Expansion and provincial inequality in physician home-visit activity in China, 2018–2023: a national ecological panel study of community health service capacity

In veel delen van de wereld verandert de manier waarop mensen medische zorg ontvangen. In plaats van te wachten in een ziekenhuis, worden meer patiënten thuis behandeld, vooral omdat de bevolking vergrijst en mensen met meerdere gezondheidsklachten de voorkeur geven aan verblijf op hun vertrouwde plek. Deze verschuiving steunt op een mix van artsen, verpleegkundigen en maatschappelijk werkers die naar de deuren van patiënten reizen. Het is echter verrassend moeilijk om precies te meten hoeveel van deze zorg er plaatsvindt. Verschillende landen tellen verschillende zaken: sommige houden bij hoeveel unieke mensen hulp ontvangen, terwijl anderen tellen hoe vaak een professional een huis bezoekt. Sommige registers richten zich op verpleegkundigen, andere op artsen, en sommige combineren sociale ondersteuning met medische behandeling. Omdat de definities zo sterk variëren, is het moeilijk om de vooruitgang van het ene land met dat van het andere te vergelijken, of om te weten of een systeem echt uitbreidt of alleen de manier waarop de cijfers worden gerapporteerd heeft veranderd.

Een nieuwe studie uit China pakt deze complexiteit aan door te kijken naar een specifiek, officieel register: het aantal keren dat artsen patiënten thuis bezoeken. De onderzoekers wilden begrijpen hoe deze activiteit in de loop van de tijd is veranderd, of het gelijkmatiger is geworden over verschillende regio's, en of het hebben van meer medisch personeel en klinieken daadwerkelijk leidt tot meer huisbezoeken. Ze richtten zich op de jaren 2018 tot 2023, een periode die significante veranderingen zag in de organisatie van gezondheidsdiensten. Door gegevens van alle 31 provincies op het Chinese vasteland te onderzoeken, probeerde het team de werkelijke groei van de dienstverlening te scheiden van de ruis van veranderende rapportagemethoden of eenmalige gebeurtenissen.

De studie toonde aan dat het geregistreerde aantal huisbezoeken door artsen in China spectaculair is gegroeid. In 2018 rapporteerden gemeenschapscentra ongeveer 21 miljoen bezoeken. Tegen 2023 was dat aantal gestegen naar bijna 58 miljoen. Wanneer dit wordt aangepast voor de grootte van de populatie, betekent dit dat het aantal bezoeken per duizend inwoners is gestegen van 15 naar bijna 41. Dit vertegenwoordigt een samengestelde jaarlijkse groei van 22,3 procent, een zeer steile klim. De groei was niet constant; het was bijzonder scherp tussen 2020 en 2021, toen het aantal bezoeken in een enkel jaar met meer dan de helft toenam. Hoewel bijna elke provincie een stijging zag, waren twee regio's, Shandong en Zhejiang, verantwoordelijk voor meer dan een derde van de totale nationale toename tijdens die sprong.

Ondanks de snelle groei keken de onderzoekers ook naar de vraag of deze zorg gelijkmatiger werd verdeeld. Ze gebruikten twee verschillende manieren om ongelijkheid te meten: één die elke provincie als een gelijke eenheid behandelt, en een andere die de provincies weegt naar het aantal inwoners. Beide maten toonden aan dat de kloof tussen de provincies gedurende de vijfjarige periode kleiner werd. De gegevens suggereren dat de verdeling van deze bezoeken evenwichtiger werd, wat betekent dat inwoners in verschillende delen van het land meer op elkaar gingen lijken wat betre�kelijk de toegang tot deze geregistreerde diensten betreft. De studie merkt echter op dat dit niet noodzakelijkerwijs betekent dat aan elke individuele behoefte is voldaan, maar slechts dat de algemene aantallen over de regio's dichter bij elkaar zijn gekomen.

