← Nieuwste papers
📄 medicine

Effectiveness of Dias Repositioning Maneuver Versus Semont Maneuver in Patients With Benign Paroxsymal Positional Vertigo (Pc-bppv): A Comparative Study

Deze vergelijkende studie bij 30 patiënten met posterieure kanaal benigne paroxismale positionele vertigo (PC-BPPV) vond dat hoewel zowel de Dias-repositioneringsmanoeuvre als de Semont-manoeuvre de symptomen significant verbeterden, de Dias-manoeuvre een superieure effectiviteit demonstreerde in het verminderen van duizeligheid en beperkingen bij een follow-up van één week.

Oorspronkelijke auteurs: Jeeya Patel, Pragna Landge, Erica Lakhani, Sagar Rathod, Dhruv Parmar

Gepubliceerd 2026-08-26
📖 1 min leestijd☕ Koffiepauze-leesvoer

Oorspronkelijke auteurs: Jeeya Patel, Pragna Landge, Erica Lakhani, Sagar Rathod, Dhruv Parmar

Oorspronkelijk artikel gelicentieerd onder CC BY 4.0 (https://creativecommons.org/licenses/by/4.0/). Dit is een AI-gegenereerde uitleg van het onderstaande artikel. Het is niet geschreven of goedgekeurd door de auteurs. Raadpleeg het oorspronkelijke artikel voor technische nauwkeurigheid. Lees de volledige disclaimer

Technische Samenvatting: Effectiviteit van de Dias-repositioneringsmanoeuvre versus de Semont-manoeuvre bij PC-BPPV

Probleemstelling
Benigne Paroxysmale Positionele Vertigo (BPPV) is de meest voorkomende vestibulaire stoornis, gekenmerkt door transiënte vertigo getriggerd door veranderingen in hoofdpositie als gevolg van verplaatste otoconia die migreren in de halfronde kanalen, het meest voorkomend in het achterste kanaal (PC-BPPV). Hoewel canalith-repositioneringsmanoeuvres de standaard eerstelijnsbehandeling zijn, vereist de Semont-manoeuvre, een veelgebruikte liberatoire behandeling, snelle, abrupte laterale bewegingen. Deze bewegingen kunnen angst, misselijkheid, cervicale pijn en een slechte tolerantie induceren, met name bij oudere volwassenen of patiënten met musculoskeletale beperkingen. De Dias-repositioneringsmanoeuvre is geïntroduceerd als een meer progressief, gecontroleerd alternatief dat bestaat uit supine-zittende sequenties. Echter, klinisch onderzoek dat de effectiviteit van deze nieuwere Dias-techniek vergelijkt met de gevestigde Semont-manoeuvre voor PC-BPPV blijft schaars. Deze studie adresseert de noodzaak om de effectiviteit van deze twee specifieke interventies te evalueren en te vergelijken.

Methodologie
Deze comparatieve studie werd gedurende 11 maanden uitgevoerd in een Vertigo Kliniek in Vadodara met ethische goedkeuring (CTRI/2024/08/072031). Een steekproef van 30 patiënten gediagnosticeerd met PC-BPPV (bevestigd via een positieve Dix-Hallpike test) werd gelijkmatig verdeeld over twee groepen met behulp van convenience sampling. De inclusiecriteria omvatten patiënten van 21–60 jaar van beide geslachten; de exclusiecriteria omvatten bilaterale BPPV, niet-achterste kanaalbetrokkenheid, andere vestibulaire of centrale stoornissen, ernstige cardiovasculaire aandoeningen en cervicale instabiliteit.

  • Groep A (Dias-manoeuvre, n=15): De deelnemers ondergingen een enkele sessie van de Dias-repositioneringsmanoeuvre. Het protocol omvatte supine positionering met borstverheffing, nekextensie (20°) en rotatie (45°) naar de aangedane zijde gedurende 1 minuut na het stoppen van de nystagmus. Dit werd gevolgd door een 135° hoofdrotatie naar de tegenovergestelde zijde gedurende 2 minuten, eindigend in een zittende positie terwijl de hoofdtilt en -rotatie werden gehandhaafd.
  • Groep B (Semont-manoeuvre, n=15): De deelnemers ondergingen een enkele sessie van de Semont-manoeuvre. Dit omvatte snelle laterale bewegingen: het roteren van het hoofd 45° naar de niet-aangedane zijde, snel bewegen naar de aan de aangedane zijde liggende positie (vastgehouden voor 30 seconden of tot de nystagmus stopte), onmiddellijk verschuiven naar de tegenovergestelde zijde-liggende positie zonder de oriëntatie van het hoofd te veranderen (vastgehouden voor 30 seconden), en terugkeren naar een zittende positie.

