Assessing inclusivity from behind the screen: sexual and gender minority surgery residents’ experiences during virtual interviews
Deze kwalitatieve studie onder 14 LGBTQ+-assistenten algemene chirurgie onthult dat virtuele interviews hun vermogen om de inclusiviteit van een programma te beoordelen aanzienlijk belemmeren, waarbij unieke uitdagingen worden benadrukt met betrekking tot openheid, de evaluatie van de gemeenschap en de noodzaak voor programma's om hun betrokkenheid bij diversiteit en gelijkwaardigheid duidelijker aan te tonen.
Oorspronkelijk artikel gelicentieerd onder CC BY 4.0 (https://creativecommons.org/licenses/by/4.0/). Dit is een AI-gegenereerde uitleg van het onderstaande artikel. Het is niet geschreven of goedgekeurd door de auteurs. Raadpleeg het oorspronkelijke artikel voor technische nauwkeurigheid. Lees de volledige disclaimer
Stel je voor dat je probeert het perfecte huis uit te kiezen om de komende jaren in te wonen. Je wilt een plek waar je je veilig voelt, welkom bent en waar je je ware zelf kunt zijn zonder iets te hoeven verbergen. Stel je nu voor dat je dat huis niet echt kunt binnenlopen, de muren niet kunt aanraken of niet met de buren in de keuken kunt kletsen. In plaats daarvan moet je de hele buurt en de sfeer van het huis beoordelen door alleen naar een videocall op je computerscherm te kijken. Dit is precies het soort puzzel waar jonge artsen voor staan die zich willen specialiseren in de chirurgie. Ze zoeken naar een "residency"-programma, wat een soort hoogwaardig trainingskamp is waar ze hun vak leren. Lange tijd konden deze toekomstige chirurgen programma's bezoeken, de operatiekamers zien en een onderbuikgevoel krijgen bij de cultuur. Maar onlangs is het proces verschoven naar "virtuele interviews", waarbij alles achter een scherm plaatsvindt. Dit is vooral lastig voor artsen die zich identificeren als LGBTQ+ (lesbisch, homoseksueel, biseksueel, transgender of queer), omdat zij vaak extra uitdagingen ervaren en extra voorzichtig moeten zijn om een team te vinden waar ze niet slecht behandeld worden. De grote vraag is: hoe bepaal je of een plek echt vriendelijk en inclusief is wanneer je alleen een digitale avatar ervan kunt zien?
Dit artikel duikt in dat exacte mysterie door te luisteren naar de verhalen van 14 algemeen chirurgische artsen in opleiding die zich identificeren als LGBTQ+. De onderzoekers gingen met hen in gesprek via één-op-één videogesprekken (via Microsoft Teams) om te vragen hoe zij probeerden te achterhalen of een programma een goede match was tijdens deze schermgebaseerde interviews. Denk eraan als het vragen aan een groep reizigers hoe zij besloten welke kampeerplaats veilig was toen ze alleen het kampvuur via een webcam konden zien. De studie vond dat deze artsen in opleiding echte detectives moesten worden, zoekend naar aanwijzingen die niet altijd voor de hand lagen. Ze identificeerden vijf grote thema's die hun ervaring vormden: zorgen over de locatie en de lokale gemeenschap, de angstaanjagende beslissing of ze "uit de kast" komen of hun identiteit onthullen tijdens het interview, de frustrerende beperkingen van het proberen te beoordelen van een warme, menselijke cultuur via een koud scherm, de noodzaak om te zoeken naar sluwe, informele hints om de echte sfeer te raden, en de verwachting dat de programma's juist degene moeten zijn die bewijzen dat ze om diversiteit geven.
De onderzoekers suggereren dat de huidige virtuele opzet het veel moeilijker maakt voor deze sollicitanten om vertrouwen te krijgen in hun keuzes. Het is alsoं een heerlijke soep proberen te proeven terwijl je alleen naar een foto van de kom mag kijken; je ziet misschien de ingrediënten, maar je kunt de smaak niet echt kennen. De studie laat zien dat terwijl sollicitanten al deze factoren proberen te balanceren, de programma's zelf een betere taak hebben om hun ware kleuren te tonen. Het artikel concludeert dat zonder duidelijkere signalen van de programma's over hun toewijding aan diversiteit en inclusie, LGBTQ+-sollicitanten in het donker tasten, wat het stressvolle proces van het kiezen van een trainingsplek nog moeilijker maakt. De auteurs zeggen niet dat het systeem onherstelbaar kapot is, maar ze wijzen er wel op dat het "virtuele venster" momenteel te wazig is voor iedereen om duidelijk te kunnen zien, en dat programma's de lichten aan moeten zetten zodat sollicitanten zich veilig kunnen voelen nog voordat ze zich aanmelden.
Verdrinkt u in papers in uw vakgebied?
Ontvang dagelijkse digests van de nieuwste papers die bij uw onderzoekswoorden passen — met technische samenvattingen, in uw taal.