Electronic Health Records and Interprofessional Collaboration: A Constructivist Grounded Theory of Information Exchange in Inpatient Care
Via een constructivistische grounded theory-studie naar patiëntenzorg onthult dit artikel dat Elektronische Patiëntendossiers vaak meer fungeren als beroepsspecifieke repositories dan als effectieve instrumenten voor interprofessionele coördinatie, hetgeen informele werkwijzen noodzakelijk maakt om de kloof tussen systeemontwerp en de collaboratieve informatiekwaliteitsbehoeften van klinische teams te overbruggen.
Oorspronkelijk artikel gelicentieerd onder CC BY 4.0 (https://creativecommons.org/licenses/by/4.0/). Dit is een AI-gegenereerde uitleg van het onderstaande artikel. Het is niet geschreven of goedgekeurd door de auteurs. Raadpleeg het oorspronkelijke artikel voor technische nauwkeurigheid. Lees de volledige disclaimer
Stel je een ziekenhuisafdeling voor als een bruisende, risicovolle keuken waar chefs, serveerders, afwassers en managers allemaal moeten samenwerken om een hongerig publiek te voeden. In deze keuken is de Electronic Health Record (EHR) – het Elektronisch Patiëntendossier – bedoeld als het "Master Receptenboek" dat iedereen deelt. Het idee is dat als een chef een nieuwe bestelling voor ingrediënten opschrijft, de serveerder dit direct ziet, de afwasser weet dat hij de gootsteen moet voorbereiden en de manager de voorraad kan controlen. Iedereen zit op dezelfde golflengte, toch?
Nou, een nieuwe studie door onderzoekers van Western University suggereert dat dit Master Receptenboek in de echte wereld niet echt werkt als een gedeelde teamtool. In plaats daarvan fungeert het meer als vier verschillende, geheime receptenboeken die alleen specifieke groepen kunnen lezen.
Hier is het verhaal van wat ze hebben gevonden, gebaseerd op 220 uur observeren van hoe artsen, verpleegkundigen en ander personeel werkten over een periode van 15 maanden in een groot universitair ziekenhuis in Ontario, Canada.
Het "Geheime Recept"-probleem
De onderzoekers suggereren dat het EHR-systeem heel goed is in het helpen van mensen binnen hetzelfde beroep om hun taken uit te voeren. Bijvoorbeeld: verpleegkundigen kunnen hun eigen takenlijsten duidelijk zien, en artsen kunnen hun eigen aantekeningen zien. Het is alsoan dat de chefs een perfect digitaal klembord hebben voor hun eigen werkstation.
Maar wanneer het aankomt op het hele team dat samenwerkt (wat professionals "interprofessionele samenwerking" noemen), wordt het systeem rommelig. De studie suggereert dat het EHR eerder functioneert als een opslaglocker voor oude aantekeningen dan als een live, gedeeld dashboard voor de toekomst.
Denk er zo over na:
- Het Goede: Het systeem is een geweldig archief. Als je wilt zien wat er vorige week is gebeurd, kun je dat daar vinden.
- Het Slechte: Het is verschrikkelijk in het helpen van het team om samen te bepalen wat er nú moet gebeuren.
