Comparing U-Shaped Learning and Continuity Model: Evaluating their Relevance to Adult L2 Learners’ Mastery of English Articles

De Leer-achtbaan: Een Verhaal van Twee Paden

Stel je voor dat je een nieuwe vaardigheid probeert te leren, zoals jongleren of een videogame spelen. Soms krijg je het meteen goed, dan raak je in de war en begin je meer fouten te maken terwijl je probeert de regels te begrijpen, om uiteindelijk het weer onder de knie te krijgen. Deze hobbelige rit—eerst hoog, dan laag, en weer omhoog klimmen—wordt U-vormig leren genoemd. Het is een bekend concept in de psychologie, dat vaak wordt gezien bij kleine kinderen die hun eerste taal leren. Bijvoorbeeld: een peuter kan correct "I walked" zeggen, dan plotseling "I walk-ed" gaan zeggen (door de regel te overdenken), voordat hij uiteindelijk weer terugvalt op "I walked".

Maar hier is de grote vraag: gebeurt deze hobbelige achtbaan ook wanneer volwassenen een tweede taal leren? Of is leren meer als het beklimmen van een gestage berg, waarbij je met elke stap die je zet net iets beter wordt, zonder ooit achteruit te gaan? Dit is het debat tussen U-vormig leren en het Continuïteitsmodel (de gestage klim). Begrijpen welk pad volwassen leerlingen volgen, is cruciaal voor zowel docenten als studenten. Als leren een U-vorm is, dan is slechter worden een normaal, noodzakelijk onderdeel van beter worden. Als het een gestage klim is, dan is slechter worden een teken dat er iets misgaat. Deze studie duikt in dat mysterie door te kijken naar hoe volwassen leerlingen omgaan met een van de lastigste onderdelen van het Engels: de kleine woordjes "a", "an", "the" en het onzichtbare "zero" lidwoord.

---

De Studie: Gaan Volwassenen Achteruit?

In dit onderzoek wilde een wetenschapper genaamd Khalil Ahmad zien of volwassen leerlingen van het Engels uit Pakistan (die Pashto als eerste taal spreken) dat hobbelige U-vormige pad volgen of het pad van de gestage bergbeklimming bij het leren van Engelse lidwoorden.

De onderzoeker verzamelde 7jes volwassen studenten en verdeelde hen in drie groepen op basis van hun opleidingsniveau, wat diende als een graadmeter voor hoe lang ze al leerden:

1. Intermediate studenten (de "beginners" in deze groep).
2. Bachelor studenten (de "midden" groep).
3. Master studenten (de "gevorderde" groep).

De studenten maakten een "invuloefening". Stel je een zin voor met een lege plek waar een lidwoord moet staan, zoals "He saw ___ elephant." De studenten moesten de lege plek invullen met "a", "an", "the" of helemaal niets. De test besloeg 24 verschillende plekken, waarbij verschillende soorten zelfstandige naamwoorden werden afgewisseld (zoals dingen die je kunt tellen, dingen die je niet kunt tellen, abstracte ideeën en namen).

De Resultaten: Een Gestage Klim, Geen U-vorm

Als de theorie van U-vormig leren waar zou zijn, dan had de Midden-groep (Bachelor-studenten) het slechter moeten doen dan de Beginners (Intermediate-studenten), wat een dip in de grafiek zou creëren. Ze zouden in de war zouden raken door de regels en meer fouten zouden maken voordat de Gevorderde groep (Master-studenten) het weer rechtzet.

Maar dat is niet gebeurd.

De gegevens toonden een vloeiende, rechte lijn omhoog. Naarmate de studenten ouder en hoger opgeleid werden, werden ze steeds beter.

• Intermediate studenten hadden ongeveer 52,70% van de antwoorden goed.
• Bachelor studenten verbeterden naar 67,83% goed.
• Master studenten schoten omhoog naar 84% goed.

Er was geen dip. De middelste groep ging niet achteruit; zij klommen hoger. Zelfs bij het bekijken van specifieke soorten fouten, daalde het foutpercentage gestaag naarmate de studenten naar hogere opleidingsniveaus gingen, van 27,44% fouten voor de Intermediate-groep naar slechts 6,33% voor de Master-groep.

De "Berg" versus de "Vallei"

De studie suggereert dat leren van Engelse lidwoorden voor deze volwassen leerlingen meer lijkt op het beklimmen van een berg dan op het rijden van een achtbaan. Elke keer dat zij meer ervaring en opleiding opdeden, verbeterde hun prestatie. Ze leerden niet wat ze al wisten opnieuw af, en leerden het daarna weer opnieuw; ze voegden simpelweg steeds meer kennis toe aan hun kennis.

De onderzoekers merkten ook enkele interessante patronen op over wat de studenten moeilijk vonden:

• Ze waren erg goed in het gebruiken van lidwoorden bij eigen namen (zoals namen) en telbare zelfstandige naamwoorden (zo zoals "apple"), met respectievelijk ongeveer 83% en 82% goed.
• Ze hadden de meeste moeite met abstracte zelfstandige naamwoorden (zoals "advice" of "happiness") en niet-telbare zelfstandige naamwoorden, waarbij hun nauwkeurigheid daalde naar rond de 64% en 68%.
• Interessant genoeg waren ze het best in het gebruik van het onbepaalde lidwoord ("a/an"), waarschijnlijk omdat dit aanvoelt als het getal "één" in hun moedertaal, het Pashto.

Wat Dit Betekent

Het artikel concludeert dat de theorie van U-vormig leren niet van toepassing is op hoe deze volwassenen Engelse lidwoorden leerden. In plaats daarvan ondersteunt hun vooruitgang het Continuïteitsmodel. Dit betekent dat het leren voor deze studenten een monotoon (éénrichtingsverkeer) proces van verbetering was. Hoe meer ze oefenden en hoe meer ze leerden, hoe beter ze werden, zonder ooit een stap terug te doen in verwarring.

De auteur merkt op dat hoewel U-vormig leren een echt fenomeen is bij kinderen die hun eerste taal leren, het misschien niet de juiste kaart is voor volwassenen die een tweede taal leren. De studie suggereert dat als je een volwassene bent die Engels leert, je je geen zorgen hoeft te maken als je het gevoel hebt dat je achteruit gaat; de gegevens suggereren dat je met voldoende opleiding en oefening waarschijnlijk gewoon op een gestage, opwaartse weg naar beheersing zit.