Performance target and effort manipulation: The moderating effects of target difficulty and target conflict
Dit artikel toont empirisch aan dat in het Chinese prestatiemanagementsysteem de impact van doelwitmoeilijkheid en conflict op inspanningsmanipulatiegedrag significant varieert afhankelijk van de vraag of steden hun blauwe-lucht-doelstellingen realistisch kunnen behalen, waarbij moeilijkheid een sterkere moderator vormt dan conflict.
Oorspronkelijk artikel gelicentieerd onder CC BY 4.0 (https://creativecommons.org/licenses/by/4.0/). Dit is een AI-gegenereerde uitleg van het onderstaande artikel. Het is niet geschreven of goedgekeurd door de auteurs. Raadpleeg het oorspronkelijke artikel voor technische nauwkeurigheid. Lees de volledige disclaimer
In de wereld van het openbaar bestuur vertrouwen overheden vaak op prestatiestreefcijfers om hun werk te sturen. Beschouw deze doelstellingen als een checklist van doelen, zoals het verminderen van vervuiling of het verbeteren van economische groei, die door hogere autoriteiten aan lokale functionarissen worden toegewezen om te realiseren. Dit systeem is ontworpen om verantwoording af te leggen, om ervoor te zorgen dat middelen effectief worden gebruikt en dat beloften aan het publiek worden nagekomen. Echter, wanneer de druk om aan deze specifieke cijfers te voldoen te intens wordt, kan er een vreemd fenomeen optreden. In plaats van harder te werken om de situatie werkelijk te verbeteren, kunnen functionarissen beginnen met het "bespelen" van het systeem. Dit gaat niet altijd over het liegen met cijfers, maar eerder over het manipuleren van hun werkelijke inspanning. Ze kunnen koortsachtig werken om een specifieke grens te halen en dan onmiddellijk stoppen, of ze kunnen al hun energie in één doel steken terwijl ze andere doelen negeren, simpelweg om aan de checklist te voldoen in plaats van voor blijvende verandering te zorgen. Het begrijpen van waarom dit gebeurt is cruciaal, omdat het onthult hoe de instrumenten die bedoeld zijn om de samenleving te verbeteren, soms gedrag kunnen stimuleren dat het publieke belang ondermijnt.
Een team van onderzoekers zette zich sch de opdracht om deze dynamiek te onderzoeken door te kijken naar een specifere, hoogwaardige doelstelling in China: de "blauw-hemel-dag" doelstelling. Tijdens China's 13e Vijfjarenplan, van 2016 tot 2020, kreeg de centrale overheid lokale steden een verplicht aantal dagen per jaar toegewezen waarop de luchtkwaliteit goed of gemiddeld moest zijn. Als een stad niet aan dit aantal voldeed, kregen lokale functionarissen te maken met ernstige gevolgen, waaronder het stilleggen van projecten of zelfs ontslag uit hun functie. Toch bood het systeem geen extra beloning voor het overtreffen van de doelstelling; zodra het getal was bereikt, was de druk technisch gezien weg. De onderzoekers richtten zich op de vraag hoe twee specifieke factoren beïnvloedden of steden hun inspanningen zouden manipuleren: hoe moeilijk het doel was om te bereiken, en in hoeverre het botste met de economische doelen van de stad. Ze bestudeerden dagelijkse luchtkwaliteitsgegevens van 234 steden om te zien wat er gebeurde op het moment dat een stad besefte dat ze ofwel net haar doel voor het jaar had bereikt, ofwel definitief het doel niet zou halen.
De studie onthulde een duidelijk patroon van gedrag dat volledig afhankelijk was van de vraag of een stad in staat was haar doel te halen. Voor de steden die op koers lagen om succesvol te zijn, vonden de onderzoekers een "drempeleffect". Zododra deze steden beseften dat ze het vereiste aantal goede luchtdagen hadden bereikt, verslechterde hun luchtkwaliteit vaak aanzienlijk. Deze daling was niet willekeurig; het was direct gekoppeld aan hoe moeilijk het doel was geweest. Hoe moeilijker het doel was om te bereiken, hoe dramatischer de achteruitgang in luchtkwaliteit werd zodra de grens werd overschreden. Het lijkt erop dat wanneer functionarissen geconfronteerd worden met een zeer moeilijk doel, zij dit als een zware last beschouwen. Zodra zij deze horde eindelijk hebben genomen, voelen zij een sterke drang om te ontspannen en te stoppen met het investeren van middelen in luchtkwaliteit, wat leidt tot een scherpe terugslag in vervuiling. Bovendien was dit effect erger in steden waar het doel om de lucht te zuiveren sterk botste met het doel om de economie te laten groeien. In deze plaatsen maakte de strijd tussen het beschermen van het milieu en het stimuleren van de industrie de druk nog intenser, waardoor functionarissen hun inspanningen nog drastischer inkortten zodra het doel was behaald.
Het verhaal was heel anders voor de steden die hun doelen niet zouden halen. Deze functionarissen werden geconfronteerd met een "stormeffect", waarbij zij hun inspanningen om de luchtkwaliteit te verbeteren plotseling intensieveren naarmate het jaar ten einde loopt, wanneer zij beseffen dat zij het jaarlijkse doel niet zullen halen. Echter, de moeilijkheid van het doel speelde hier ook een verrassende rol. De onderzoekers ontdekten dat wanneer het doel minder uitdagend was, deze steden hun luchtkwaliteit in hun laatste poging aanzienlijk meer verbeterden. Daarentegen waren de steden minder gemotiveerd om die laatste inspanning te leveren wanneer het doel extreem moeilijk was. Het lijkt erop dat als een doel onbereikbaar voelt, functionarissen het vertrouwen of de wil verliezen om te proberen, zelfs als zij weten dat zij tekortschieten. Interessant genoeg veranderde de strijd tussen economische en milieudoelen het gedrag van deze worstelende steden niet. Of de economische druk nu hoog of laag was, zoder zij beseften dat zij de luchtkwaliteitsdoelstelling niet zouden halen, was hun reactie hetzelfde: ze probeerden het te repareren als het doel haalbaar leek, of ze gaven het op als het te moeilijk leek.
De onderzoekers concludeerden dat de manier waarop doelstellingen worden vastgesteld belangrijker is dan voorheen gedacht, maar dat de impact afhangt van wie ze probeert te behalen. Voor steden die in staat zijn om te slagen, moedigt het te moeilijk maken van het doel of het creëren van te veel conflict met andere prioriteiten hen aan om te stoppen zodra zij de finishlijn passeren. Voor steden die worstelen, werkt het te moeilijk maken van het doel er simpelweg toe dat zij helemaal niet meer proberen. De studie suggereert dat de moeilijkheidsgraad van het doel een sterkere drijfveer is voor dit gedrag dan het conflict tussen verschillende doelen. Uiteindelijk benadrukken de bevindingen een gebrek in rigide prestatiesystemen: wanneer doelstellingen als bedreigingen worden ervaren in plaats van als uitdagingen, kunnen ze een cyclus van kortetermijnoplossingen en plotselinge inzinkingen in inspanning triggeren, in plaats van de gestage, langetermijnverbetering die openbaar beleid beoogt te bereiken.
Verdrinkt u in papers in uw vakgebied?
Ontvang dagelijkse digests van de nieuwste papers die bij uw onderzoekswoorden passen — met technische samenvattingen, in uw taal.