Uitkomstmaten
Gegevens werden verzameld op drie tijdstippen: baseline (pre-interventie), 1 uur post-interventie en 1 week post-interventie. De primaire uitkomstmaten waren:

  1. Vertigo Symptom Scale – Short Form (VSS-SF): Om de ernst van de vertigo te beoordelen.
  2. Dizziness Handicap Inventory (DHI): Om de functionele beperking gerelateerd aan duizeligheid te beoordelen.

Statistische analyse werd uitgevoerd met SPSS versie 23, waarbij gebruik werd gemaakt van gepaarde t-toetsen voor binnen-groep vergelijkingen en onafhankelijke t-toetsen voor tussen-groep vergelijkingen, met een significantieniveau vastgesteld op p < 0,05.

Belangrijkste Resultaten

  • Verbeteringen binnen de groep: Beide groepen vertoonden statistisch significante verbeteringen (p < 0,05) in zowel de VSS-SF als de DHI-scores van baseline naar 1 uur post-interventie, en van 1 uur naar 1 week follow-up. Dit geeft aan dat beide manoeuvres effectief de vertigo-symptomen en beperkingen verminderden.
  • Direct post-interventie (1 uur):
    • VSS-SF: Groep A (Dias) vertoonde een gemiddelde score van 2,80, terwijl Groep B (Semont) 5,47 vertoonde. Het verschil was statistisch significant (p < 0,05), wat gunstig is voor de Dias-manoeuvre voor onmiddellijke symptoomverlichting.
    • DHI: Er werd geen statistisch significant verschil gevonden tussen de groepen direct post-interventie.
  • Eén-week follow-up:
    • VSS-SF: Beide groepen bereikten lage scores (Groep A: 0,60; Groep B: 0,73), zonder significant verschil tussen hen, wat wijst op een vergelijkbare langetermijneffectiviteit in symptoomreductie.
    • DHI: Groep A (Dias) bereikte een gemiddelde score van 2,53, wat significant lager was dan Groep B (Semont) met 6,27 (p < 0,05). Dit geeft aan dat de Dias-manoeuvre resulteerde in een superieure reductie van de duizeligheidsgerelateerde beperking op het één-week-moment.

Belangrijkste Bijdragen en Claims
De studie draagt bij aan de literatuur door directe comparatieve data te leveren tussen de Dias- en Semont-manoeuvres, een gat dat eerder werd opgemerkt in klinisch onderzoek. De auteurs claimen dat hoewel beide manoeuvres effectieve behandelingen zijn voor PC-BPPV, de Dias-repositioneringsmanoeuvre relatief superieure resultaten oplevert, met name in de reductie van vertigo-symptomen onmiddellijk na de behandeling en in het verminderen van beperkingsscores bij de één-week follow-up.

Significantie
De auteurs stellen dat de Dias-manoeuvre beschouwd kan worden als een effectieve keuze in de klinische praktijk, omdat het potentieel voordelen biedt ten opzien van de Semont-manoeuvre vanwege de progressieve en gecontroleerde aard, wat het patiëntcomfort en de tolerantie kan verbeteren. De studie suggereert dat de Dias-manoeuvre een geprefereerd alternatief zou kunnen zijn, vooral voor patiënten die moeite kunnen hebben met de snelle, abrupte bewegingen die vereist zijn door de Semont-techniek. De auteurs erkennen echter bescheiden de beperkingen, waaronder de kleine steekproefomvang (n=30), het gebruik van convenience sampling, een single-center design en een korte follow-up periode, waarbij zij opmerken dat langetermijnrecidiefrequentie niet is beoordeeld.

Verdrinkt u in papers in uw vakgebied?

Ontvang dagelijkse digests van de nieuwste papers die bij uw onderzoekswoorden passen — met technische samenvattingen, in uw taal.

Probeer Digest →