De Vier Momenten waarop het Systeem het Team in de Steek Laat
De studie belicht vier specifieke momenten waarop het "Master Receptenboek" de mist in gaat, waardoor het personeel gedwongen wordt om hun eigen werkmethoden (workarounds) te verzinnen:
De Triage (Wie heeft er eerst hulp nodig?):
Stel je een chef voor die probeert uit te zoeken welke van de 20 bestellingen op de bon het meest urgent is. Het EHR toont niet echt een grote rode "URGENT"-vlag die iedereen over de verschillende rollen heen kan zien. Een arts ziet misschien dat een patiënt ziek is, maar het systeem vertelt de verpleegkundige of de apotheker niet duidelijk: "Hé, deze heeft nu aandacht nodig." Omdat het scherm er hetzelfde uitziet voor een korte notitie als voor een levensbelangige opdracht, moet het personeel hun eigen brein gebruiken en met elkaar praten om prioriteiten te bepalen.Het Nieuws Delen:
Wanneer een arts een lange, gedetailleerde geschiedenis over de toestand van een patiënt schrijft in een notitie, verbergt het systeem dit vaak in een hoekje waar ander personeel (zoals fysiotherapeuten) niet naar kijkt. Het is alsof een chef een geheim recept voor een saus op een briefje schrijft en dit achterop de koelkast plakt. Een verpleegkundige kan een zorg uiten over de stemming van een patiënt, maar de arts ziet dit nooit omdat die alleen naar het gedeelte met de laboratoriumuitslagen kijkt. Het systeem deelt de "harde cijfers" (zoals bloedwaarden) goed, maar verbergt de "zachte verhalen" die het hele team helpen om de patiënt te begrijpen.De Puzzel Samenleggen:
Om een patiënt te begrijpen, moet een arts de aantekeningen van de verpleegkundige, de therapeut en de laboratoriumuitslagen tegelijkertijd kunnen zien. De studie suggereert dat het EHR deze aanwijzingen verspreidt over verschillende schermen. Het is alsof je probeert een legpuzzel op te lossen waarbij de stukjes in vier verschillende dozen op slot zitten. Personeel moet vaak de computer verlaten, naar een collega toe lopen of een familielid bellen om het volledige beeld te krijgen.De Huidige Status Weten:
Soms verwijdert een verpleegkundige een katheter (een slangetje) bij een patiënt, maar het scherm van de arts geeft dit nog dagenlang als "actief" aan. Het is als een menukaart in een restaurant die nog steeds een gerecht als "beschikbaar" vermeldt, zelfs nadat de keuken de ingrediënten is uitgegaan. Omdat het systeem de wijziging niet snel genoeg bijwerkt of niet duidelijk weergeeft, moeten artsen vragen: "Heb je die echt verwijderd?" in plaats van simpelweg naar het scherm te kijken.
Het "Schaduwsysteem"
Omdat het officiële digitale systeem zo onhandig is voor teamwork, heeft het ziekenhuispersoneel een schaduwsysteem opgebouwd. Dit is geen falen van de medewerkers; het is een slimme aanpassing.
Wanneer het digitale receptenboek tekortschiet, gebruikt het team:
- Whiteboards in de teamruimte.
- Briefjes papier met aantekeningen.
- Persoonlijke gesprekken in de gang.
- Telefoontjes om te bevestigen wat er aan de hand is.
De onderzoekers suggereren dat deze informele methoden eigenlijk de echte lijm zijn die het ziekenhuis bij elkaar houdt. Zij zijn het "menselijke internet" dat de gaten opvult die de computer laat openstaan.
Wat de Studie Zegt (en Niet Zegt)
Het is belangrijk om te weten wat deze studie niet zegt. Het zegt niet dat het EHR nutteloos is, noch dat we de computers weg moeten gooien. Het beweert ook niet dat het toevoegen van méér hippe AI-tools of nieuwe apps het probleem zal oplossen. Sterker nog, de auteurs suggereren dat het simpelweg opstapelen van nieuwe tools de situatie zelfs erger kan maken als het basisontwerp nog steeds niet aansluit bij hoe het team daadwerkelijk samenwerkt.
De studie merkt ook op dat dit werd waargenomen in één specifieke ziekenhuisafdeling met één specifiek computersysteem. Hoewel de patronen die zij vonden ook op andere plaatsen voorkomen, zijn ze voorzichtig in hun conclusie dat deze bevindingen specifiek zijn voor die omgeving en niet bewijzen dat elk ziekenhuis precies deze problemen heeft.
De Kern van het Verhaal
De belangrijkste les is dat het EHR momenteel beter is in het zijn van een persoonlijk archiefkastje voor elk beroep dan een gedeeld commandocentrum voor het hele team.
De onderzoekers suggereren dat we, om dit op te lossen, niet alleen de computer sneller moeten maken of meer knoppen moeten toevoegen. In plaats daarvan moeten we het systeem herontwerpen zodat het aansluit bij de manier waarop artsen, verpleegkundigen en therapeuten daadwerkelijk samenwerken. Tot die tijd zullen het "schaduwsysteem" van gesprekken in de gang en briefjes met aantekeningen waarschijnlijk de onbezongen helden blijven die de patiënten veilig houden.
Zoals de auteurs stellen: de uitdaging is niet om de informele gesprekken te stoppen, maar om het formele systeem zo te laten werken dat het met hen samenwerkt, zodat iedereen eindelijk naar hetzelfde receptenboek kijkt.
Verdrinkt u in papers in uw vakgebied?
Ontvang dagelijkse digests van de nieuwste papers die bij uw onderzoekswoorden passen — met technische samenvattingen, in uw taal.