Navigating insider research as a pregnant midwife researching maternity care: an autoethnography to explore challenges and opportunities in qualitative research

In de wereld van de gezondheidszorg zijn de mensen die een systeem bestuderen vaak dezelfde mensen die erin werken. Dit staat bekend als insider-onderzoek. Stel je een leraar voor die onderzoekt hoe leerlingen leren in haar eigen klas, of een arts die onderzoekt hoe patiënten over hun behandeling denken in haar eigen ziekenhuis. In het vakgebied van de verloskunde, waar professionals vrouwen begeleiden tijdens zwangerschap en bevalling, wordt deze aanpak steeds gebruigerlijker. Er is een sterke drang voor verloskundigen om hun eigen onderzoek te leiden, omdat zij de dagelijkse realiteit van hun werk beter begrijpen dan wie dan ook. Echter, wanneer een onderzoeker ook lid is van de groep die zij bestuderen, en misschien zelfs een gebruiker is van de diensten die zij observeren, wordt de lijn tussen observator en deelnemer vaag. Dit creëert een unieke set uitdagingen en kansen die de kwaliteit en eerlijkheid van de bevindingen kunnen vormen.

Hannah M. Brennan, een verloskundige en onderzoeker aan de Universiteit van Manchester, verkende dit complexe terrein door haar eigen ervaring te onderzoeken. Ze voerde een studie uit om te begrijpen hoe verloskundigen met zwangere vrouwen praten over het veranderen van hun gezondheidsgewoonten, zoals dieet of lichaamsbeweging. Tijdens de drie maanden die ze doorbracht met het observeren van deze gesprekken in een groot ziekenhuis en in klinieken in de gemeenschap, was Brennan niet alleen een onderzoeker; ze was ook een zwangere vrouw en een werkende verloskundige bij hetzelfde ziekenhuisdistrict. Ze hield een gedetailleerd dagboek bij van haar gedachten en gevoelens gedurende het proces, waarbij ze gebruikmaakte van een methode genaamd auto-etnografie. Deze benadering behandelt haar persoonlijke verhaal als de primaire data, waardoor ze kan analyseren hoe haar dubbele identiteit het onderzoek heeft beïnvloed. Ze observeerde eenentwintig afspraken waarbij drieëndertig deelnemers betrokken waren, en legde de interacties vast om te zien hoe gezondheidsadvies daadwerkelijk werd gegeven.

De reis was niet zonder interne strijd. Brennan merkte dat het tegelijkertijd vervullen van twee rollen — verloskundige en onderzoeker — soms een belangenverstrengeling veroorzaakte. Tijdens één observatie bijvoorbeeld, worstelde een verloskundige die zij observeerde met het afnemen van bloed bij een patiënt en vroeg om hulp. Als verloskundige was haar instinct om in te grijpen en te helpen, maar als onderzoeker moest ze een observator blijven om het onderzoek ethisch te houden. Ze moest beleefd weigeren en uitleggen dat haar rol strikt gericht was op kijken en registreren, en niet op het uitoefenen van de medische praktijk. Dit moment liet haar zich schuldig voelen, omdat ze haar collega wilde helpen, maar ze wist dat het doorbreken van haar onderzoeksgrenzen de studie in gevaar zou brengen. Ze moest ook zorgvuldig nadenken over wat ze droeg. Hoewel ze haar volledige verloskundige uniform niet kon dragen vanwege haar zwangerschap, koos ze ervoor om medische scrubs en een ziekenhuisbadge te dragen. Dit hielp haar om eruit te zien als een zorgprofessional, wat vertrouwen opbouwde bij het personeel en de patiënten, maar ze moest ook heel duidelijk zijn bij het introduceren van zichzelf dat ze daar was als onderzoeker, en niet als een collega in dienst.

