Knowledge, attitude, and practice of operating room nurses regarding equipment management and multi-stakeholder needs for an information system: a cross-sectional survey

Stel je de operatiekamer van een ziekenhuis voor als de meest hoogtechnologische cockpit ter wereld. Het is niet alleen een plek voor chirurgie; het is een bruisend centrum vol dure, complexe machines die constant worden verplaatst, ingeplugd en uitgeplugd. Het beheren van al deze apparatuur is als het proberen te dirigeren van een enorm orkest waarbij de instrumenten zichzelf steeds verstoppen, de bladmuziek verouderd is en de dirigent constant vraagt: "Waar is de viool?" Als het juiste gereedschap niet direct wordt gevonden, stopt de muziek, wordt de show vertraagd en loopt de veiligheid van de patiënt in de schijnwerpers gevaar.

Om te begrijpen hoe je deze chaos kunt oplossen, kijken wetenschappers vaak naar iets dat "KAP" wordt genoemd, wat staat voor Kennis, Houding en Praktijk (Knowledge, Attitude, and Practice). Beschouw dit als een drieledige checklist voor hoe mensen een taak afhandelen. Kennis is het kennen van de regels en het hebben van de handleiding in je hoofd. Houding is hoeveel je erom geeft om je aan die regels te houden en of je denkt dat het systeem de moeite waard is. Praktijk is wat je daadwerkelijk doet wanneer de druk hoog is. Hoewel we weten dat een goede houding en het kennen van de regels geweldig zijn, stelt deze studie een lastige vraag: Stopt het zijn een "goede leerling" met een perfecte handleiding daadwerkelijk de chaos wanneer de apparatuur ontbreend is? En nog belangrijker, wat voor digitaal hulpmiddel zou iedereen helpen—van de verpleegkundigen op de vloer tot de managers op kantoor—om hun instrumenten weer op de rit te krijgen?

---

De Grote Apparatuurzoektocht: Een Enquête in de Operatiekamer

Dit artikel is als een enorme, real-time detectiveverhaal, gesitueerd in de operatiekamers van ziekenhuizen in de provincie Hunan, China. De auteurs, een team van onderzoekers van het Xiangya Hospital, besloten te stoppen met gissen en te beginnen met het vragen aan de mensen die daadwerkelijk in de chaos leven: de verpleegkundigen, de hoofden verpleegkunde (de teamleiders) en de apparatuurbeheerders (de gear-managers). Ze wilden een beter digitaal systeem bouwen om alle medische apparatuur te beheren, maar eerst moesten ze de huidige chaos begrijpen.

Het Detectiewerk: Het Opstellen van de Vragenlijst
Voordat ze vragen konden stellen, moesten ze een betrouwbare "leugendetector" bouwen, of in dit geval, een vragenlijst. Ze creëerden een speciale enquête voor de verpleegkundigen om hun KAP-niveaus met betrekking tot apparatuur te meten. Ze testten deze rigoureus om ervoor te zorgen dat deze accuraat was, waarbij ze controleerden of de vragen logisch waren en of de antwoorden consistent waren. Ze ontdekten dat hun test solide was, met een betrouwbaarheidsscore van 0,899, wat betekent dat de test een zeer betrouwbare liniaal is.

De Bevindingen: Goede Leerlingen, Gebroken Systemen
Toen ze 309 mensen ondervroegen (211 verpleegkundigen, 81 hoofden verpleegkunde en 17 apparatuurbeheerders), vonden ze een fascinerende tegenstrijdigheid.

• De Verpleegkundigen zijn Slim en Bereidwillig: De verpleegkundigen scoorden erg hoog op Kennis (4,06 van de 5), Houding (4,33 van de 5) en Praktijk (4,25 van de 5). In gewone mensentaal: ze kennen de regels, ze geven erom dat ze hun werk goed doen en ze proberen over het algemeen de procedures te volgen. Zij zijn de "goede leerlingen" van de operatiekamer.
• Maar het Systeem Laat hen in de Steek: Ondanks dat ze zo deskundig en bereidwillig zijn, was de realiteit op de werkvloer rommelig. Meer dan de helft van de verpleegkundigen (51,2%) gaf aan in de afgelopen week problemen te hebben gehad met het vinden van apparatuur. Nog erger nog, 64,0% van hen zei dat operaties werden vertraagd door problemen met de apparatuur. Sommige van deze vertragingen waren kort, maar andere duurden langer dan 6 minuten.

Het is alsof je een chef hebt die elk recept uit zijn hoofd kent en van koken houdt, maar de keuken is zo ongeorganiseerd dat hij de potten en pannen niet kan vinden, waardoor de diner-service stilvalt. Het probleem is niet de chef; het is de keuken.

