijke boodschap: de barrière voor aquaponics is niet alleen een technisch puzzelstukje dat in een laboratorium moet worden opgelost, maar een economische en communicatieve uitdaging die in de markt moet worden aangepakt. Totdat het financiële en milieustory van de aquaponics overtuigender wordt verteld, zal de industrie waarschijnlijk aan de zijlijn blijven staan en vanaf een afstand toekijken.