Een cruciaal onderdeel van het onderzoek was het proberen te begrijpen wat deze cijfers drijft. Het team onderzocht of het hebben van meer geregistreerde verpleegkundigen of meer gemeenschapgezondheidscentra in een provincie leidde tot meer huisbezoeken. Ze ontdekten dat hoewel het aantal verpleegkundigen en faciliteiten wel groeide, dit veel langzamer gebeurde dan de groei in het aantal bezoeken. Het aantal verpleegkundigen steeg met ongeveer 8 procent per jaar, en het aantal faciliteiten groeide met slechts iets meer dan 1 procent. In tegenstelling hiertoe groeiden de bezoeken veel sneller. Wanneer de onderzoekers probeerden het aantal verpleegkundigen direct aan het aantal bezoeken te koppelen met behulp van statistische modellen, was de connectie niet duidelijk. De gegevens boden geen precies antwoord dat aantoonde dat meer verpleegkundigen automatisch meer bezoeken betekenden. Sterker nog, de statistische marge was breed genoeg om een positieve link niet uit te kunnen sluiten, maar het kon een dergelijke link ook niet met zekerheid bevestigen.

De studie benadrukt een cruciaal onderscheid in wat de gegevens daadwerkelijk meten. De officiële registers tellen "bezoeken voor gezonde familie-ondersteuning", die worden gedefinieerd als gelegenheden waarop een arts een huis bezoekt. Dit is niet hetzelfde als het tellen van hoeveel unieke patiënten zijn geholpen, noch telt het bezoeken door verpleegkundigen, die in China onder andere regels worden bijgehouden. De onderzoekers benadrukken dat de snelle stijging in aantallen mogelijk de reflectie is van veranderingen in hoe diensten worden georganiseerd, hoe gegevens worden gerapporteerd, of hoe artsen en verpleegkundigen taken delen, in plaats van een eenvoudige verdubbeling van de hoeveelheid werk die door individueel personeel wordt verricht. Bijvoorbeeld, de ratio van bezoeken ten opzichte van het aantal verpleegkundigen verdubbelde, maar dit bewijst niet dat elke verpleegkundige twee keer zo hard werkt; het kan betekenen dat artsen meer de bezoeken uitvoeren, of dat dezelfde patiënt vaker wordt bezocht.

De meest significante bevinding is de plotselinge sprong in activiteit in 2021. De gegevens tonen een duidelijke breuk in de trend, met een enorme toename in dat jaar die niet werd ondersteund door een even hoge groeivoet in de daaropvolgende jaren. De onderzoekers kunnen niet precies zeggen waarom dit gebeurde op basis van de cijfers alleen. Het zou kunnen komen door een verandering in de rapportageregels, een nieuw beleid dat bezoeken aanmoedigt, een inhaalslag in de diensten na het begin van de pandemie, of een werkelijke stijging in de vraag. Omdat de gegevens geen details bevatten over betalingen, specifieke medische behoeften of de exacte aard van de bezoeken, kan de studie de oorzaak niet aanwijzen. Het bevestigt simpelweg dat er een grote verschuiving heeft plaatsgevonden.

Uiteindelijk concludeert het artikel dat hoewel de geregistreerde activiteit van huisbezoeken door artsen in China aanzienlijk is uitgebreid en gelijkmatiger is verspreid over de provincies, de gegevens nog niet het hele verhaal vertellen. De groei overtrof de groei in het aantal medisch personeel en faciliteiten, maar de link tussen het hebben van meer personeel en het hebben van meer bezoeken blijft onduidelijk in deze specifieke dataset. De onderzoekers suggereren dat om de gezondheid van het systeem werkelijk te begrijpen, toekomstige monitoring onderscheid moet maken tussen verschillende soorten zorgverleners, unieke patiënten moet tellen in plaats van alleen bezoeken, en rekening moet houden met de specifieke behoeften van de populatie. Zonder deze fijnere details is het moeilijk te weten of het systeem simpelweg meer gebeurtenissen telt of dat het succesvol meer zorg levert aan de mensen die het het hardst nodig hebben.