De "Weten-Doen" Glitch
De onderzoekers ontdekten iets interessants over hoe de hersenen van de verpleegkundigen in deze omgeving werken. Normaal gesproken denken we aan Kennis, Houding en Praktijk als drie afzonderlijke stappen. Maar in de operatiekamer toonden de gegevens aan dat Kennis en Praktijk met elkaar versmolten waren. Als een verpleegkundige wist hoe een machine te gebruiken, werd deze waarschijnlijk correct gebruikt. Echter, Houding was een apart ding. Een verpleegkundige kon een geweldige houding hebben en de wens hebben om het systeem perfect te gebruiken, maar als het systeem onhandig is of de apparatuur ontbreekt, kan zij niet effectief "praktiseren".

Dit betekent dat het geven van meer training aan verpleegkundigen of het zeggen dat ze "hun best moeten doen" de vertragingen niet zal oplossen. De barrière is niet hun bereidwilligheid; het is de omgeving.

De Kloof tussen Manager en Personeel
Een van de meest verrassende ontdekkingen was een enorme kloof in perceptie tussen de bazen en de werkers.

• De Hoofden Verpleegkunde (de bazen) dachten dat de training uitstekend verliep. Ongeveer 90,1% van hen beoordeelde de training als "bevredigend".
• De Verpleegkundigen (de werkers) hadden een heel ander verhaal. Slechts 39,8% van hen vond de training daadwerkelijk adequaat.

Het is alsoك een leraar die een "A" geeft aan een klas omdat iedereen aanwezig was bij de les, terwijl de studenten daar zitten met de gedachte: "Maar ik weet nog steeds niet hoe ik het probleem moet oplossen!" Deze kloof suggereert dat de managers naar de verkeerde statistieken kijken. Zij zien aanwezigheid; de verpleegkundigen zien een gebrek aan praktische, bruikbare vaardigheden.

Wat Iedereen Wil: Het "Magische Hulpmiddel"
De onderzoekers vroegen iedereen wat zij nodig hadden om deze problemen op te lossen. Verrassend genoeg waren de verpleegkundigen, de hoofden verpleegkunde en de apparatuurbeheerders het eens over dezelfde drie zaken. Ze wilden geen extra papierwerk of meer vergaderingen. Ze wilden een digitaal systeem dat kon:

1. Automatisch rapporten genereren (zodat niemand handmatig hoeft te tellen of gegevens hoeft op te schrijven).
2. Communiceren met andere ziekenhuissystemen (zoals het hoofdsysteem van het ziekenhuis, zodat gegevens niet vastzitten in "silo's").
3. Automatische meldingen sturen voor onderhoud (zodat apparatuur wordt gerepareerd voordat het kapot gaat, in plaats van te wachten tot een verpleegkundige merkt dat het defect is).

De tevredenheid over de huidige technologie was het laagst van alle stadia, met een algemene score van slechts 38,5%. De hoofden verpleegkunde waren vooral ontevreden, waarbij slechts 11,1% tevreden was met de huidige IT-ondersteuning. Dit is een luid signaal dat de huidige tools falen voor iedereen.

De Conclusie: Een Oproep voor een Nieuw Systeem
De studie concludeert dat hoewel de verpleegkundigen klaar en bereid zijn, het huidige systeem hen tegenhoudt. De vertragingen en de moeilijkheid om apparatuur te vinden komen niet doordat de verpleegkundigen slecht zijn in hun werk; het komt doordat de "keuken" ongeorganiseerd is.

De auteurs stellen voor dat de oplossing een nieuw, volledig levenscyclus-gericht Internet of Things (IoT) systeem is. Dit zou een slim netwerk zijn dat elke stuk apparatuur volgt vanaf het moment van aankoop, via de training en het gebruik, tot aan het moment dat het wordt weggegooid. Het zou je automatisch vertellen waar een machine zich bevindt, je eraan herinneren wanneer deze onderhoud nodig heeft, en synchroniseren met de hoofdcomputer van het ziekenhuis.

Het artikel beweert niet dat dit een toverstaf is die alles van de ene op de andere dag zal oplossen. Het geeft toe dat hun studie een momentopname was (een dwarsdoorsnedenligt onderzoek) en dat ze meer gegevens nodig hebben om 100% zeker te zijn over de visies van de apparatuurbeheerders, aangezien er zo weinig van hen waren. Echter, de bewijslast is sterk: het personeel is er klaar voor, de nood is hoog en de weg vooruit is duidelijk. Het is tijd om te stoppen met vertrouwen op papier en geheugen en te beginnen met het bouwen van een digitaal vangnet dat daadwerkelijk werkt voor de mensen die de operatiekamer draaiende houden.