Een andere belangrijke hindernis was het beheersen van haar eigen aannames. Omdat ze als verloskundige had gewerkt en zelf een zwangere vrouw was geweest, begon ze de studie met sterke ideeën over hoe gesprekken zouden moeten verlopen. Ze nam aan dat verloskundigen te gehaast zouden zijn om gedetailleerd advies te geven en zouden vertrouwen op een generiek script. Ze realiseerde zich echter dat als ze deze overtuigingen de vrije loop liet, ze de echte verhalen die de data vertelden, zou kunnen missen. Om dit te voorkomen, deed ze een bewuste inspanning om haar verwachtingen opzij te zetten en de werkelijke gesprekken de analyse te laten leiden. Ze kreeg ook te maken met ethische zorgen met betrekking tot vertrouwen. Omdat ze een bekende verloskundige was bij het ziekenhuis, hadden sommige medewerkers zich misschien onder druk gezet om aan haar studie deel te nemen, uit angst dat het weigeren van deelname invloed zou hebben op hun baan. Om dit op te lossen, werkte ze samen met de ethische commissie om haar wervingsstrategie te wijzigen, waarbij zij ervoor zorgde dat een lid van het administratieve team, in plaats van Brennan zelf, potentiële deelnemers benaderde om hun hulp te vragen. Dit nam elk gevoel van dwang weg en beschermde het vrijwillige karakter van de studie.

Ondanks deze uitdagingen bood het 'insider'-schap krachtige voordelen die een buitenstaander niet gemakkelijk zou kunnen evenaren. Haar diepe kennis van hoe het verloskundige systeem werkt, stelde haar in staat om de studie effectiever te plannen. Ze wist dat de intake-afspraak, waarbij een vrouw voor het eerst haar verloskundige ontmoet, het beste moment was om discussies over gezondheidsgewoonten te observeren, omdat het het langste routinematige bezoek was. Dit inzicht hielp haar om rijke, gedetailleerde data te verzamelen. Bovendien hielp haar identiteit als verloskundige en zwangere vrouw bij het opbouwen van een directe verstandhouding (rapport). Wanneer ze met de verloskundigen sprak, begrepen zij haar perspectief op de stress van het vak. Wanneer ze met de zwangere vrouwen sprak, voelden zij zich comfortabel om hun gevoelens te delen omdat zij hetzelfde doormaakte. Deze gedeelde momenten van verbinding, zoals praten over hun zwangerschappen tijdens pauzes, creëerden een veilige ruimte waarin deelnemers opener en eerlijker waren.

Het proces bracht ook persoonlijke voldoening en professionele groei met zich mee. Brennan merkte dat het aangaan van onderzoek haar in staat stelde om haar beroep in een nieuw licht te zien. Ze zag momenten van uitzonderlijke zorg, zoals een verloskundige die diepe compassie toonde aan een vrouw die worstelde met middelenmisbruik. Deze observaties dienden als een leermoment en herinnerden haar aan de soort zorg die zij in haar eigen praktijk wilde bieden. Ze realiseerde zich dat onderzoek een manier kon zijn om de geschiedenis van de verloskunde te eren, die begon met vrouwen die elkaar ondersteunden tijdens de bevalling. Door haar eigen vakgebied te bestuderen, had ze het gevoel dat ze op een betekenisvolle manier bijdroeg aan het beroep, waarbij ze vreugde vond in het werk en een hernieuwd gevoel van doelgerichtheid.

De studie concludeert dat hoewel insider-onderzoek in de verloskunde echte moeilijkheden met zich meebrengt, zoals het navigeren door conflicterende rollen en het beheersen van persoonlijke vooroordelen, het een waardevolle aanpak is. De sleutel tot succes ligt in reflexiviteit, wat het praktiseren is van constant nadenken over de eigen invloed op het onderzoek. Door eerlijk te zijn over hun positie, hun grenzen duidelijk te definiëren en hun unieke kennis te gebruiken om hun begrip te verdiepen, kunnen verloskundige onderzoekers werk produceren dat zowel geloofwaardig als diepgaand inzichtelijk is. Deze aanpak elimineert de uitdagingen niet, maar biedt een kader om ermee om te gaan, zodat het onderzoek ethisch blijft en de bevindingen werkelijk de ervaringen van de betrokkenen weerspiegelen. Naarmate meer verloskundigen de rol van onderzoeker op zich nemen, zal het begrijpen van deze dynamiek essentieel zijn voor het creëren van transparante en kwalitatief hoogwaardige studies die de zorg voor moeders en baby's verbeteren.